perfume genius: nog steeds even queer, maar nu meer pop

Vanavond speelt Perfume Genius in Paradiso. i-D sprak Mike Hadreas over het nieuwe album ‘No Shape’, spiritualiteit en het wegrennen van ‘kwaadaardige Trump-babies'.

door Charlotte Gush
|
13 juni 2017, 8:45am

"Ik heb geprobeerd om popliedjes te schrijven - grootse popliedjes," vertelt Mike Hadreas over zijn vierde album als Perfume Genius, No Shape. Het nieuwe album is niet wat je verwacht van de maker van het vreemde en boze album Too Bright uit 2014. Van de glamrock van de queer-anthem Queen, tot de gelaagde schreeuwen en synths van Grid, en de spookachtige zang op I'm A Mother; het was een grote middelvinger naar de onderdrukkende mainstream, met surrealistische video's over het decadente en vluchtige New Yorkse leven.

Vanaf het moment dat zijn volgende album No Shape werd aangekondigd, was het duidelijk dat hij een totaal andere richting zou opgaan. De eerste single, Slip Away, dat de melodieuze verzen en euforische refreinen van mainstream pop benut, werd uitgebracht met een speelse video die zich afspeelt in een rooskleurige fantasiewereld. Mike loopt door het platteland met een partner, gekleed in franjes, terwijl hij een aantal groteske trollen ontwijkt ('kwaadaardige Trump-babies', verklaart hij grinnikend).  

"Ik bedacht me hoe sommige [artiesten] muziek uitbrengen en mensen helemaal gek worden", zegt Mike als verklaring van zijn bewuste poging om popmuziek te maken met een groots studio-geluid, waarbij de zangstijl en het zelfvertrouwen nog het meest lijkt op artiesten als Elvis en Bruce Springsteen. "Het zijn meestal gasten; gasten maken deze grote albums en zijn dan zo van: 'Check dit, hier is het album van de eeuw' of 'Oh mijn god, wat een genie, dit is zo geweldig!' Ze vragen geen dingen over de wasmachine of: 'Wat betekent dit?' of 'Waar komt het vandaan?' Niet dat hij niet hij het graag over dat soort dingen heeft, zegt hij. Hij vroeg zich gewoon af: 'Wat als ik zo'n groot album maak?' "Bijna als een manier om meer uit mezelf te halen, of om wat subversiever te zijn," zegt hij.

Het album is een hoog staaltje productie, maar is niet minder queer dan zijn eerdere werk. Die 4 You bijvoorbeeld, is een liefdesliedje dat over het compleet overgeven van jezelf aan iemand anders gaat, iemand waarvoor je bereid bent om te sterven - een klassiek popthema, maar vertaald door middel van de metafoor van erotische verstikking (verstikt worden voor seksueel plezier). "Ik hou echt van fetishes," zegt hij stralend. "Ik vind het leuk dat iemand precies weet wat 'ie wil, en dat ze hyperspecifieke wensen kunnen hebben, dat vind ik gewoon zo mooi. Ik zou willen dat ik dat ook had."

Het album is omschreven door Choir Sicha van The Awl als "kerkmuziek zoals dat op The Black Album van Prince - behoorlijk vunzig". The Black Album, ook wel bekend als The Funk Bible, is vermakelijk expliciet. Op een gegeven moment stelt hij supermodel 'Cindy C' voor met de tekst "Your fury melting thing awaits me" (toen de plaat voor het eerst werd geproduceerd, eiste Prince onmiddellijk een herroeping en vernietiging ervan, omdat hij overtuigd was dat het album ongeluk bracht. Bootlegs waren er echter in overvloed, en jaren later werd het album officieel opnieuw uitgebracht.)

Hoewel delen van het album wellicht over het aanbidden van de duivel gaan, klinken sommige delen van No Shape alsof je in een traditionele kerk staat: voor de eerste track Otherside nodigde hij een hele club zangers uit in zijn opnamestudio vol, (waaronder vrienden en producent Black Mills), terwijl Mike het voortouw neemt. "Het klonk alsof ik een preek aan het houden was," zegt hij.

In tegenstelling tot Prince, zegt Mike dat hij niet religieus is, 'Meer hekserig en spiritueel'. Hij lijkt een beetje op een heks tijdens het interview, gekleed in een rafelige crèmekleurige henneptop en bijpassende broek, terwijl opgekruld in een donkere hotelkamer in Shoreditch zit (niet opzettelijk, ontdekte ik later; hij was vergeten om de kamersleutel in de elektrische schakelaar te stoppen). Wanneer zijn ouders hem mee namen naar de kerk (de Griekse orthodoxe kerk, omdat zijn vader Grieks is), genoot hij van de wierook en het zingen. "Ik denk dat ik altijd al een obsessie heb gehad voor kerkkoren en hymnen enzo, maar ik voelde me nooit volledig onderdeel ervan, de liedjes waren niet echt voor mij", zegt hij en voegt daaraan toe: "maar dat gevoel van het samen zingen met andere mensen vond ik erg mooi, dus ik denk soms dat ik muziek probeer te maken die dat gevoel reflecteert."

Ik voel me soms net een heks als ik schrijf.

Too Bright was een dikke 'fuck you' naar onderdrukkers: "Ik zong met een opgeheven vingertjes in het gezicht van de luisteraars" zegt Mike. No Shape is juist voor "de mensen die aan de andere kant staan. Met hen en voor hen". Hij schreef het album voordat Trump verkozen werd, maar Trumps hatelijke ideeën zijn niet nieuw. "Ik wist al heel lang dat Amerika, een groot deel ervan, racistisch en homofoob en verknipt is," zegt Mike. Eén van de redenen dat hij naar LA wil verhuizen (waar de plaat is opgenomen) is dat hij zich wil omringen met mensen die daar lijnrecht tegenover staan - tegenover Trump en tegenover onderdrukking.

Een belangrijk thema op het album is de zoektocht geluk en vrede in deze tijd van politieke en sociale onrust. "Het is belangrijk om je bewust te zijn van de wereld om je heen, je moet paraat staan om te vechten. Maar tegelijkertijd moet je ook je leven leiden zonder de hele tijd in een spiraal van woede te verkeren," zegt hij. Het is protestmuziek die zich zo en nu en dan kwaad maakt, maar die net zo goed de radicale kracht van blijheid erkent. "Slip Away gaat over liefde stelen of liefde koesteren, zelfs als de wereld het niet eens is met de manier waarop je je liefde toont" zegt hij. "Ik denk dat het rebels is om het dan toch te doen." Het laatste nummer, Alan, schreef hij voor Alan Wyffels, een pianist waarmee hij al acht jaar een relatie heeft. "Did you notice / We sleep through the night / Did you notice babe / Everything is alright," zingt hij, zich verwonderd over hun stabiele situatie na een gezamenlijk verleden vol zorgen en verslavingen toen ze twintigers waren (Mike is nu 35).

Niet dat alles rozengeur en maneschijn is. De titel van het album verwijst naar Mike's hardnekkige angsten over zijn lichaam. "Ik ben altijd een beetje klein geweest en vreemd en mensen vinden me vrouwelijk. Dat komt niet altijd goed uit." zegt hij. Dat is zacht uitgedrukt: hij belandde eens in het ziekenhuis nadat hij was aangevallen vanwege zijn homoseksualiteit. De albumtitel kwam voort uit een fascinatie voor het ontstijgen van de grenzen van het lichaam. "Spiritueel ontstijgen, naar een volgend niveau gaan," zegt hij. Het is niet alleen een idee, maar een energie die hij ervaart als hij schrijft of op het podium staat. "Soms voel ik me een heks als ik schrijf," zegt hij, bloedserieus: "Ik maak een verhaal, een toneelstuk, maar het voelt alsof ik ergens gekke informatie vandaan haal, ik weet niet hoe ik daaraan kom."

Als hij vroeger een optreden gaf, was het Mike's belangrijkste doel om zich er doorheen te slepen. Hij kon niet naar het publiek kijken en al helemaal niet dansen. Maar nu heeft hij de situatie beter onder controle.

Als er een energie rondwaart door de zaal, dan denk ik altijd dat ik die kan versterken, of ermee spelen." zegt hij. "En als het er niet is, kan ik mezelf ook in die trance brengen... alsof ik geesten oproep, of ik denk in ieder geval dat dat is wat er gebeurt als ik optreed of schrijf." Dan corrigeert hij zichzelf weer: "Ik weet niet waarom ik dat niet gewoon keihard kan beweren. Dat ís wat er gebeurt." Heel toepasselijk: na dit interview speelde hij in een uitverkocht Heaven in Londen en vanavond is ie te zien in de Paradiso in Amsterdam. 

Credits


Tekst Charlotte Gush

Tagged:
queer
Perfume Genius
Mike Hadreas
no shape