deze kunstenaar tovert acne om in kunstwerkjes

Izumi Tutti vertelt over non-binaire identiteit en waarom je je niet hoeft te schamen voor je puistjes.

|
24 april 2018, 1:54pm

Al vanaf dat Izumi Tutti klein was, voelt hen [Izumi identificeert zich als non-binair en gebruikt het genderneutrale persoonlijke voornaamwoord 'hen', red.] de druk om zich te conformeren aan de heersende standaarden van schoonheid, geslacht, stijl en seksualiteit. “Als kind dacht ik dat ik lelijk was,” vertelt Izumi aan i-D. “Ik was harig; mijn gezicht was te mannelijk, mijn wenkbrauwen waren te groot, mijn ogen te klein. Soms probeerde ik eruit te zien als een jongen omdat ik me daar soms meer identificeerde. Mij werd verteld dat meisjes smalle wenkbrauwen hebben, grote ogen en geen lichaamshaar. Omdat ik dit allemaal niet had, was ik voor mijn gevoel geen meisje.” Als volwassene heeft Izumi geleerd om niets om de heersende schoonheidsidealen te geven, en praat daar openlijk over. Bijvoorbeeld Izumi’s bio op Instagram, waar Izumi zichzelf omschrijft als non-binair, aseksueel (“dit staat in mijn bio omdat er niet veel representatie is voor deze seksualiteit”) en body positive, naast een grote voorstander van een “alternatieve stijl”, wat in het geval van Izumi betekent: opgeschoren haar, brillen, buttons in de vorm van brood, stickers op okselhaar en wenkbrauwen in de vorm van bijen.

Izumi groeide redelijk geïsoleerd op, in Frankrijk, en werd gepest door leeftijdsgenoten en belachelijk gemaakt door lerarenー daarom zocht hen haar heil in kunst. “Ik houd van kunst, met name illustraties, schilderen, fotografie, make-up, tattoos en mode,” vertelt hen. “Voor mij is een outfit samenstellen een vorm van artistieke expressie.” Het leven werd beter toen Izumi het internet ontdekte, waar hen mensen met dezelfde gedachtengang tegenkwam. “Ik kwam Arvida Byström en Molly Soda tegen, twee activistische feministen die trots hun harige oksels laten zien, en onze relatie tot schoonheid en het aanpassen aan de mannelijke verlangens bevragen. Ik was een beetje gschockeerd, door reclames en TV had ik geleerd dat vrouwen pas aantrekkelijk waren zonder haar. Bij mijn geboorte was ik vrouw, maar ik heb me nooit geïdentificeerd met het vrouw zijn. Ik ben ook heel harig. Toen ik zag wat Molly en Arvida deden, sprak het me echt aan, dus ik stopte met scheren en ik voelde me veel beter in mijn lichaam.”

Door middel van het werk van Molly en Arvida, had Izumi toegang tot gesprekken over een beter zelfbeeld, genderongelijkheid, racisme, homofobie, transfobie en andere systematische onderdrukkingen. “Het heeft mijn politieke betrokkenheid geprikkeld. Door social media ontdekte ik golven met alternatieve gedachten die het gevecht aangingen met de heersende ideeën. Zonder dit alles, zou ik het gevaar niet inzien van de waarde die ik hecht aan mijn uiterlijk en dan had ik niet geleerd om van mezelf te houden.” Gewapend met een nieuw gevoel van activisme begon Izumi met het maken van illustraties die de status quo bevragen als het aankomt op onderwerpen als schoonheid en gender. “Door middel van mijn werk probeer ik verschillende lichamen te vertegenwoordigen,” zegt hen, “alle soorten mensen zonder ze te veroordelen. Ik denk dat schoonheid iets sociaals is, de normen veranderen aan de hand van de tijd.”

Maar de kunst van Izumi beperkt zich niet tot een canvas; het is een verlengstuk van Izumi’s lichaam, en met name huid. Na jaren van het retoucheren van de acne op haar foto’s, pakte Izumi op een dag, gesterkt door de positiviteit rondom het lichaamsbeeld, een penseel en verbond de puistjes zodat er sterrenstelsels ontstonden, die hen daarna fotografeerde en deelde op Instagram. “Ik heb geen controle over mijn puistjes, maar ik kan het beeld ervan wel veranderen!” leest een van de onderschriften.

Tot Izumi’s grote verrassing, gingen de foto’s viral, en wereldwijd begonnen mensen eigen foto’s op te sturen van zelfgemaakte acne-sterrenstelsels. “Dat maakte me zo gelukkig. Ik realiseerde me niet dat het zoveel mensen zou aanspreken. Ik wilde alleen laten zien dat je je mooi kunt voelen met puistjes en, misschien nog wel belangrijker, dat het normaal is als je die hebt. Als we zouden stoppen met het praten over puistjes en acne in een context van behandelingen en bedekken, en we zouden meer niet geretoucheerde beelden zien van mensen in de media, dan zou dat ons beeld over acne veranderen.”