Advertentie

de feministische toekomst van tijdschriften

Ondanks de populariteit van het internet is print bezig met een onverwachte terugkeer.

door Billie Brand
|
07 augustus 2015, 8:54am

We zijn geobsedeerd door de schitterende wereld van het internet. Niet zo gek dus dat tijdschriften en kranten het tegenwoordig moeilijk hebben. Veel mensen vragen zich af hoe lang tijdschriften nog kunnen bestaan, en voor iemand die warme gevoelens koestert voor die prachtige, glossy covers, zijn de vooruitzichten niet rooskleurig. Met de komst van de televisie ontstond de uitdrukking 'the video killed the radio star', en nu vervangen digitale platformen op hun beurt in rap tempo kranten en tijdschriften. Het is veel goedkoper om mode- en cultuurnieuws te produceren voor het internet. Maar hoe kan het dat in deze financieel moeilijke tijden het tijdschrift onverwacht toch weer aan een opmars bezig is?

Onze generatie wendde zich voor adviezen tot de Break Out!. We vonden mode-tips in de Fancy en haalden onze posters uit de Hitkrant. Soms had je geluk en zat er zelfs een gratis glittersticker(!) van Britney Spears bij het blad. Maar al vrij snel maakten we de overstap van Hitkrant naar Hyves: de internetgeneratie was geboren. We hebben de opkomst van social media mogen meemaken - van 'krabbels' tot Twitter en Tinder. We zijn waarschijnlijk ook de laatste generatie die weet hoe het voelt om een uitklapposter in een tijdschrift te vinden. Misschien dat deze nostalgische gevoelens voor tijdschriften er nu voor zorgen dat een nieuwe lichting redacteuren opnieuw hun heil zoekt in fysieke publicaties.

De nieuwe lichting onafhankelijke tijdschriften steekt een dikke middelvinger op naar de politiek, het patriarchaat en de belachelijke beauty-tips uit glossy tijdschriften. De onafhankelijke publicaties heten Radical People, Polyester, OOMK, Mushpit en Sister en doen het erg goed bij de lezers. Steeds meer creatievelingen zetten hun ideeën op papier en beginnen hun eigen progressieve titels. "Print was een medium waar we bekend mee zijn en waar we van houden. Vroeger maakten we zelf al magazines en comics met onze vrienden en verkochten we ze voor een klein bedrag," zegt Sofia Niaza, medeoprichter van het tijdschrift OOMK (One of My Kind), dat twee keer per jaar verschijnt. Het tijdschrift bespreekt onderwerpen als activisme, spiritualiteit en geloof met een feministische invalshoek. "Op zine-beurzen hebben we veel mensen ontmoet en we hebben veel gebrainstormd. We associëren print dus met energie en samenwerking. We willen graag dat andere mensen dit ook kunnen ervaren."

Met dank aan OOMK

Printmedia maken een comeback. Het is geen toeval dat tegelijk met de opkomst van de girlpower-politiek van de 21e eeuw ook een collectief van vrouwen opstaat dat vecht tegen misogynie. Print heeft een lange traditie van tijdschriften die anti-establishment zijn. Denk maar aan Britse tijdschriften als Bust, Cheap Date, Lipstick en natuurlijk ook de papieren versie van i-D. Deze tijdschriften droegen bij aan een nieuwe, feministische golf. Op dezelfde manier produceren de nieuwe, feministische publicaties revolutionaire ideeën voor hun lezers. "Zijn jullie die ouwe lullen in de regering ook helemaal zat?" vragen Bertie Brandes en Charlotte Roberts, medeoprichters van het tijdschrift Mushpit, hun lezers. Als je naar de laatste pagina van de zesde editie van het blad bladert, zie je zelfs een foto van hun eigen girl-gang. Samen verzonnen ze een nieuwe politieke partij, New Labia, waarmee ze strijden voor een vrouwelijke regering in 2020.

De artikelen zijn soms misschien geschreven met een knipoog, maar ze laten wel zien dat de stem van deze generatie gehoord moet worden. Wij willen onze stem kunnen laten horen - en we voelen ons niet bepaald vertegenwoordigd door bijvoorbeeld een vlogger met een hip petje op. De makers van deze tijdschriften voelen zich soms in een hoekje gedreven door de conservatieve politiek die ons continent lijkt te overspoelen, maar in hun tijdschriften zijn ze gevrijwaard van elke beperking. Ze zijn vrij om met hun huisstijl te doen wat ze willen. Ze worden niet teruggefloten door adverteerders en kunnen dus alles zeggen wat ze willen. "De meeste grote tijdschriften worden gedomineerd door de adverteerders, dus mensen hebben de behoefte om een keer eerlijke en onafhankelijke content te lezen," legt Reba Maybury uit. Reba is oprichter en redacteur van Radical People, een krant die zich bezighoudt met anarchistische helden en punk-geschiedenis.

Deze zines doen de oude tijdschriften, die destijds hun eigen plan trokken, eer aan. De nieuwe lichting onafhankelijke bladenmakers gebruikt namelijk dezelfde houtje-touwtje-esthetiek die zo kenmerkend is voor de ideeën van de tegencultuur in de jaren zeventig. "Het is spannend. Je mag je eigen wereld creëren en je hoeft niemand om toestemming te vragen. Ik denk dat de gemeenschap en cultuur rond print rijker voelt dan de gemeenschappen die alleen maar online dingen publiceert," vertelt Sofia aan i-D. "Je hebt een meer directe en betekenisvolle betrokkenheid met het tijdschrift door het te kopen. Je steunt daarmee de creatieve gemeenschap waar jij toe behoort. Je kan ook events bezoeken, samenwerken of eigen werk insturen. Een ander aspect van deze fysieke tijdschriften is dat het letterlijk ruimte opeist. Dat doen digitale media niet." We kunnen niet ontkennen dat het internet een bepaalde mate van escapisme voor ons mogelijk maakt. Denk maar eens aan de hoeveelheid tijd die we spenderen op onze telefoons. "Je moet ruimte vrijmaken voor tijdschriften. Je moet ze waarderen. Je moet het vasthouden en er tijd voor vrijmaken," legt Reba uit.

Met dank aan Polyester

Het is makkelijk om jezelf te verliezen in het web. Toch zal print blijven bestaan. Dat is de schoonheid ervan. De tijdschriften die nu gemaakt worden, bespreken de hoogte- en dieptepunten van vandaag de dag. Onze eigen liefde voor tijdschriften is misschien begonnen met de Hitkrant en de Tina, maar zorgt nu voor een opmars van persoonlijke en radicale publicaties. De huidige cultuur rond onafhankelijke tijdschriften zal er ongetwijfeld voor zorgen dat print nooit zal verdwijnen.

Credits


Tekst Billie Brand