discokids op de dansvloer in new york

Bill Bernstein legde beroemdheden en de coolste kids uit de discoscene in de jaren zeventig vast.

door Lynette Nylander
|
07 december 2015, 1:17pm

De jaren zeventig hebben iconische en indrukwekkende foto's voortgebracht. Denk aan Bianca Jagger die nonchalant bij Studio 54 arriveert op een wit paard en Andy Warhol die champagne drinkt met Jerry Hall en Halston. Of de toenmalige tiener Brooke Shields die naast een jonge Mariel Hemingway zit. Met het verstrijken van de tijd lijkt die periode steeds glamoreuzer te worden. Fotograaf Bill Bernstein was er bij en miste geen moment.

Hoe ben je in contact gekomen met het New Yorkse nachtleven?
Ik was net begonnen als freelance fotograaf en ik fotografeerde veel voor Village Voice. Op een avond kreeg ik de opdracht om foto's te maken in Studio 54. Niemand kwam zomaar binnen in Studio 54. De meeste mensen stonden uren in de rij zonder ooit binnen te komen. Ik had een perskaart en zag dit als de ultieme kans. Ik fotografeerde tijdens het feest, en na afloop dacht ik, "Ach, nu ik er toch al ben kan ik zien waar iedereen het altijd over heeft." Toen ben ik gebleven, en vervolgens ben ik in de discoscene blijven hangen.

Ben je zelf opgegroeid in New York?
Ik ben geboren in New York maar ik ben opgegroeid in de voorsteden van de stad. Disco was vooral razend populair in New York City. Het was een creatieve, magische omgeving, maar het duurde niet lang. Op een gegeven moment brak de AIDS-crisis uit. Drie jaar lang was disco álles, de discotheken waren een broedplaats van creativiteit.

Wat herinner je je van die tijd?
In sommige discotheken - zoals Studio 54 en Paradise Garage - kwamen mensen verkleed. Zien en gezien worden, vrije uiting van homoseksualiteit, etnische gelijkheid en vrouwelijke vrijheid stonden voorop. Iedereen accepteerde elkaar op de dansvloer. De sfeer was enorm open. Vooroordelen bestonden er niet en iedereen werd betrokken: queer mensen, transgenders enzovoort.

Je documentaire fotografie toont vooral sterren. In je nachtfotografie zijn vooral de 'echte' mensen het onderwerp. Waarom lag dit keer je focus bij deze mensen?
Ik vond dat de meest interessante mensen van de hele discoscene. De mensen die overdag een gewone baan hadden, zoals obers en serveersters. Ze sliepen het grootste gedeelte van de dag en feestten vervolgens de hele nacht door. Het veranderde in een lifestyle, ze verlieten de club niet voor zes uur 's ochtends. Tijdens mijn carrière heb ik veel gewerkt met sterren. Dat vond ik leuk, maar het bracht me geen echt verhaal. Bovendien fotografeerde iedereen sterren. Fotografen stortten zich dan massaal op tafels waar beroemde mensen aan zaten, en ik dacht alleen maar: waarom wil je hier een foto van? Iedereen deed hetzelfde.

Wat betekende disco voor de mensen?
New York verkeerde in de jaren zeventig in een economische crisis. De stad was zo goed als failliet. Ik denk dat mensen probeerden te ontsnappen aan realiteit, en disco bood ze die ontsnapping. Het was een omgeving waar je alles even kon vergeten. Om je als een ster te voelen hoefde je alleen maar een discotheek te betreden.

De uitbraak van AIDS heeft een grote invloed gehad op de discoscene. Hoe was de sfeer toen?
We noemden het 'homokanker'. Niemand wist echt wat het inhield, en ondertussen stierven steeds meer mensen op de meest vreselijke manieren. Het was moeilijk informatie te krijgen over wat AIDS was en wat het deed, dus mensen feestten alsof elke nacht hun laatste was. Ook wist niemand hoe je besmet kon raken. Mensen waren bang om in aanraking te komen met andermans speeksel, en zelfs met mensen in het algemeen. Homoseksuelen, heteroseksuelen, iedereen raakte in paniek. Veel mensen durfden niet meer naar de discotheek te komen.

Waarom denk je dat mensen nog steeds geobsedeerd zijn door de jaren zeventig?
Ik denk dat mensen vaker na 25 à 30 jaar terugkijken op een tijdperk en proberen te begrijpen wat er gebeurde. Je kunt er nu helder op terugkijken en het geheel beter overzien. Maar de belangrijkste reden was de invloed van disco.

Hoe is de manier waarop jongeren zich kleden veranderd sinds de jaren zeventig?
Ik ga niet zo vaak meer naar discotheken, maar ik denk dat jongeren vandaag de dag de transgemeenschap meer accepteren. Ik heb een zoon van twaalf die over transgenderisme praat en niet snapt waarom er soms zo'n probleem van wordt gemaakt. Of twee mannen nu trouwen, of twee vrouwen, het doet er niet toe. In het discotijdperk was het een risico om homoseksueel te zijn. Het kon ervoor zorgen dat je in elkaar werd geslagen, of zelfs werd vermoord. De discotheek was een relatief veilige omgeving.

Het boek Disco: The Bill Bernstein Photographs is nu hier verkrijgbaar. 

billbernsteinphoto.tumblr.com

Credits


Tekst Lynette Nylander
Fotografie Bill Bernstein © Bill Bernstein / Reel Art Press

Tagged:
Interview
disco
Cultuur