Kunstwerken met dank aan Galerie Pact en Danny Ferrell

regenboogportretten van queer mannen en hun honden

André-Naquian Wheeler

André-Naquian Wheeler

Kunstenaar Danny Ferrell wil met zijn schilderijen queer mannen en mensen van kleur tot royalty verheffen.

Kunstwerken met dank aan Galerie Pact en Danny Ferrell

Queercultuur heeft een bepaalde affiniteit met fantasy. Velen van ons voelen zich aangetrokken tot de glamoureuze perfectie van pop-videoclips en de subversieve, look vol protheses van Rupaul’s Drag Race. Deze zoete ontsnappingen kunnen onttrekkingen zijn aan de stress van het echte leven, maar ze hebben ook een cruciaal doel: het voorstellen van inclusieve alternatieve realiteiten. Danny Ferrel, een kunstenaar uit Pittsburgh, duikt met zijn psychedelische portretten diep in dat facet van queerheid. De kunstenaar gebruikt een palet aan regenboogkleuren en laat een aantal van onze favoriete dingen zien: queer mannen, puppy’s en bloemen.

Er zit een overduidelijke schattigheid-factor in het werk van Danny, maar er gaat ook een bepaalde intentie en sociaal commentaar achter schuil. Zijn onderwerpen hebben een koninklijke aura en staren ons direct aan, terwijl ze poseren met Cavalier King Charles Spaniels. Danny vertelt dat deze aanpak een poging is om zijn onderwerpen, de queer mannen en mensen van kleur van “tweederangs burgers tot royalty te verheffen.”

Dan zijn er nog de wonderschone natuur-achtergronden van Danny, die doen denken aan utopische ontsnappingen van de haat die we onophoudelijk meemaken in de echte wereldーalleen door de manier waarop we liefhebben. Danny wijdt uit over zijn dromerige velden: “Een natuurlijke setting doet vragen rijzen over mannelijkheid door te vragen, ‘Wat gebeurd in de natuur wanneer mannen, en dan met name homoseksuele mannen, zichzelf daar vinden?’” Danny hoopt de veronderstelling dat natuur er alleen is voor een bepaald type man om van te genieten onderuit te halen. Niet alle queer mannen zouden het gevoel moeten hebben dat ze verplicht naar een drukke stad als San Francisco of New York moeten verhuizen om zichzelf te zijn. Queer liefde zou zich net zo makkelijk moeten kunnen manifesteren in de weilanden van Kansas of Pittsburgh. “Tegenwoordig associëren we dominantie en sportiviteit met de natuur, maar het is ook een plek waar we naartoe gaan voor troost, om intiem te zijn, of te reflecteren. Er is een gedeelte van de natuur waar zelfontdekking wordt verwelkomt,” vertelt Danny. Voor veel jonge queer mannen, staat natuur bijvoorbeeld gelijk aan de struiken achter de school omdat het vaak een van de eerste plekken is waar ze hun identiteit ontdekken.

Danny’s kunstwerken zijn dan misschien geworteld in afgelegen, duidelijk Amerikaanse settings, maar het lukt ze de verbinding te leggen met een internationaal publiek. Zijn nieuwste caleidoscopische werken zullen in de herfst tentoongesteld worden tijdens een solo-expositie in Parijs. Met i-D praat hij over het vangen van de gevoelige kanten van mannelijkheid en zijn honden.

Hoe heeft je stijl zich ontwikkeld tot wat het nu is?
Ik kom uit een klein dorpje in Pennsylvania, waar religie en conservatisme de idealen vormen van de sociale omgeving. Als jonge, homoseksuele man, voelde ik me heel erg buiten de sociale normen vallen, wat vaak leidde tot hevige schuldgevoelens en buitensluiting. Voor mijn gevoel werd ik met de nek aangekeken en werd er over me gefluisterd. Die omgeving gaf me wel het emotionele temperament waardoor ik het werk kan maken wat ik nu maak. Daarnaast is de fysieke omgeving van mijn geboortestad een grote invloed; de rustieke, Amerikaanse landschappen als plekken van pijn en schoonheid, welke ook terugkomen in mijn werk.

Hoe komt queerheid tot uiting in je kunstwerken?
Er is een canon aan creatief werk dat de homoseksuele levensstijl portretteert als verachtelijk. Films als The Celluloid Closet, Advise and Consent, of Walk on the Wild Side laten een beeld zien van ongelukkige, suïcidale homoseksuele mannen. Met mijn werk wil ik dat verhaal omdraaien en positieve beelden laten zien van homoseksuele mannen en mannelijke kwetsbaarheid. Het grote doel van het werk, zoals ik het zie, is om een ruimte te vormen waarin mensen kunnen denken over hun eigen vooroordelen en veronderstellingen. Iets wat vervolgens leidt tot de normalisatie en acceptatie van lhbt'ers.

Waarom komen honden zo vaak terug in je werk? Betekent het iets naast dat ze schattig zijn?
Ik heb twee Cavalier King Charles Spaniels ーze zijn mijn beste vrienden. Ik had ze de hele dag om me heen en dacht daardoor aan schilderijen van de bourgeoisie, waar een kleine spaniel op de schoot van zijn baas zat of speels aan de zoom van de jurk trok. Ik realiseerde me dat honden een grote historische referentie hebben dus begon ik ze te betrekken in mijn werk.

Nu refereer ik naar Europese schilderijen van adel, door het epische en banale van homoseksuele mannen en hun honden te combineren. De combinatie benadrukt de praal van die geschiedenis ーhun rijke kledij en over-de-top landschappenーen door dit te doen, worden queer mensen en mensen van kleur verheven tot royalty.

Je vertelde dat je een ander soort liefde wilde laten zien, hoe ziet die liefde eruit?
Ik wil graag schilderijen maken over liefde die buiten de traditionele nucleaire familie vallen ーliefde tussen twee mannen, liefde tussen een man en zijn hond, en liefde voor jezelf. Ik wil iets van het herkenbare, traditionele Amerikaanse laten zien, door het landschap en de setting, en dat vertalen door het in een queer context te plaatsen. Ik koos mijn onderwerpen door de emotionele connectie die ik met ze deel. Over het algemeen zijn de figuren goede vrienden, mijn partner, of kennissen die ik interessant vind. Ik kijk ook naar de mensen die een specifieke look hebben, een die zich niet houdt aan onze geaccepteerde regels over schoonheid, maar zich buiten de schoonheidsidealen bevindt. Iets wat erkent en gewaardeerd moet worden.

Hoe heb je dit fantastische kleurenpalet samengesteld?
Kleur is heel belangrijk voor me, zo belangrijk zelfs dat ik kleur als een secundair personage zie van het schilderijーeen onderdeel met evenveel leven en vitaliteit als de figuren die ik uitbeeld. Kleur zorgt ervoor dat mijn werk een bepaalde sfeer heeft en creëert een onbepaald gevoel van tijd en plaats. De schilderijen komen voort uit het kruispunt van emotionele inhoud en formalisme, dus de manieren waarop kleur, licht, en de oppervlakte het gevecht aangaan met persoonlijke identiteit zijn cruciaal in mijn werk.

Hoe is het om als kunstenaar gevestigd te zijn in Pittsburgh?
Ik houd van het platteland, maar ik heb altijd al in een stad willen wonen. Pittsburgh heeft iets waardoor het zowel stads en rustiek is, waar ik me heel erg op mijn gemak voel. De kunstenaarsgemeenschap is klein, maar machtig. Veel van mijn studenten blijven hier en nemen een goedkoop atelier om werken te maken voordat ze toelating gaan doen voor hun master. Door social media hoef ik niet in New York te zijn om te zorgen dat mensen mijn werk kunnen zien de galerie die mij vertegenwoordigd zit bijvoorbeeld in Parijs. Pittsburgh is een leuke plek om te leven en werken, ik ben er gelukkig.

dannyferell.com

@dannyjferrell