Photography Needa Asfari

onheilspellende foto’s van vrouwen in bondage-kleding

De Iraanse fotograaf Muted Fawn richt zich op de dynamiek van macht en onderzoekt met haar beelden seksualiteit en identiteit.

door Alexandra Weiss
|
16 maart 2018, 1:56pm

Photography Needa Asfari

Voor de 36-jarige Nedda Afsari draait fotografie net zoveel om het proces als het eindresultaat. Onder de naam Muted Fawn legt Afsari haar vrienden en muzen vast in een op BDSM geïnspireerde wereld, die zich richt op de dynamiek van macht – dat wil zeggen: de macht die de fotograaf heeft over iemand voor de camera, de macht die iemand voor de camera over de fotograaf heeft, de macht die een dominatrix over de onderdanige heeft en vice versa. In die scenario’s kan macht overduidelijk naar voren komen, maar het zijn juist de subtielere uitwisselingen van macht die Afsari graag verkent.

Omdat de fotograaf opgroeide in Iran, waar haar “cd’s van Nine Inch Nails en Nirvana werden gezien als smokkelwaar”, wist ze al snel van grenzen en regels. Ze verhuisde naar Los Angeles en ging op tour met haar toenmalige vriend. Toen begon ze met foto’s maken en ze realiseerde zich al snel dat ze niet alleen een passie had voor creëren, maar ook voor de connecties die ze maakte als ze aan het werk was. “Door fotografie ben ik diep in contact gekomen met mezelf en anderen,” zegt Asfari. “De geportretteerde en ik weten wat er gaande is en wat er werd verkend tijdens de fotoshoot. We hoeven het niet met woorden uit te leggen.”

Sindsdien heeft ze samengewerkt met muzikanten als Chelsea Wolfe en St. Vincent, en werkt ze aan haar eerste boek. Het boek heet UNMUTED en is een verzameling van beelden waarin seksualiteit en identiteit worden onderzocht. Het laat zien dat Afsari in staat is om haar geportretteerden op hun kwetsbaarst vast te leggen, zelfs wanneer ze zich verschuilen achter leer en kettingen. “Ik vind het leuk om een kant van mijn geportretteerden te belichten die ze niet zo vaak laten zien,” zegt ze.

We spraken Afsari over haar rol als fotograaf en de emotionele energie van haar shoots.

i-D: Hoe zou jij je stijl omschrijven?
Nedda Afsari: Ik kanaliseer mijn onderbewuste visies, angsten en verlangens in mijn werk. Ik onderzoek graag tweedelingen – de scheidslijnen tussen fantasie en realiteit, mannelijk en vrouwelijk, licht en donker – om een verhaal tot leven te brengen. Soms is een beeld even dromerig als gruwelijk, verfijnd maar chaotisch, imposant en toch etherisch.

Je maakte al foto’s toen je 26 was. Wat is er sindsdien veranderd?
Toen ik begon met foto’s maken, was alles iets spontaner. Ik deed het omwille van schoonheid en wilde foto’s maken van iets of iemand waardoor ik geïnspireerd raakte, om zo een moment in de tijd vast te leggen. Maar nu raak ik het meest enthousiast over het achtergrondverhaal van de fotoshoot zelf. Ik gebruik wel nog steeds dezelfde camera en ik heb hetzelfde technische proces. Dat voelde vanaf het begin al goed.

Je fotografeert veel vrouwen. Zie jij je werk als feministisch?
Veel van mijn werk is introspectief en ik heb gemerkt dat ik mijn gevoelens makkelijker kan uiten als ik met vrouwen werk. Maar ik zie mijn werk niet als feministisch, ook al zullen sommige mensen het wel zo zien. Ik denk dat het niet aan mij is om iemand te vertellen of ze mijn werk moeten zien als iets dat kracht geeft of vernederend, opbeurend of duister is. Mijn werk is voor iedereen – ik ben een mens en ik deel.

Maar probeer je als vrouw die vrouwen fotografeert in soms geseksualiseerde en/of taboe-scenario’s dan niet de grenzen van vrouwelijke seksualiteit te ontdekken?
Niet alles heeft een specifieke metafoor of betekenis. De openlijke aard van mijn foto’s en scènes bevatten mogelijk zelfs helemaal geen geseksualiseerde energie. De thema’s die mijn geportretteerden en ik ontdekken zijn vaak pijnlijk en hebben helemaal niets met seks te maken. Als er al een gemeenschappelijk thema zou zijn, dan gaat het over macht. Macht verliezen, macht vinden, het weggeven en het weer vinden.

Als je zou kunnen samenwerken met iedereen, wie zou je dan kiezen?
Madonna.

Hoe zie jij je rol als fotograaf, vooral in deze hyperpolitieke tijden waarin vrouwelijke seksualiteit een zwaar gepolitiseerd onderwerp is?
Ik wil anderen een veilige plek geven, waar ze aspecten van zichzelf kunnen onderzoeken. Ik geloof dat menselijke seksualiteit een heel waardevol onderwerp is en ik streef in de allereerste plaats naar een balans van de mannelijke en vrouwelijke energie in onszelf. Ik zie mezelf als fantasierijk kunstenaar, die bepaalde scenario’s vanuit een andere blik bekijkt en een deur opent naar gesprekken die de toeschouwer hopelijk op weg helpen met hun eigen fantasierijke reis.

Het originele artikel verscheen eerder op i-D VS