een motorclub van rebelse vrouwen

De in New York werkende fotograaf June Canedo keerde terug naar haar geboortestad Myrtle Beach in South Carolina, om de vrouwen van kleur vast te leggen die een plek in een typische witte-mannenwereld wisten op te eisen.

door Alice Newell-Hanson
|
12 mei 2017, 12:25pm

"Representatie is niet genoeg," zegt fotograaf June Canedo. "Het is belangrijk, maar ik ben erachter gekomen dat het niet genoeg is. Het is belangrijk duidelijk te maken dat deze beelden van mensen van kleur en de zuidelijk cultuur niet slechts afkomstig zijn van die ene witte man." June groeide op op het platteland van Brazilië, en verhuisde naar South Carolina als kind van immigranten. Daar vond ze geen fotografie-rolmodellen met een achtergrond als de hare. "Ik wil een inspiratiebron voor andere mensen van kleur zijn," zegt ze.

June is in Austin wanneer we elkaar spreken (haar zuidelijke accent sterker dan wanneer ze thuis is in Brooklyn, waar ze ook mode fotografeert). Ze rijdt door het zuiden met haar partner Blake Myers (ook een fotograaf) terwijl ze de zwarte en latino rodeo's documenteert langs de Mississippi Rivier en in het westen van Texas. "Er zijn altijd zwarte cowboys geweest," zegt ze, "maar die worden vaak uit de geschiedenis gewist."

Haar eerste Londense solo-show werd vorig jaar geopend bij The Printspace Gallery, als onderdeel van het Independent Photography Festival. De galerie toonde elf levensgrote afdrukken van de portretreeks van vrouwen die ze ontmoette tijdens de Black Bike Week, een jaarlijkse motorbijeenkomst in haar woonplaats Myrtle Beach in South Carolina. Black Bike Week is elke lente, legt June uit, in de week die direct volgt op de Harley-Davidson Week – plaatselijk bekend als de White Bike Week. "Het is erg gescheiden," zegt June. "Het is South Carolina." Toch heeft ze een verschuiving waargenomen. "Meer vrouwen rijden motor nu," zegt ze. "Toen ik vroeger vrouwen op een motor zag, zaten ze vaak achterop, met hun rokjes vliegend door de lucht. Nu rijden ze zelf."

Was het jouw beslissing om de foto's levensgroot af te drukken, of die van de galerie?
Van ons beiden. Ik denk dat we het gedaan hebben omdat het foto's zijn die iets tonen wat je niet snel ziet. Ik ben zelf een vrouw van kleur, en vaak worden we in sneue situaties afgebeeld. Het is moeilijk om beelden van mensen van kleur te vinden die lol hebben en dingen doen die doorgaans met witte cultuur worden geassocieerd. Historisch gezien gebruikte Amerika fotografie om mensen van kleur in bepaalde posities te manoeuvreren en vast te houden. Daar ben ik me heel bewust van.

Waarom heb je specifiek besloten om de Black Bike Week in 2015 te fotograferen?
Ik ben vier jaar geleden begonnen met fotograferen, waarbij ik altijd de plekken bezoek waar ik vandaan kom - Brazilië of South Carolina. Dit was een van mijn eerste projecten na mijn serie Brazilian Girls [portretten van vrouwen op de stranden van Brazilië]. Het is grappig om te zien dat mensen opeens super geïnteresseerd zijn in die serie. Een aantal jaren geleden was dat niet zo. Het is fascinerend om deze specifieke beeldcultuur op te zien komen - en de acceptatie van mensen van kleur en hun cultuur - op kanalen als Instagram, maar ook in het echte leven. Het komt denk ik doordat mensen van kleur zich nu in de positie bevinden waarin ze technologie, apparatuur en programma's zoals Photoshop kunnen veroorloven, en dat vervolgens toe kunnen passen op onze cultuur. Dat zorgt voor veel mooie beelden.

Wat is je aanpak wanneer je documentaire foto's maakt? Praat je met de mensen die je vastlegt?
De camera staat op de tweede plek als het op de interactie met mensen aankomt. Ik benader mensen altijd met een praatje. Dan zeg ik zoiets als: "Oh mijn god, je ziet er geweldig uit! Waar heb je die riem vandaan? Holy shit!" Dan is er gelijk een positieve sfeer en vraag ik of ik een foto mag nemen. Ik houd mijn camera op mijn rug totdat ik toestemming krijg. Iedereen kijkt recht in de camera, omdat ik al een band met ze heb voordat ik de foto maak - ik vind het leuk dat ze iets van henzelf aan mij geven. Het beeld wordt natuurlijk wel gemaakt met mijn camera, maar ik wil mezelf niet opdringen.

Wat voor gesprekken had je met de vrouwen tijdens de Black Bike Week? Waarom gingen ze erheen?
Het is traditie. Deze week bestaat al zo lang. Toen ik opgroeide in Myrtle Beach, vierde Black Bike Week zijn hoogtepunt. Het was zo tof altijd! Elk jaar kwamen er artiesten zoals Snoop Dogg of DMX. Het was altijd erg wild en er waren bijna geen regels, maar sindsdien is er wel wat veranderd en werd het rustiger en meer gereguleerd. De jongeren zijn er niet meer in geïnteresseerd, dus de cultuur is een beetje aan het doodbloeden - over deze verandering praatte ik vooral met de vrouwen.

Waarom heb je je alleen gefocust op de vrouwen tijdens de Black Bike Week?
Vroeger zaten vrouwen bijna alleen maar achterop. Ik weet dat nog nog heel goed, want hun outfits waren altijd geweldig. Ik zag er altijd een paar voorbij komen terwijl ik in de ochtend naar school liep. Er stond dan een groep voor het stoplicht, en je kon alleen hun lichamen zien. Ze zaten altijd achterop. Maar de laatste jaren zie ik veel meer vrouwen die op hun eigen motor rijden, en vaak zijn ze dan ook lid van vrouwelijke motorgroepen.

Is hun stijl veranderd?
De stijl van vroege jaren nul is zeker nog een ding. Dat tijdperk was het hoogtepunt van de Black Bike Week en omdat jongeren er nu niet meer zo geïnteresseerd in zijn, zijn al die mensen die tien jaar geleden aanwezig waren, nu nog steeds aanwezig - ze zijn alleen wat ouder geworden. Het lijkt behoorlijk op de muziekvideo's van Ashanti toentertijd.

Hoe reageren de bewoners van Myrtle Beach op de twee motorweken?
Myrtle Beach houdt van de Harley-Davidson Week omdat het geld naar de stad brengt. Maar Myrtle Beach is zo racistisch; Black Bike Week wordt niet omarmd. Veel witte mensen praten over hoe vreselijk het is. Het is het diepe zuiden. Het zit hier nog steeds zo vast.

Zoals je al zei, ga je voor je projecten vaak terug naar waar je vandaan komt en stel je vragen over identiteit. Hoe bewust is dat? En hoe balanceer je dat met editorial-werk?
Ik vind het soms moeilijk om toe te geven, maar ik hou van modefotografie en het schieten van editorials. Maar de bezoeken aan Brazilië en South Carolina gaan over die verbinding weer aangaan met onderwerpen waar ik echt geïnteresseerd in ben – mijn cultuur, en herinneringen. Ik wil ervoor zorgen dat al mijn projecten, voor de komende maanden tenminste, met de zuidelijke cultuur te maken hebben. De beste manier om deze cultuur vast te leggen, is om er zelf onderdeel van te zijn. Het is zo belangrijk dat mensen niet alleen die beelden te zien krijgen, maar ook dat ze weten dat ze gemaakt zijn door iemand die zich los heeft weten te maken uit die armoedige omstandigheden. Toen ik jong was, zag ik mezelf nergens gerepresenteerd in tijdschriften. En als het die zeldzame keer wel gebeurde dan was het altijd geschoten door een witte man. Het zou veel voor me betekend hebben als ik een persoon van kleur had gezien die gefotografeerd was door iemand die uit dezelfde omgeving komt maar wel succesvol is geworden.

Ik ben fan van je teksten over representatie op Instagram.
Ik ben Braziliaans! Mijn moeder heeft veertien broertjes en zusjes. Als je je mond niet opentrekt, zul je nooit gehoord worden en wordt er niets opgelost. Het internet is een platform om mezelf te zijn.


Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Fotografie June Canedo

Tagged:
Cultuur