fc je moeder belde: leuker dan de champions league

Fotograaf Thomas Sykora volgde een seizoen lang het vrouwenvoetbalteam FC Je Moeder Belde.

door Olga Kortz
|
19 april 2017, 1:20pm

Lange tijd lukte het Thomas Sykora niet om met plezier te fotograferen. Hij worstelde met de vorm, en zocht lang naar zijn eigen stijl. Tot twee jaar geleden, toen hij besloot zijn overbewustzijn te negeren en de camera gewoon mee te nemen, naar de plekken waar hij toch al was. Hij kwam via vriendin Eeva bij het vrouwenvoetbalteam FC Je Moeder Belde terecht, en een fotoserie was geboren. Aanstaande zaterdag exposeert hij beelden uit deze serie tijdens de avond FC Je Moeder Belde in het SkateCafe.

Wat gebeurde er, twee jaar geleden, dat je opeens wel plezier kreeg in fotograferen?
Ik heb ooit fotografie gestudeerd, maar ik kreeg in die tijd altijd een beetje ruzie met de manier hoe ik het aanpakte. Ik wilde dingen aan het toeval overlaten, ik wilde gewoon klooien. Dat was te kunstzinnig voor de fotografie-afdeling. Toen ben ik naar de kunstacademie gegaan, en hier heb ik meerdere disciplines opgezocht, zoals ook video. Fotografie werd beladen voor me. Ik begon Roland Barthes te lezen, en Susan Sontag, en van die laatste had ik de hele tijd het gevoel dat ze over mijn schouder meekeek, alsof ik in een van haar vallen liep. Haar On Photography opent je ogen op zoveel verschillende niveaus, dat ik eigenlijk niet meer normaal kon kijken of fotograferen.

Sontag zegt in die essaybundel dat de mens die gefotografeerd wordt, wordt 'geschonden, en tot object gemaakt' door degene die de foto neemt. Ik kan me voorstellen dat dat soort ideeën verlammend kunnen werken.
Ja, het was lange tijd ook erg verlammend. Ik ontmoette bij een latere opleiding ook Steve McQueen en Jan Dibbets, zij hadden allemaal zo'n duidelijke mening, vanuit verschillende invalshoeken, dat ik soms het gevoel had dat ik een beetje verloren raakte. Ik wilde wel graag, maar ik wist niet hoe. Video werd uiteindelijk mijn werk, en zo liet ik de fotografie lang voor wat het was. Tot twee jaar geleden, en dit is eigenlijk te cheesy om te vertellen, maar ik ging naar Burning Man. Echt een life changing event ja, haha. Ik schaam me er bijna voor. Nou goed, ik kwam ook uit een lange relatie en ik voelde me opeens niet meer begrensd. Ik ben vanaf toen mijn camera gewoon weer gaan meenemen. Met een camera in je hand verhoud je je op een prettige manier tot de wereld. Als je loopt, dan loop je maar wat. Maar als je loopt met een camera in je hand, dan heb je nog het gevoel dat je iets nuttigs doet.

En je kijkt ook anders.
Ja, je kijkt, je bent actief iets aan het doen. Ik begon met de mensen om me heen te fotograferen. En ik kwam Eeva tegen, zij voetbalt in het team FC Je Moeder Belde. Ik zag vrij snel dat er iets moois in dat team zat. Ze gaan er vol voor, met bloed zweet en tranen. Ik wilde niet per se voetbal als sport fotograferen, maar de mensen en de sfeer daar omheen. Ik ben een paar maanden lang heel trouw naar ze gaan kijken. Ik ben ook heel even assistent-coach geweest, maar dat was een dubbelfunctie die niet werkte; ik was de hele tijd foto's aan het maken, en ik weet überhaupt te weinig van voetbal.
Als fotograaf is het denk ik belangrijk om verliefd te zijn op wat je vastlegt, en verliefd ben ik zeker op deze vrouwen. Verder heeft de sportwereld toch nog vaak een beeldcultuur waarin je over het algemeen alleen maar mannen ziet, bezwete gladiatoren. Deze vrouwen misstaan daarin helemaal niet, terwijl ze vrouwelijk blijven. Dat zag ik in deze serie, en ik voelde de noodzaak dat te laten zien. 

Deze serie over het voetbalteam is nu af. Waarom?
Het seizoen was voorbij. Ik vond het op de kunstacademie ook altijd fijn als dingen begrensd waren. Ik houd ervan om begrenzing en spelregels op te zoeken. Deze serie beslaat een voetbalseizoen, met de zomer, herfst en winter. Ik zou het nog een seizoen kunnen doen, dan zouden er vast wel weer mooie beelden uit komen, maar ik denk niet dat er nieuwe beelden uit komen.

Wat voor team is FC Je Moeder Belde? En hoe zijn ze eigenlijk bij deze naam gekomen?
Het is een groepje vriendinnen, waar af en toe wel wat mensen bijkomen. Toen ze een naam voor het team moesten kiezen suggereerde iemand de naam FC Super. Dat werd lauw ontvangen. Binnen de vriendengroep werd er vaak het geintje gemaakt van "Je moeder belde, of je even normaal wil doen." FC Je Moeder Belde met de subtitel "Of je even normaal wil doen" werd de volgende optie. Daar is toen over gestemd, en de naam voor het team was geboren.

Hoe fanatiek zijn ze?
Dat verschilt. Er zitten hele verschillende karakters in het team. Sommigen willen heel graag winnen, maar het is ook niet vreemd als er soms iemand in huilen uitbarst, omdat er iets gebeurt dat niet tof is. En dan wordt er echt getroost. Als er irritaties zijn, worden die allemaal uitgesproken. Het is een hele grappige samensmelting van werelden, en het werkt gewoon. Je hebt er een paar die heel goed zijn, en een paar die wat minder goed zijn, maar ik heb wel gezien dat iedereen echt aan het groeien is, en daardoor fanatieker wordt. Want als iets lukt, wordt het pas echt leuk. Volgens mij kunnen ze dit seizoen zelfs nog kampioen worden. 

Ja, dat vroeg ik me af. Is FC Je Moeder Belde een team dat voor de titel speelt?
Er is een foto dat Eeva en Djinn in een hoopje op het gras liggen met elkaar, dat was de eerste wedstrijd die ze wonnen vorig seizoen, vrij diep in het seizoen toen al. Tot die tijd verloren ze, of werd het gelijkspel. 
Het was grappig om te zien wat een overwinning doet met een team dat altijd eigenlijk alleen maar voor de lol had gespeeld. Ze waren zo blij, ze gingen helemaal los. Dus het is wel wonderlijk hoe ze nu, een seizoen verder, opeens kans maken op de titel. Misschien moet ik ze dan toch nog maar even verder volgen.

Ja. Of een nieuwe serie maken, 'De kampioenswedstrijd'.
Ja, alhoewel ze volgens mij nu wel nieuwe shirtjes hebben. Die vind ik niet zo mooi, haha.

Ben je naast dit team nog supporter van een ander, professioneel voetbalteam?
Ik ben gestopt met kijken. Ik kom uit Amsterdam, dus ik was vroeger voor Ajax. De vader van mijn moeder kwam uit Geldrop, dus als we daar waren, ging het over PSV. Hij was ook echt fanatiek. Met Oranje worden we sowieso geen eerste meer, dus ik dacht een tijdje terug: het is klaar. Ik volg geen professioneel voetbal meer. Dat is best lekker rustig.
Ik heb weleens langs de lijn van FC Je Moeder Belde gezegd: "Dit is echt leuker dan de Champions League." Daar zie je altijd vier dezelfde teams tegen elkaar, er gaan grove miljoenen in. FC Je Moeder Belde is de wereld in het klein. Er wordt geknokt, mensen willen winnen…

Geknokt, als in vechten?
Ja, er zijn een paar teams die berucht zijn. Waarover ze dan zeggen: "we moeten weer tegen die, met die ene krullenbol." Ja, er kan wel eens wat wrijving ontstaan.

Worden er veel overtredingen gemaakt? Kaarten gepakt?
Dat valt eigenlijk wel mee. Alhoewel ik soms wel mijn hart vasthield.

Credits


Tekst Olga Kortz
Fotografie Thomas Sykora
FC Je Moeder Belde in het SkateCafe

Tagged:
voetbal
vrouwenvoetbal
SkateCafe
fc je moeder belde
thomas sykora