generatie grindr

Neuken, zuigen, rimmen, zoenen, scharen, vingeren, fisten. Homoseks heeft niet het meest familievriendelijke publiekelijke profiel. En eerlijke, intieme, gepassioneerde queerseks dan? Dat is in de ogen van de media echt niet te doen, zegt...

|
17 december 2014, 7:05pm

Mathews werd bekend met zijn niets verhullende film Interior.Leather Bar, die hij in samenwerking met James Franco maakte. Toen in 1980 Al Pacino's Cruising werd uitgebracht was er ongeveer 40 minuten aan beeldmateriaal van homoseks verwijderd, die daarmee ook verloren zijn gegaan. Interior.Leather Bar heeft het verdwenen beeldmateriaal opnieuw gemaakt met een nieuwe acteur voor Al Pacino's rol als undercoverpolitieagent die een seriemoordenaar zoekt die het gemunt heeft op de New Yorkse homogemeenschap. Dit was Mathews en Franco's verkenning van het conflict tussen creatieve vrijheid en censuur.

Mathews brengt homoseks confronterend goed in beeld. Zijn debuutfilm I Want Your Love haalde de krantenkoppen vanwege de realistische homoseksscènes. Zijn laatste documentairecollectie, In Their Room, kijkt in de slaapkamers van alledaagse jongens in San Francisco, Berlijn en Londen, die je daar over hun seksuele avontuurtjes vertellen. We zien ze hangend op het bed, naakt, in hun ondergoed, online en aan de telefoon. Er is een relaxte, niet in scène gezette natuurlijkheid aanwezig, wat mede komt doordat dit de soort jongens zijn die je in een bar zou ontmoeten of op Grindr. Ze houden zich ook niet in: "Het laatste dat ik wil horen is "mag ik alsjeblieft…?" Ik heb dan echt zoiets van "wat?? stop gewoon je lul in mijn reet man"."

Wat onderscheidt de In Their Rooms-serie van alle andere documentaires over homo's?
Het gaat niet over grote uit-de-kast-kom-momenten, homohuwelijken of HIV - wat ook allemaal aandacht verdient - maar het is verfrissend om verhalen te zien waar het gaat om wie deze mensen zijn, in plaats van de stijlfiguren die er in elk verhaal bij worden gehaald. Ik was er klaar voor om mezelf uit te dagen en iets persoonlijks te doen. Ik was gefrustreerd over de homofilms die mensen niet representeerden zoals ik ze ken - ik miste het zien van levens waarin ik mij kon herkennen.

Wat wil je bereiken?
Ik was niet heel erg bewust bezig toen ik hiermee begon, maar achteraf gezien was het duidelijk dat ik eigenlijk iets aan het maken was voor mijn 16-jarige ik. Toen ik 16 was bevond ik me in een geïsoleerde situatie en snakte ik naar homorepresentaties die niets te maken hadden met aidsslachtoffers en drag queens. Ik kom uit een tijdperk zonder kabel tv en internet, en ik denk dat het voor mijn jongere ik behulpzaam en hoopvol zou zijn geweest om andere afbeeldingen te hebben gezien van moedige mannen die kwetsbaar zijn en persoonlijke informatie delen over wie ze zijn. Wanneer je ziet dat iemand echt is, kan je jezelf erin herkennen, ook al is het niet jouw verhaal. Er gebeurt iets belangrijks tijdens het uitwisselen van deze informatie.

Een ding dat alle geïnterviewden gemeen hebben is dat ze zeker niet bang zijn voor de camera. Zou je zeggen dat ze exhibitionisten zijn?
Ik denk dat we allemaal exhibitionisten zijn tot op zekere hoogte.

We zijn de voyeurs in deze ervaring. Zie je jezelf als een voyeur?
Ik denk dat we allemaal exhibitionisten en voyeurs zijn. Beide termen zijn beladen met allerlei connotaties. Ik ben geïnteresseerd in het zien van mensen op een rauwe en oprechte manier. Als dat mij een voyeur maakt, prima, dan ben ik een voyeur.

Er zijn een aantal citaten zoals die van Max in de Londen-film: "De apps maken het makkelijker om een slet te zijn." Maar dan vertelt hij verder dat kortstondige intimiteit belangrijk voor hem is, "twee lichamen die elkaar aanraken en verkennen." Het lijkt mij een nagalm van de anonieme, korte ontmoetingen tussen mannen in parken en openbare toiletten van decennia geleden, voordat homoplekken legaal werden.
Ik denk eigenlijk dat we nu leven in de nieuwe versie van de gefetisjeerde jaren zeventig, en dat komt door twee dingen. Allereerst hebben de apps en cultuur van digitaal cruisen de bars vervangen, en ten tweede kan ik nu dankzij Truveda en PrEP over seks praten op manieren die ik nooit van mijn leven verwacht had. En dan het idee dat je seks kunt hebben zonder condoom door alleen maar een pil te gebruiken… Er zijn zeker weten dingen aan het veranderen. Ik heb hier gemengde gevoelens over. Het is een voorbode of een belofte van seksuele vrijheid die mijn generatie nooit heeft mogen meemaken, maar tegelijkertijd maak ik me ook zorgen om een specifiek publiek dat als doelwit wordt gebruikt voor een bepaald medicijn. Ik weet dat het super veilig hoort te zijn, maar wat nou als we allemaal alvleesklierkanker krijgen over vijftien jaar?

Wat is de fascinatie die sommige homo's hebben met seks met vreemden?
Ik denk dat het komt doordat we diep van binnen nog steeds kleine jongens zijn die van avontuur houden, en ik denk dat we een hoger libido hebben. Het klinkt bijna alsof ik slettengedrag probeer goed te praten, maar ik denk dat de makkelijke losbandige seks een soort van privilege en relatie is die alleen tussen homo's bestaat. Buiten de seks heb ik persoonlijk ook het gevoel dat ik tot een gemeenschap behoor. Als je naar iemands huis gaat, draait het soms om het scoren van seks, maar ik heb ook zo vaak gehad dat ik gefascineerd raakte door deze compleet andere wereld waarin die ander leeft, en die zich gewoon om de hoek van mijn huis bevindt.

Eerder gebruikte je het woord sletterig, een woord dat te pas en te onpas gebruikt wordt. Worden we verscheurd tussen hoe we ons in de maatschappij zouden moeten gedragen en hoe we ons willen gedragen?
Ik ben een beetje terughoudend in het steunen van slettengedrag, of je nu homo bent of niet. En als ik dit zeg, bedoel ik dit op een speelse manier. Mijn enige zorg, en dit is een groter probleem dat verdergaat dan seks, is dat we zo afgeleid zijn. We hebben in een heel korte tijd onze hersenen laten wennen aan directe bevrediging, en zodra we die hebben gekregen gaan we weer opzoek naar nieuwe bevrediging. Het is altijd beschikbaar - op elk moment, waar je ook bent.

We zijn Generatie Snapchat, waarin social media een seksueel medium vormen… Is dit schadelijk voor ons?
Ik maak me er geen zorgen om dat mensen niet meer samen zullen zijn voor langere perioden omdat iedereen geobsedeerd is met het scoren, maar ik maak me zorgen omdat het oppervlakkige interacties en uitwisselingen aanmoedigt. Ik denk wel dat wij in het algemeen als Westerse samenleving niet genoeg in dingen investeren, of het nou gaat om hoe we media consumeren, elkaar of relaties. Ik bedoel, het is voor mijn vrienden al moeilijk om een lange film te kijken zonder deze vijf keer te onderbreken of zonder op de iPad of telefoon te kijken en tegelijkertijd drie andere dingen te doen. Deze multitaskmentaliteit dringt ook door in de manier waarop we seks hebben en met intimiteit omgaan. Ik ben bang dat dit alles voorkomt dat we betekenisvollere relaties met elkaar aangaan.

In Their Room is nu uit op DVD.

@CliffJoannou

Credits


Tekst Cliff Joannou
Stills uit In Their Room