melanie manchot filmde haar dochter zeven jaar lang elke maand een minuut

Deze kunstenaar neemt ons mee op reis door de tienerjaren van haar dochter.

door Alice Newell-Hanson
|
27 februari 2018, 5:14pm

Als je tijd meet in schooldagen, is het moeilijk om als tienjarige een zevenjarige verbintenis te begrijpen. "Ik moest wel tegen haar zeggen dat als we eraan zouden beginnen, we het ook moesten doorzetten, zelfs als we er op een dag geen zin in hadden. Dat snapte ze," zegt kunstenaar Melanie Manchot over haar kunstwerk 11/18 met haar dochter Billie.

Manchot woont in Londen en is een kunstenaar die met haar werk routinematig identiteit onderzoekt, vaak in verband met het verstrijken van de tijd. Voor een van haar vroege werken fotografeerde ze haar naakte moeder vijf jaar lang, en bracht met mooie zwart-witte gelatineprints haar veranderende lichaam in beeld voor de serie Look at You Loving Me. Manchot documenteerde een jong koppel in Londen dat elkaar in een dubbeldekker aan het kussen was in een schijnbaar naadloze loop van tien minuten, ze filmde kelderbands in Berlijn, fotografeerde jonge vrouwen in Moskou en werkt momenteel aan een doorlopend project waarin ze twee teams van bergwerkers vastlegt in een afgelegen vallei in de Alpen.

11/18

In 2015 was ze klaar met het project 11/18 en daarna exposeerde ze het bij Photo50 in Londen. Het is een installatie over vertrouwen, toewijding en wat het betekent om een persoon te zijn. Manchot begon in 2008 met het vastleggen van haar dochter op Super 8-film, elke maand een minuut, en ging daarmee zeven jaar lang door. Hoewel het misschien juister is om te zeggen: ze zette een camera klaar en voor een achtergrond en liet haar dochter zichzelf filmen, waarmee ze in de loop van haar tienerjaren haar eigen veranderende gezicht en gelaat vastlegde.

Melanie keek nooit naar haar dochter tijdens het filmen en gaf geen aanwijzingen, behalve die dat ze in het frame moest blijven. In de resulterende fragmenten van de flikkerende film danst Billie, lacht ze, kijkt ze peinzend, wordt ze verlegen rond haar veertiende en lijkt ze wijzer als ze bijna achttien wordt. "Dat zijn de meest onstabiele, radicaal veranderende jaren van je leven", zegt Manchot. Ze is dan ook geïnteresseerd in de instabiliteit van persoonlijkheid in het algemeen. “Het duurt zeven jaar voordat het lichaam haar cellen volledig heeft vernieuwd,” zegt ze. “Is het ooit mogelijk om een persoon vast te leggen in een portret?”

We spraken met haar over haar dochter en het project.

i-D: Hoe belangrijk is het dat het meisje in je werk je dochter is?
Melanie Manchot: Die informatie is er altijd en het is heel erg aanwezig, maar ik zet het niet altijd op de voorgrond. Voor mij is het belangrijk dat mensen die naar het werk komen kijken ernaar kijken als een portret en nadenken over hoe iemand op een bepaalde leeftijd een drastische transformatie doormaakt. Later komen ze er misschien achter dat het mijn dochter is.

Wanneer wist je dat je dit wilde doen? Hoe heb je het met je dochter besproken?

Het idee ontstond toen ze negen of tien jaar oud was. Veel van mijn werk draait om ideeën over wat het betekent om een persoon te zijn – ik kijk naar subjectiviteit, identiteit en persoonlijkheid. De leeftijd van elf tot achttien is een tijd van ontreddering en verdrukking. Er is ook een interessante theorie dat we elke zeven jaar helemaal volledig nieuw zijn en dat onze lichaamscellen helemaal zijn vervangen. Maar persoonlijkheid wordt gedefinieerd als fysieke en psychologische continuïteit en dat wordt duidelijk in twijfel getrokken als je overweegt dat je lichaam absoluut onstabiel is. De vraag voor mij werd: wat als je kijkt naar een persoon in een heel specifieke tijd in hun leven, waarin ze fundamenteler, chemischer, hormonaler, psychologischer en emotioneler veranderen dan op enig ander moment in ons leven?

Een ander voortdurende bezorgdheid is: wat kan portretwerk bereiken? Heb je toegang tot de persoon die je ziet? Wat is er daadwerkelijk uitgevoerd? Hoeveel maakt de camera deel uit van het project? Ik heb absoluut een fascinatie voor de screentests van Andy Warhol. Ik vind ze zo revolutionair en ontzettend belangrijk binnen de portretkunst. Ik bekijk ze vaak en 11/18 lijkt heel duidelijk op een screentest. Ik gebruikte een Super 8-camera in een studio, ze staat precies op dezelfde plek en de achtergrond en belichting is altijd hetzelfde. Er is een hele strakke structuur.

Heb je maanden gemist tijdens het filmen?
Nee, als we een maand zouden missen zou het hele ding in twijfel worden getrokken. Het was heel belangrijk om alles te hebben en ze begreep dat. Voor mij gaat het werk in veel opzichten over tijd en de hoe de tijd op ons allemaal inwerkt. Een rol van Super 8-film heeft drie minuten, dus daar zit ook tijd ingebouwd.

Heb je je dochter aanwijzingen gegeven tijdens het filmen?
Alleen dat ze in het frame moest blijven. Ik was in dezelfde kamer, maar ik keek nooit naar haar als ze aan het filmen was. Het was voor mij heel belangrijk dat er meer verbintenis was tussen haar en de camera dan tussen haar en mij. Ze mocht doen wat ze wilde, dragen wat ze wilde. Het was haar keuze. Ze had de autoriteit en het auteurschap over haar eigen beeld.

Welke veranderingen zag je toen je eindelijk alle beelden terug kon kijken?
Je zag haar fysiek veranderen. Maar je ziet ook dat ze in het begin veel speelser is. Als ze veertien of vijftien is dan wordt ze een beetje verlegen en een beetje raar. Haar band met de camera veranderde ook. Ze wordt zich steeds meer bewust van wat het betekent om jezelf voor een camera te presenteren. Ik geloof dat de camera performativiteit produceert. Camera’s zijn niet alleen passieve machines die opnemen, ze zijn heel actief en ze creëren hun eigen situatie.

Ook interessant is dat dit project tegelijk ontstond met [het ontstaan van] de selfie-cultuur. Billie is nu negentien jaar oud. Negen jaar geleden, rond die tijd, maakten mensen foto’s van zichzelf, maar bestond het woord ‘selfie’ nog niet. Terwijl we het werk maakten, werd de selfie-cultuur overheersend en prominent. Nu is er een druk, zeker voor jonge mensen, om zichzelf constant te vertegenwoordigen en beelden te produceren, die op een bepaalde manier hun bestaan te bevestigen, zo van: hier ben ik, dit doe ik, ik besta.

Wat vindt Billie van het vastleggen van de zeven jaar van haar leven?
Terwijl we het maakten, hebben we in die zeven jaar het materiaal misschien twee keer bekeken. Ze vond het fantastisch toen ik het haar liet zien. Het was belangrijk dat ze tijdens het maken ervan een vetorecht had. Ik vertelde haar dat het niet gepubliceerd hoefde te worden als ze dat niet wilde. Dan zou het gewoon een video blijven voor ons, als gezin. Maar ze vond het heel mooi. En het is haar werk, ze noemt het haar werk. Ze claimt de verantwoordelijkheid en het auteurschap ervan. Ze is heel blij om het te hebben, omdat het een prachtig verslag van van haar is, terwijl ze op een bepaalde manier opgroeit. Het zijn niet zomaar familiefoto’s – ze heeft een compleet, bijna abstract, document hiervan.

Waar werk je nu aan?
Ik zit midden in het proces van het schrijven en ontwikkelen van mijn eerste speelfilm. Het is wederom een portret van een persoon, die ik al een tijd ken en waarmee ik samen ga werken. Het filmen zal ongeveer negen maanden duren en gaat over een man die ik ontmoette op zijn 26ste. Hij was een verslaafde, zijn familie heeft generaties lang verslavingsproblemen gehad en toen ik hem ontmoette was hij herstellende en dat is hij nu nog steeds. Sindsdien heeft hij zich ingeschreven voor de toneelschool, en de film volgt zijn training en transformatie.

melaniemanchot.net

Installation of 11/18. Image courtesy of Melanie Manchot.

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Beelden met dank aan Melanie Manchot

Het originele artikel verscheen eerder op i-D VS.

Tagged:
Kunst
melanie manchot
11/18