betoverd door je eerste liefde

We praten met fotograaf Sian Davey over de liefde en misdragingen van tieners.

door Alice Newell-Hanson
|
26 september 2016, 2:30pm

Sian Davey is gefascineerd door het hele korte tijdsbestek tussen de realisatie dat je niet langer het eigendom van je ouders bent en het besluit om je leven op orde te brengen. "Er is wel dat element van vrijheid," zegt ze. "Maar je hebt ook niet heel veel verantwoordelijkheden. Je kan nog laveloos de straten onderkotsen, als je dat graag wil." En juist in die periode, de late tienerjaren, legt zij het liefst haar onderwerpen vast.

Toen Davey haar zoon Luke met zijn eerste vriendinnetje zag, was dat het begin van haar langlopende project. Inmiddels heeft ze voor de fotoserie First Love al meer dan twintig jonge koppels gefotografeerd die, zoals ze het zelf noemt, "betoverd" zijn door hun eerste liefde. Wij spraken met de fotograaf over haar eigen eerste liefde en hoe haar ervaring als psycholoog haar helpt bij het fotograferen.

Hoe ben je met deze serie begonnen?
In het begin zag ik het helemaal niet als een serie. Ik zag mijn zoon met zijn vriendinnetje en op een of andere manier heeft dat mijn interesse in de fotografie aangewakkerd. Het was een middel om fotografie beter te leren begrijpen als een manier om verhalen te vertellen. Ik was pas net begonnen met experimenteren met een camera en ik ben mezelf een beetje in hen verloren. De intensiteit van die eerste liefde raakte me, dat gebrek aan grenzen, een gevoel van onsterfelijkheid.

Heb je dat gevoel zelf ook ervaren?
Nee, mijn eerste liefde was verknipt, vreselijk en kil. Dat was het. Voor deze serie observeerde ik iets dat ik zelf nooit ervaren heb. Maar niet op een voyeuristische manier. Ik was me gewoon heel bewust van wat ik zag. Voor heel veel mensen is de eerste relatie pijnlijk. Experimenteren met intimiteit is ook heel risicovol.

Zijn ze nog steeds samen?
Nee. Nog maar twee van de koppels uit de serie zijn nog samen. Dat is ook te verwachten als je zestien of zeventien bent.

Hoe heb je de andere koppels ontmoet?
Meestal zijn het vrienden van mijn kinderen. Het is wel mijn lastigste project, omdat het om echte relaties gaat. Ten eerste dring je als volwassene binnen in een wereld waar volwassenen juist niet welkom zijn. Daarnaast kan ik ze niet doordeweeks fotograferen omdat ze dan op school zijn. En in het weekend gaan ze feesten, en dan hebben ze liever niet dat ik 's ochtends hun slaapkamer in kom banjeren. Dan wil ik ze ook nog bij natuurlijk licht fotograferen en daar heb je niet heel veel van in Engeland. Soms is het stelletje ook al lang uit elkaar tegen de tijd we kunnen afspreken.

Toch zien ze er op de foto's erg ontspannen uit.
Het moeilijkste was om ze voor de camera te krijgen. Als dat lukte dan ging ik gewoon met ze hangen. Een shoot duurt meestal één à twee uur en die tijd heb ik ook nodig om ze op hun gemak te stellen. Ik ben vele jaren psycholoog geweest en mensen op hun gemak stellen is een belangrijk onderdeel van dat beroep.

Denk je dat fotografen en psychologen veel van dezelfde kwaliteiten nodig hebben?
Voor een portretfotograaf is één ding heel belangrijk: je moet van mensen houden. Je moet geïnteresseerd zijn in hoe mensen in elkaar zitten. Dat heb ik altijd al gehad. Als psycholoog heb ik geleerd hoe iemands denkwijze in elkaar zit en als fotograaf kan ik daar nu de grenzen van opzoeken. Ik zoek uit waar ik mezelf in hun relaties kan plaatsen. Uiteindelijk komt het erop neer dat zij zichzelf moeten kunnen zijn en niet per se wie ik denk dat ze zijn.

Had je het door wanneer ze zich anders voordeden? En probeerde je dat dan te doorbreken?
Ja, maar ik kan dat maar tot een bepaalde hoogte doen. Allemaal waren ze zich heel bewust van hun zelfbeeld en hoe zij wilden dat anderen hen zagen. De meisjes willen allemaal de perfecte profielfoto met hun vriendje. En dat is eigenlijk ook heel relevant. Je kan daar wel doorheen proberen te prikken, maar het is net zo goed ook iets dat heel erg van nu is. Ieder tienermeisje wil er zo mooi mogelijk uitzien. Ze worden vaak ook boos op hun vriendje omdat hij niet genoeg affectie toont, dat ze er niet uitzien als het perfecte vriendje. Sommige jongens vonden het heel leuk om op de foto te gaan, maar sommige zagen er echt uit alsof ze gestenigd werden.

Welk verhaal hoop je met deze serie te vertellen?
Ik heb hier geen verdere bedoelingen mee. Ik hoop dat ieder beeld zijn eigen verhaal vertelt. Maar als ze dan iets moeten overbrengen, dan hoop ik dat het die intensiteit en onsterfelijkheid van de eerste liefde is. Het soort intensiteit waardoor je jezelf afvraagt: ga ik dit wel overleven?

Voor je modellen moet het geweldig zijn om zo'n document van hun eerste liefde te hebben. Maar ooit zal dezelfde foto hun ook erg verdrietig maken.
Precies. Iemand zei al een keer tegen me: "Dat is mijn vriendin. Mijn vriendinnetje staat nu op de foto met iemand anders." Ik heb ook twee homoseksuele stelletjes gefotografeerd en een van die jongens is voor zijn familie nog niet uit de kast gekomen. Die foto is nu ongeveer vier jaar oud en ik heb hem gevraagd of hij het erg vindt als die ergens gepubliceerd wordt. Toen zei hij iets als "maar ik sta er zo goed op" of zo. Het maakt hem niet zo veel uit; hij wilde gewoon dat hij er voor de buitenwereld knap uit zou zien. 

siandavey.com

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Beeld Sian Davey

Tagged:
Cultuur
eerste liefde
sian davey
fotografie interview