de underground feeder-bars van osaka

Een viering van het leven en de vrouwelijke vormen, of walgelijke uitbuiting? Performance artist Scottee, zelf niet bang om zijn gewicht in te zetten voor zijn werk, onderzoekt de nieuwste rage van Japan.

door i-D Team
|
24 februari 2015, 3:15pm

Ik ben zelf nooit bang geweest om mijn overgewicht te gebruiken als entertainmentmiddel - ik ben ooit talentenshows voor dikke mensen begonnen, maakte radiodocumentaires over obesitas en voerde performances op die draaiden om eten. Dus toen ik hoorde dat een groepje Japanse meisjes hun rondingen gebruiken om geld te verdienen kon ik niet anders dan langsgaan.

La Potcha Potcha is een van de 12.000 "host bars" in Osaka. In host bars kan je tegen betaling een gesprek aangaan met iemand die je aantrekkelijk vindt. De bars maken deel uit van de genormaliseerde Japanse subcultuur die geld verdient aan menselijke interactie in een samenleving waarin men normaalgesproken vaak zo geïsoleerd is. La Potcha Potcha vond haar eigen niche: alle hosts wegen boven de 80 kilo. 

Als ik de bar in mijn pailletten-onesie binnenloop, waarschuwt mijn gids me: "Het kan zijn dat ze je niet binnenlaten, je bent een gaijin." Het is het Japanse woord voor witte westerling. Mijn gids praat even met de uitsmijter, waarna we naar binnen worden geleid. "Ik heb gezegd dat je een Engelse popster bent", zegt mijn gids.

Twee stevige meisjes lopen naar onze tafel. Op hun borst is een gelamineerd pasje vastgepind waarop hun lievelingseten en huidige gewicht staan. Ze overhandigen ons hun visitekaartjes. Na de nodige beleefdheden vragen ze ons wat we willen drinken, waarna wij vragen wat zij willen drinken. Ze kijken verrast maar bestellen maar al te graag een groot glas wijn voor zichzelf. We bestellen eten en worden daarbij aangeraden om de "Chicken Tower" te proberen. Sommige van de Japanse meisjes lijken maar een paar Engelse zinnen te kennen - de zinnen "I am fat" en "I am hungry" worden zo vaak herhaald dat ik nauwelijks nog op reageer. Gangnam Style onderbreekt abrupt het vreemde gesprek - de meisjes staan op en doen het dansje. Het geheel duurt 10 seconden, waarna de meisjes verdergaan met het gesprek alsof er niks gebeurd is. Geniaal.

Akiyama is 19 jaar oud, ze houdt van omeletten en J-pop. We hebben het over onze liefde voor Kyary Pamyu Pamyu. Akiyama krijgt als potcha-meisje 2.000 yen (ongeveer 15 euro) per uur betaald. Het is geen slechte baan, als je hem kunt krijgen. Ze pakt een karaokemachine en samen voeren we Kyary's hit PonPonPon op.

Tijd voor eten: een berg gefrituurde kip, rijstballetjes en friet worden op tafel gezet. Opeens zitten er vier dikke meisjes aan onze tafel die blijkbaar honger hebben, zo laten ze ons zien door te vechten voor de kip. Geweldig.

Akiyama kijkt me met puppyogen aan. Mijn gids zegt: "Ze wil je laten weten dat ze zin heeft in rijst, mag ze wat hebben?" De meisjes hebben de berg kip inmiddels ontmanteld en beginnen het naar binnen te schrokken.

Als we 30 minuten in La Potcha Potcha zijn, gebruikt de uitsmijter die nog geen vijf meter verderop staat een microfoon om te zeggen dat het voor de meisjes tijd is om onze tafel te verlaten. Maeda (32 jaar oud en 86 kilo) drukt de rekening discreet in de hand van mijn gids - we worden gevraagd om het entertainment tot nu toe te betalen. Onze gids betaalt de rekening zodat we langer kunnen blijven, en opeens is het plezier en de vriendelijkheid van de dikke meisjes vooral een soort neppe, formele transactie.

Meer meisjes schuiven aan - ze gaan allemaal zitten, overhandigen ons hun visitekaartjes en wachten tot ze eten en drinken aangeboden krijgen. We raken gewend aan de formule. Als de drankjes geserveerd worden beginnen de gesprekken, en zodra mijn glas halfleeg is vragen de meisjes "meer bier?" - het blijft immers business.

De meisjes begeven zich backstage en de uitsmijter schreeuwt "showtime!". We zijn de enige mensen in de bar dus dit kan heel leuk of heel raar worden. De meisjes voeren het nummer La Potcha Potcha op, en stampen daarbij zo hard op de vloer dat ons drinken en eten op tafel staat te stuiteren. Ik voel me op dit punt een beetje raar - toen ik binnenkwam leek het me een gezellig paleis van overgewicht, maar ik begin het idee te krijgen dat we hier zijn om ze uit te lachen…

Als we nieuwe drankjes weigeren wordt de rekening naar de tafel gebracht en worden we begeleid naar een ruimte die is behangen met zakjes M&M's - we betalen niet meer dus onze tijd zit erop.

Terwijl we de bar uitlopen ben ik een beetje in de war over het laatste uur. Het zou een beetje makkelijk zijn om nu te stellen dat de bar vrouwen uitbuit - ik denk ook niet dat dat in de context van host bars in Japan zo is. Misschien voel ik me oncomfortabel bij het feit dat vrouwen betaald krijgen om mannen in pakken te vermaken, maar de meeste host bars in Osaka zijn gericht op vrouwen, die juist mannen met rare kapsels betalen in ruil voor aandacht. Mijn probleem ligt dus niet bij de formule, maar misschien eerder bij hoe nep het allemaal was.

Maar toch, hoe meer ik nadenk over mijn ervaring bij La Potcha Potcha, hoe genialer ik het ga vinden. Het zet jonge, dikke vrouwen in het middelpunt van een wereld waarin overgewicht zo vaak als de vijand gezien wordt. Ze worden daar bewonderd op een manier die in het echte leven nauwelijks voorkomt, en deze fetisj brengt voor hen brood op de plank. Het wijst een vinger naar degenen die overgewicht als freaky zien, en die dikke mensen uitlachen. Zo gezien is het onbedoeld heel subversief en verdient het het label "queer".

scottee.co.uk

Credits


Tekst en fotografie Scottee

Tagged:
japan