Foto's door Soraya Zaman 

american boys project is een prachtige ode aan transmannen

Emily Kirkpatrick

Het Instagram-account van fotograaf Soraya Zaman – én haar komende boek – creëren een veilige omgeving voor persoonlijke gender-uitdrukkingen online.

Foto's door Soraya Zaman 

De houding van onze samenleving tegenover gender en de taal eromheen begint langzaam te verschuiven. Transmensen krijgen eindelijk de mogelijkheid om een authentieke, multi-dimensionale plek voor zichzelf te creëren binnen de populaire cultuur. Maar terwijl de trans-personages in films en op televisie steeds minder vaak gebaseerd zijn op stereotypes en slechte clichés, is er nog een lange weg te gaan. Er zijn er nog een hoop verhalen die moeten worden verteld om echt meer diversiteit in onze beeldvorming te krijgen.

Soraya Zaman is fotograaf en met zijn American Boys Project helpt hij onze blik op de trans-masculiene gemeenschap te verbreden. In het project schotelt hij de kijker beelden voor van mensen met verschillende trans-identiteiten en met verschillende trans-ervaringen. Zo maakte hij een online omgeving voor iedereen die ooit het gevoel heeft gehad niet goed binnen de starre culturele opvattingen van gender te passen. Zaman identificeert zichzelf ook als trans. “Het was heel moeilijk om op te groeien zonder mensen met wie ik me kon identificeren, en zonder taal waarmee ik kon uitleggen hoe ik me voelde over mijn geslacht. Het heeft lang geduurd voordat ik echt een idee had van wie ik was. In dat opzicht is het project dus heel persoonlijk.” Nu bedenken jongeren een nieuwe taal en steeds meer nieuwe manieren om hun identiteit online op te bouwen en uit te drukken. “Ik vind het echt geweldig dat er anders over gender wordt gesproken, en dat wilde ik verkennen aan de hand van mijn fotografie”, zegt Zaman. “Ik word er blij van dat jonge mensen zich niet meer zo hoeven zitten afvragen waarom ze zich anders voelen. In plaats daarvan hebben ze een veilige plek waar ze hun [gender-]uitdrukking kunnen verkennen.”

Aodhàn

Het verbluffende Instagram-account @americanboysproject wordt in april 2019 aangevuld met een gelijknamig boek, vol portretten en interviews met diverse mensen binnen de transmasculiene gemeenschap. Daardoor wordt het nu makkelijker een genderqueer persoon tegen te komen die je inspireert, die op je lijkt of die gewoon begrijpt wat je doormaakt.

Tyler

Hoe ben je begonnen met dit project?
Ik ben in de zomer van 2016 gestart. Ik wilde echt weer de dingen gaan doen die ik zo fijn vind aan fotografie. Voor mij gaat het over menselijke interactie en een uitwisseling die je hebt met iemand die je op de foto zet. Als je dát moment kan vangen, is dat heel echt en oprecht. Ik heb vaak mijn eigen fotografie verkend vanuit een queer perspectief en heb veel gecast bij gay- en queer-avonden. Ik hou van de natuurlijke manier van verhalen vertellen die je ziet in de online transmasculiene community. Eigenlijk breng ik al die individuele verhalen samen in één project.

Benson

Hoe heeft het project zich vanuit daar ontwikkeld?
Het is op veel punten veranderd. Toen ik hier bijna drie jaar geleden mee begon, was het een heel bescheiden begin als persoonlijk project. Tijdens het ontmoeten en fotograferen van mensen voor dit werk, kwam ik er snel achter hoe bevredigend de ervaring voor iedereen was en hoe belangrijk het was geworden om deze verhalen te vertellen. Ik voelde een verantwoordelijkheid: ik moest hun persoonlijke reis eer aandoen en zo hard mogelijk mijn best doen om het werk aan de wereld te laten zien.

Elias

Wat wil je met deze beelden laten zien?
Ik wil de mens vastleggen, de kwetsbaarheid, de schoonheid, de humor en de eerlijkheid van ieder persoon. Ik hoop dat de kijkers zich daarmee verbonden kunnen voelen, wat hun gender-identiteit ook is. Positieve beelden kunnen trans- en niet-binaire jongeren helpen dappere stappen te zetten om hun waarheid te kunnen leven. Of misschien zullen familieleden hiernaar kijken en meer op hun gemak raken met het hele proces. Ik hoop ook echt dat dit werk gaat leven en gezien wordt buiten de lhbt-gemeenschap en door groepen die misschien nooit veel in aanraking zijn gekomen met trans- en niet-binaire mensen. Ik denk dat mensen daadwerkelijk willen leren en vragen willen stellen. Een boek is een geweldige manier om die nieuwsgierigheid te verkennen en meer te leren. Angst en vooroordelen ontstaan door onwetendheid. Vaak komen transfobie en misverstanden voort uit een gebrek aan informatie. Ik denk dat een paar van die denkbeelden kunnen veranderen als mensen simpelweg beelden zien of verhalen horen. Dan kunnen ze leren dat het geen bedreiging is voor hen en hun zelfbegrip.

Caden

Wat vind je van de vertegenwoordiging van transmannen in de populaire cultuur?
Ik vind dat de transmasculiene gemeenschap enorm ondervertegenwoordigd is in de mainstream media, en áls die vertegenwoordiging er al is, krijgt het vaak een seksuele lading of iets fetish-achtigs. Artikelen als “De 10 heetste transmannen” bijvoorbeeld,n dat kan alles zijn wat je tegenkomt. Maar ik denk wel dat dat ook aan het veranderen is en dat is geweldig. Ik heb geprobeerd om veel verschillende mensen te vertegenwoordigen. De beelden geven de kijker een ruwer, eerlijker beeld van de transidentiteit. De jongeren zijn allemaal gefotografeerd in hun eigen kleding en in de buurt van de plek waar ze wonen. Ook zijn de beelden niet bedoeld om hun lichaam te seksualiseren, maar meer om het verhaal te vertellen dat translichamen niet helemaal passen binnen de cis-gender verwachtingen, en dat dat oké is.

Chella Man

Hoe vind je mensen om te fotograferen?
Ik heb ze tot nu toe allemaal gevonden op Instagram en heb ze benaderd via dm. Ik geloof echt dat online sociale platforms zoals Instagram en Youtube een grote reden zijn waarom de gender-evolutie nu gaande is. Jongeren hebben nu toegang tot informatie en kunnen in contact komen met mensen over de hele wereld via hun telefoons en computers. Ze kunnen een gemeenschap of referentiepunt vinden voor hoe ze zich voelen. Bijna alle mensen die ik heb gefotografeerd, hebben verteld dat ze hun “aha!”-moment hadden over hun gender toen ze iets zagen op Instagram, of een YouTube-video hadden gevonden van een transman en zijn transitie. Dat vind ik behoorlijk bijzonder en kenmerkend voor deze tijd.

Dominic
Ethan

Wat vond je het meest verrassend aan de mensen die je gefotografeerd hebt?
Toen ik begon met dit project dacht ik dat ik veel verdrietige verhalen zou horen over families die hun transgender-kinderen hadden verstoten. Begrijp me niet verkeerd: een hoop mensen hebben moeten strijden voor acceptatie onder hun familie en vrienden, en dit was of is vaak nog steeds extreem moeilijk. Een paar verhalen hebben mijn hart echt wel gebroken. Maar ik was aangenaam verrast over hoeveel positieve verhalen er waren. Bijvoorbeeld dat ouders besloten het te accepteren dat hun kind trans was zodra ze zagen hoe blij het hun kind maakte. Ik hoop dat, naarmate de tijd verstrijkt, meer en meer mensen die acceptatie zullen krijgen.

Gabe

Bij de afbeeldingen staan kleine beschrijvingen van hun persoonlijkheid en de dingen die ze hebben doorstaan. Waarom vond je het belangrijk dit toe te voegen?
Ik denk dat het leuk is om een idee te krijgen van alle personen en hun karakter, omdat iedereen zo verschillend is en omdat die diversiteit belangrijk is om te delen. Met iedereen die ik heb ontmoet, heb ik een paar uur lang gewoon gezeten en gekletst. Ik heb elk gesprek opgenomen zodat ik nog kan terugluisteren waar we het over hebben gehad. In het boek komen directe citaten van allemaal die mensen, zonder mijn commentaar. In die citaten zitten verhalen over hun transitie en hun inzichten, maar ook over gender-identiteit, politiek, ras, relaties, religie enzovoorts. Het wordt dus anders dan mijn Instagram-commentaar en wat meer gericht op de persoon.

Jaimie

De meeste mensen die je hebt gefotografeerd, hebben al maanden of zelfs jaren testosteron genomen. Ga je ook mensen laten zien die helemaal aan het begin van het transitieproces staan?
De meesten waren al begonnen met testosteron toen ik ze sprak en op de foto zette, maar dat was niet helemaal zo gepland. Ik had die mensen al veel eerder gevonden. Ik was toen gewoon op zoek naar natuurlijke verhalenvertellers, of ze nou vertelden over henzelf of over de wereld om hen heen. Sommige mensen hebben zijn heel intuïtief als ze beeld maken en verhalen vertellen, en dat was voor mij de drijfveer. Ik heb Chella Man gevonden vóór zijn testosteron-behandelingen en ik wist dat hij onderdeel moest worden van het project. Tegen de tijd dat ik geregeld had dat ik hem kon fotograferen, was hij net twee weken bezig met testosteron. Ik noem de lengte van de testosteron-behandeling in elke post, maar daar zit geen waardeoordeel in. Het is puur bedoeld als tijdsaanduider. Alle mensen in dit project zijn een à twee jaar geleden gefotografeerd en sommigen van hen zijn intussen veel veranderd.

Jimi

Waarom vind je het belangrijk om leden van de transmasculiene gemeenschap te laten zien in al die verschillende stadia?
Ik denk dat mensen in verschillende stadia ook verschillende meningen hebben over het transitieproces en er anders tegenaan kijken. Die visies doen er allemaal toe. Het valt ook niet te ontkennen hoe verbazingwekkend het lichamelijke effect kan zijn als je hormonen injecteert, en hoe het kan helpen iemands gender-identiteit beter te laten aansluiten bij hoe diegene zichzelf positioneert in de wereld.

Rufio

Wat kun je vertellen over die Americana-stijl in dit project?
Ik ben Australisch en ik denk dat ik de Amerikaanse cultuur echt door de bril van een buitenstaander zie. Je hebt dat nostalgische idee bij American Boyhood door het hele land, over hoe de plek waar je opgroeit invloed heeft op wie je bent. In New York groei je zó drastisch anders op dan in Louisiana of Texas of Oregon. De titel van het project, “American Boys”, is een verwijzing naar dat idee. Het project gaat over culturele interpretaties door het hele land en is bedoeld om mensen uit te dagen in de manier waarop ze kijken naar traditionele genderrollen. Daarom was het voor mij ook belangrijk op een geografische spreiding door het hele land te hebben. Uiteindelijk heb ik negentien staten in de VS bezocht. De kaart met alle plekken waar ik ben geweest, gaat ook een belangrijke plek innemen in het boek.

Sam

Waarom vind je dat zo’n project nu nodig is?
Omdat de millennialgeneratie zo belangrijk is in de gender-evolutie. Er is een sterke beweging die oproept stil te staan bij onze kijk op gender, en om die te herzien. Niet alleen in de VS, maar over de hele wereld. We worden allemaal gevraagd naar onze jonge mensen te luisteren, die uitkomen voor wie ze zijn en zeggen: “mijn lichaam is geen weergave van hoe ik mijn geslacht ervaar”. De mensen in dit werk zijn pioniers, of de eerste golf van deze beweging. In de toekomst zullen zij de eersten zijn die vanaf hun tienerjaren hormoonbehandelingen hebben gehad. Het is dus echt belangrijk om dit vast te leggen. Ik hoop dat dit werk over zo’n twintig jaar een historische weergave kan zijn van onze tijd, als we terugkijken op wat er nu gebeurt op het gebied van gender en het politieke klimaat waarin dat gebeurt.

Teddy

Hoe hoop je dat dit project zal groeien?
Mijn volgende grote doel is om het boek af te krijgen en een tentoonstelling in New York te hebben. Ik droom ervan iedereen die in het project zit naar New York over te laten vliegen. Het zou geweldig zijn om een meet-and-greet gelegenheid te hebben. Niet alleen voor hen, maar voor iedereen die naar de opening komt. Het zou een heel speciaal moment kunnen zijn. Ook is het een kans om de transmasculiene cultuur in de spotlights te zetten en zichtbaar te maken in één ruimte.

Thomas