Quantcast

do ya feng: leuke jongens die gewoon hun ding doen

Colin Vlaar en Timo ter Braak vertellen over hun kledinglijn, al noemen ze het liever niet zo.

Olga Kortz

Donderdagmiddag, een benedenverdieping in Amsterdam-Oost. Colin (24) steekt in de tuin nog een sigaret op, terwijl Timo (26) koffie zet in een cafetière. De boekjes voor de nieuwe collectie zijn net binnen, en die moeten nu allemaal in plastic geseald worden, en van een stickertje voorzien. Precisiewerk, maar dat vindt Timo belangrijk. Sinds hij zich aansloot bij DO YA FENG, een idee van Colin nu tweeënhalf jaar geleden, is de presentatie erop vooruit gegaan. Aan i-D vertellen ze over hoe je een kledingmerk begint en dat een collectie gewoon in het café kan ontstaan.

Hoe is DO YA FENG ontstaan?
Colin: Toen ik klaar was met school ging ik naar het HBO, maar dat vond ik helemaal niks, dus daar ben ik toen mee gestopt. Ik houd gewoon echt niet van school. Ik hield aan die keus wel een goede baan over, wat chill was, want ik verdiende opeens veel geld. Maar ik zat wel de hele dag op kantoor, en dat was ook niet echt leuk. Toen ben ik daar ook maar mee gestopt en ben ik in een skateshop gaan werken. Daar verveelde ik me behoorlijk, ik stond de hele dag alleen in een winkel, shirtjes te vouwen. Het was leuk met al mijn vrienden die langs kwamen om een bakkie te drinken, maar de mensen van de winkel wilden ook niet dat ik er de hele dag bakkies aan het drinken was. Toen dacht ik: ik moet iets doen, ik wil iets doen. Ik begin wel een kledingmerk.

Hoe begin je een kledingmerk?
Colin: Ik had een datum ingepland, en toen ben ik begonnen. Ik had ooit een DJ-team met een vriend, waar ik een keer shirts voor had gemaakt. Dus ik had al een connectie waar ik ze kon laten maken. Toen heb ik die gast gebeld met de vraag of hij 'dit en dat' kon, en nog een aantal andere items. Dat was toen gefixt. Toen ben ik gaan tekenen voor een logo, toen had ik een logo. Toen heb ik mijn matties uitgenodigd om te komen draaien en te spelen, toen heb ik een goede party gegeven, en toen was het er.

Klinkt vanzelfsprekend allemaal. Timo, wanneer ben jij erbij gekomen?
Timo: Begin dit jaar. Ik was op zoek naar een creatieve uitdaging. Ik kende DYF en Colin wel, maar had hem nooit echt gesproken. Vrienden van me deelden wel de hele tijd dingen van DYF, dus op een gegeven moment dacht ik: ik vraag hem eens hoe dat nou zit met dat merk, en zeg hem wat ik ervan vind.

Wat vond je ervan?
Timo: De lookbooks in die tijd voelden erg aan als vier mensen bij elkaar - die niet heel veel met elkaar gemeen hadden - gefotografeerd op een coole locatie. Ik geloofde dat niet.
Colin: Het is goed dat jij het over geloofwaardigheid wilde hebben.
Timo: Toen stelde ik voor wat ideeën met Colin te bedenken voor een volgende shoot, en verder ook mee te denken over het merk. Dat was in februari van dit jaar. Sindsdien zaten we iedere dinsdag in Schiller dingen te bedenken. En nu doen we dat eigenlijk de hele tijd door.

Wat is er veranderd met de komst van Timo?
Colin: Ik deed alles in mijn eentje. Met Timo kan ik schakelen. Hij is creatief, heeft een goede achtergrond en een grafische game. Hij is perfectionistischer dan ik, kijk maar naar het boekje met die stickertjes. Het is super-pro geworden, we hebben de collecties uitgedacht tot voorjaar 2017. DYF is systematischer, en strakker geworden.

Wat kunnen jullie over de komende collecties vertellen?
Colin: Nu hebben we de Classics. Classic, cleane items met een klein geborduurd logo'tje. Daarna komt Los Palmos Tropicanos. Dat is de collectie voor de zomer, daar hebben we net zwembroekjes voor binnen.
Timo: Om nog even terug te komen op het merk: ik vroeg op een moment aan Colin: "Wat wil je eigenlijk met dit merk? Wat is het?" Hij zei me toen dat het niet per se een kledingmerk is. Er wordt misschien wel kleding gemaakt, maar de core gedachte voor hem is dat hij wil werken met mensen die hij vet vindt.
Colin: Ik vind dat veel mensen supergetalenteerd zijn, maar er erg weinig mee doen. Sommige ook wel trouwens, ik wil niet beweren dat we samenwerken met mensen die niks doen, ze doen juist vette shit. Maar het is tof als je mensen een extra platform kan bieden. Dat is win-win.

Wie zijn al die mensen?
Timo: We hebben een serie die Gun Club Sandwich heet, een idee dat op zo'n Schiller-avond is ontstaan. Jippiet, een kunstenaar uit Den Haag, was de ontwerper die perfect bij deze serie past. Bij Los Palmos Tropicanos was Immanuel de Jong weer perfect om dat te kunnen maken. We hadden een beeld van tropische zwembaden en een strak design. Hij kan dat en vindt het bovendien leuk om te maken. Het is tof om iemand een opdracht te geven en dat hij dan kan doen wat hij wil. Het enige wat hij van ons krijgt is een naam en in welke omgeving iets zich af moet spelen.

Het boekje voor de classics ziet er te gek uit.
Colin: Ja, Verena, de fotograaf kan dit. We vroegen haar haar boekje te maken, er haar eigen ding van te maken.
Timo: We wisten dat ze perfect hiervoor zou zijn. Dat zij Sjeng, het model, op de beste manier vast kon leggen, want dat is wat we wilden, een dag uit het leven van Sjeng Kessels. Ze zouden gaan biljarten, maar dat kon niet meer, want de kroeg waarin hij dat altijd deed was het plafond naar beneden gekomen, op het biljart.
Hij is negentien en biljart met oude mannen in een café. Dat vonden we een leuk verhaal, maar dat kon dus niet meer. Toen werd het de Ton Ton Club, en nog wat andere locaties, maar het is erg geslaagd.

Waar kunnen we jullie kleding vinden?
Colin: Het beste kun je het gewoon bij ons kopen, in de webshop. Maar we liggen ook in vijf winkels: Revert, Reprezent, Rollin, Toms en Rusty Gold Motorshop

Hebben jullie weleens onenigheid?
Colin: Soms denk ik: nee, moeten we dit echt zo doen? En dan denk ik er nog een keer over na en dan heeft Timo toch wel erg vaak gelijk.

Heb jij dat andersom ook, Timo?
Timo: Er zijn bepaalde dingen waar ik gewoon niet over moet gaan. Colin is van de kleding-en kleurinvulling, en dat moet hij ook gewoon doen. Ik kan wel zeggen wat mij cool lijkt, maar ik ga dat er niet echt doorheen douwen. Behalve dat ik dat poloshirt wil.
Colin: Dat gaat er niet komen.

Wat voor poloshirt?
Colin: Timo wilde bij een collabo een poloshirt, een poloshirt-model in t-shirtstof. Ik had er vroeger een, dat ziet er echt niet uit. Een t-shirt met een kraagje.
Timo: Mij lijkt het vet. Als je in een foodtruck staat, dat is superheet. Dan heb je nog wel een kraag, maar een dunner shirt.
Colin: Ik weet het niet. Maar ik denk dat we binnenkort even moeten gaan kijken naar verschillende poloshirts. En dan zien we wel. We moeten sowieso nog een shirt hebben voor een collectie.
Timo: Ja, misschien een polo.
Colin: We zijn nu bezig met een fabriek op een geheime locatie. Die fabriek maakt megagoede kwaliteit spullen. Daar moeten we maar eens kijken wat ze hebben.

In China?
Colin: Nee, in Europa.

Portugal?
Colin: Nee, een geheime locatie.

Kunnen jullie financieel het hoofd boven water houden met DYF?
Timo: Als we quitte spelen ben ik blij.

De nieuwe collectie van Do Ya Feng is nu online verkrijgbaar via DO YA FENG en bij Revert, Reprezent, Rollin, Toms en de Rusty Gold Motorshop.

Credits


Tekst Olga Kortz
Fotografie DO YA FENG Verena Blok
Beeld Colin en Timo Frederieke van der Molen