Het belang van de plastische chirurgie van Renée Zellweger

“Renee Zellweger: what has happened to her face?”, “Renée Zellweger Looks Unrecognisable As She Arrives At Elle Women In Hollywood Awards”, “What HAS Renee Zellweger done to her face?”. De verschijning van Renée Zellweger op de rode loper van de Elle...

|
28 oktober 2014, 3:20pm

Vreemd is dat het 'nieuws' van Renee Zellwegers verschijning in internationale, gerenommeerde kranten werd behandeld. Waar artikelen over het ideale vrouwbeeld, veroudering en andere feministische, 'de invloed van Hollywood op jonge meisjes'-achtige opiniestukken nog goed te praten zijn, geldt dit niet voor stukken die als belangrijkste boodschap "schaam je Renée Zellweger, wat is jouw probleem?" hebben. Want eerlijk, sinds wanneer is plastische chirurgie bij een beroemdheid belangrijk nieuws? Waarom behandelen internationale gerenommeerde kranten dit nieuws, en dan ook nog eens op roddelpersniveau? Waar ligt de grens tussen nuttige informatie en respectloze meningen?

De ene na de andere krant en ook alle andere platforms hadden een mening over Renée Zellweger. We werden overspoeld met lelijke en kwetsende woorden, en Renée werd neergezet als de duivel. Waarom kon niet precies gezegd worden, maar we kunnen wel een aantal redenen bedenken. De eerste is natuurlijk het taboe dat nog steeds heerst omtrent plastic chirurgie. Hoewel heel veel vrouwen - en ook steeds meer mannen - onder het mes gaan, lijkt het nog altijd not done te zijn, en moet er ook alles aan gedaan worden om dit te verbergen (Britney Spears ging ooit voor een "knie-operatie" het ziekenhuis in). We worden geacht er onnatuurlijk perfect uit te zien, maar dit moet ons uiteraard wel door moeder natuur zijn geschonken. Indien dit niet het geval is, moet de persoon in kwestie van de perfectietroon worden gestoten zodat de massa zich beter kan voelen. Een tweede reden is wat persoonlijker: we voelen ons verraden. Renée stond gelijk aan haar personage Bridget Jones - de vollere, ietwat klunzige, oh zo normale vrouw. Ze had ronde, vrouwelijke vormen, grote onderbroeken en lelijke huispakjes net als wij. Nu ze slanker, fitter en daarmee ijdeler is teruggekeerd voelt menig vrouw zich in de steek gelaten en zint ze op wraak.

Wat we ook niet kunnen ontkennen is dat de grenzen tussen serieuze media en entertainmentmedia in dit digitale tijdperk beginnen te vervagen. Online informatie wordt een stuk losser geschreven in vergelijking met de gedrukte media. Het publiek is jonger, alles gaat sneller en de schrijfstijl en behandelde onderwerpen worden hierop aangepast. Het internet is een democratie waarin iedereen een mening heeft en deelt en waarin die door iedereen gehoord kan worden. Websites met vlijmscherpe en overbodig gemene, informele tongen delen hun mening en lijken steeds normaler te worden. Online kranten lijken te willen bijbenen en springen in op deze trend, waarmee ze steeds losser worden. Het rechttoe, rechtaan, objectief brengen van nieuws lijkt geen optie meer te zijn anno 2014. Dit brengt ons bij een volgende vraag die de Zellwegerkwestie oproept: is het überhaupt de taak van de media (en in het bijzonder van serieuze kranten) om hun subjectieve meningen te delen? En wanneer zijn deze meningen gewoonweg kwetsend?

Kwetsende meningen die door de media worden gedeeld zijn niet nieuw - roddelbladen doen niet anders. Eens in de zoveel tijd zijn we plotseling allemaal verbaasd als de media een stap te ver lijken te gaan, maar wat niet vergeten moet worden is dat er een heel, maar dan ook echt heel grote vraag is naar informatie over beroemdheden die fouten maken en niet perfect zijn - vetrolletjes en make-uploze gezichten gaan gepaard met koppen waarin woorden als dik en lelijk staan. Maar de media is verdeeld in verschillende categorieën: roddelbladen hebben in zekere zin inderdaad de taak om dit soort informatie op die manier te delen, maar Renée werd ook door de gerenommeerde kranten afgekraakt. Kranten hebben een andere taak: zij dienen belangrijke informatie te delen op een zo objectief mogelijke manier (voor zover dat mogelijk is), en zoals het bekende gezegde luidt: schoenmaker, blijf bij je leest.

Persvrijheid is belangrijk en mag ook zeker niet worden ondermijnd, maar waar ligt de grens tussen persvrijheid en overbodige, niet informatieve meningen? De roddelstroom over Renée Zellweger lijkt persvrijheid te verwarren met het feit dat je alles maar kunt schrijven. Maar ook persvrijheid zou zijn morele grenzen moeten kennen. De gepubliceerde stukken haten persoonlijk op Renée, de "aangepaste" vrouw wordt gediscrimineerd op basis van haar uiterlijke verandering en de privacyrechten van de beroemdheid worden weer eens geschonden. Elke gepubliceerde schrijver en journalist zou normen en waarden moeten hebben die deze zaken in overweging nemen en zou een gezonde invulling moeten geven aan het begrip persvrijheid.

Met de explosieve groei van online kranten lijken de grenzen tussen entertainmentmedia en informatieve media te vervagen, waardoor nu ook deze laatste categorie zaken als de vermeende plastische chirurgie van Renée Zellweger behandelen op "vermakelijke" wijze. Deels gevoed door de vraag naar deze sappige informatie en deels door de jacht naar meer lezers proberen online media op deze manier zoveel mogelijk aandacht te generen. De grens tussen het delen van waardevolle informatie en nutteloze meningen lijkt vager en vager te worden in dit digitale tijdperk, en het begrip persvrijheid wordt verward met het idee dat je alles mag en kan schrijven, ongeacht of je hier mensen onnodig pijn mee doet. Alles kan, en online deelt iedereen dan ook graag zijn mening, waardevol of niet. Pas wanneer journalisten, schrijvers en ieder ander die iets schrijft en uitgeeft normen en waarden weer belangrijker gaan vinden dan de "scoop", kunnen we de grens opnieuw gaan trekken.

Credits


Tekst Katya von Vaupel Klein