is het internet de nieuwe straat?

Het veranderde de manier waarop we ons kleden, de manier waarop we naar onszelf kijken en de dingen die we ambiëren. Is het internet de nieuwe straat geworden?

door Dean Kissick
|
16 maart 2015, 3:25pm

Takay

We worden vandaag meer dan ooit afgeleid. We zitten constant op onze telefoons, die ons wegvoeren naar de werelden van Facebook, Instagram, Snapchat, Tumblr en Twitter. We worden gevangen tussen de wens om te genieten van een vrij moment voor onszelf, en tussen de wens om dat moment te vangen en te delen met de wereld. Als er iets gebeurt en het niet gedeeld wordt op Snapchat, is het dan wel echt gebeurd? Ooit gingen we de straat op in onze zoektocht naar plezier en avontuur, maar nu keren we ons met precies die doelen tot de online wereld. Zelfs als we met onze vrienden hangen - onze echte vrienden, de mensen die we daadwerkelijk ontmoeten - kijken we constant naar dat ene schermpje. Als er tegenwoordig één collectieve drang is, dan is het wel naar onze telefoon staren alsof het een kristallen bol is - constant de pagina's verversend in de hoop dat er nieuwe shares en likes zijn binnengekomen. Er is geen liefde, er zijn alleen maar likes.

i-D begon ooit als streetstyle fanzine dat de trends van Londen documenteerde. i-D was er toen de punks en New Romantics er waren, ging naar raves en documenteerde later new rave. De opkomst van de straat veranderde de mode voor altijd. Wat begon met de straight up in de eerste issues van i-D groeide uit tot een ware revolutie in realistische fotografie - Walter Pfeiffer, toen Wolfgang Tillmans en later Juergen Teller. Het veranderde de manier waarop we foto's namen en de manier waarop we ons kleedden. Onze ideeën van wat "chique" was verdwenen rond Kerst '92 als sneeuw voor de zon, en zonder enige waarschuwing meldde grunge zich op de pagina's van Vogue (in Grunge&Glory, een prachtige editorial van Steven Meisel en Grace Coddington, met Kristen McMenamy, Nadja Auermann en Naomi Campbell).

Punk zou de wereld gaan veranderen. Nu is het niet meer dan een thema voor het Met Ball - een excuus voor Miley om haar haren in stekels te dragen.

Vandaag de dag lijkt het erop dat de straat haar scherpe randje verloren is. Punk zou de wereld gaan veranderen. Nu is het niet meer dan een thema voor het Met Ball - een excuus voor Miley om haar haren in stekels te dragen. Waar de mode ooit haar inspiratie vond in de streetstyle van de punks in Londen, gebeurde niet heel lang geleden hetzelfde met seapunk, dat regelrecht van het internet kwam. Een paar jaar geleden startte een duistere zangeres genaamd Lil een (korte) wereldwijde beweging toen ze twitterde over "een seapunk jasje met zeepokken waar ooit studs zaten". Volgers namen het "seapunk"-gedeelte massaal over, en Tumblr werd al snel overspoeld met dansende dolfijnen en tropische, psychedelische T-shirts - True Love Fantasy van Unicorn Kid werd door Radio 1 uitgeroepen tot "heetste track ter wereld". Het turquoise is sindsdien wat weggeëbd, maar seapunk brak keihard door in de mainstream - van de zanderige computerkust tijdens Rihanna's optreden bij Saterday Night Live tot de met haaien gevulde wateren in de Azealia Banks' Atlantis, en de onderwaterwereld op Charlotte Free's Tumblr.

De straten schrijven niet langer de toekomst van de mode voor - trends ontstaan tegenwoordig op het internet. Tumblr-meisjes en -jongens maken vanuit hun slaapkamers deel uit van een kleurrijke jeugdcultuur die zich over de hele wereld verspreidt. Je hebt Hirari Ikeda in Tokyo, Molly Soda in Chicago en Niki Takesh in LA. Dé popsterren van dit moment zijn Frank Ocean en Grimes. Beiden popten vanuit het niks op op onze schermen, waar ze ons welkom heetten in hun werelden, door middel van openhartige, eerlijke blogs en zelf uitgegeven nummers die gratis te downloaden waren.

Het internet is een smeltkroes van culturen en subculturen. Kunstenaars, modeontwerpers en muzikanten vormen online hun eigen netwerken, en beïnvloeden binnen die netwerken constant elkaars esthetiek. Het is niet langer de straat waar ze hun invloeden vinden. Jeugdculturen zijn overal - Tumblr-tieners praten met gelijkgestemden wereldwijd en hoeven daarvoor niet langer daadwerkelijk met hen op straat te hangen. Je hebt ook niet langer je eigen fanzine nodig, er zijn duizenden blogs die die rol vervullen.

Maak een foto van jezelf - misschien een heleboel foto's - en deel ze met de wereld. Misschien eindig je wel op de catwalk…

Als er een fotografische troop is voor onze tijd, dan is het de selfie. Waar ooit de straight up voor een verandering in fotografie zorgde, doet de selfie dat nu vandaag de dag opnieuw. De winkelstraat en nachtclub zijn niet langer de catwalk van tieners, de spiegel in de badkamer heeft nu die functie. Maak een foto van jezelf - misschien een heleboel foto's - en deel ze met de wereld. Misschien eindig je wel op de catwalk - veel van de "straatcasting" vindt tegenwoordig immers plaats op Facebook en Instagram.

Een van de grootste blockbusters van vorig jaar, The Bling Ring, vertelt een waargebeurd verhaal dat heel veel zegt over deze tijd. Nadat ze het internet gebruikt hebben om hun favoriete celebrities te stalken, begint een groep tieners aan een ware inbraaktoer door Hollywood - ze breken maar liefst zes keer in bij Paris Hilton! - waar ze zich in hun mooiste outfits hijsen en foto's van zichzelf maken. Ze worden later gearresteerd omdat ze de selfies op Facebook posten.

We zijn allemaal een beetje als Narcissus geworden, hangend boven een vijver, betoverd door onze eigen reflectie. Photoshoppen heeft onze ideeën van wat mooi is ondertussen veranderd. En waar sommige tieners op modellen willen lijken, willen anderen op poppen of cartoons lijken. Denk aan de Living Dolls - een brouwsel van YouTube-video's en transmutatie.

De Living Dolls ontstonden eind 2011 in Odessa, Oekraïne. Valeria Lukyanova, 27, besloot daar door het leven te gaan als levensechte Barbie, waarna Anastasiya Shpagina, 20, zichzelf omtoverde tot Japanse sprookjesprinses. En het zijn niet de meest gebruikelijke rolmodellen - Valeria schrijft haar eigen spirituele opera's, beweert dat ze buiten haar eigen lichaam kan treden en schijnt onder toezicht te staan bij de Oekraïense Veiligheidsdienst. De make-uplessen die Anastasiya op YouTube geeft worden ondertussen steeds verontrustender als ze zichzelf transformeert in angstaanjagende look-a-likes van Lana Del Rey, Johnny Depp en de holografisch Japanse popster Hatsune Miku. Hatsune op zich is ook weer een bizar interneticoon. Als zingende synthesiser in de vorm van een 3D-geprojecteerd mangahologram verkoopt ze in Japan complete stadiums uit.

In Europa is vooral Venus Palermo een bekende Doll. Venus is een 16-jarig Zwitsers-Hongaars meisje dat zichzelf omtoverde tot Japans schoolmeisje en al meerdere keren haar opwachting maakte op tv. Waar ze ooit te zien was bij een Oekraïense tv-show, waar de host en zijn joelende publiek haar in huilen deden uitbarsten, zat ze onlangs samen met haar moeder bij het Britse ITV's Daybreak. Presentatrice Helen Fospero zegt uiteindelijk "ik zou het verschrikkelijk vinden als mijn dochter dit zou willen". 

Venus, een soort cartoonversie van Lindsey Wixon, lijkt er allemaal niet meer mee te zitten. En is dit niet precies waar streetstyle en tienerrebellie altijd al om gedraaid heeft? Je ouders de kast opjagen… of in elk geval de gebruinde presentatoren van ITV? 

Credits


Tekst Dean Kissick
Fotografie Takay

Tagged:
Internet