Waarom je tegenwoordig meer dan een model moet zijn

Als je vroeger hét nieuwe topmodel wilde worden moest je lang, dun en mooi zijn, een gladde huid, glimmend haar en tien tenen hebben, en, zoals elke zelfrespecterende Tyra-fan weet, kunnen “smizen” alsof je leven ervan afhing. Wat er ook gebeurde, het...

door Tish Weinstock
|
31 oktober 2014, 3:30pm

Harry Carr

Of het nou een reactie tegen jarenlange photoshopperfectie is, de opkomst van social media, de festish van de mode voor alles wat nieuw is, de drang naar het echte, of de toename van het aantal coole mensen op straat - een model moet tegenwoordig persoonlijkheid hebben, heel veel persoonlijkheid.

Cara Delevingne is model, actrice, zangeres, ontwerpster en volgens haar twitterprofiel een professioneel mens. Ze heeft meer dan 6 miljoen volgers op Instagram en was het gezicht van elke campagne die je je maar kan bedenken. Ze heeft dan misschien wel enorme wenkbrauwen, maar ze zijn nog niet half zo groot als haar persoonlijkheid - en ze is niet de enige. De topmodellen van vandaag hebben niet alleen een mooi gezicht, het zijn degenen die net dat ene extraatje hebben: de super slimme en scherpe Edie Campbell die haar Model of the Year Award roemruchtig ontving met de woorden "modellen hoeven meestal niet te praten, dus dit zou best het einde van mijn carrière kunnen zijn", de gotische prinses Lily McMenamy die vreemd en prachtig is en nog steeds een beugel draagt, mama Jourdan Dunn met haar eigen kookprogramma, skateboardster en superbabe Natalie Westling en i-D covergirl Binx die van voetbal houdt en zich kleedt als een Tomboy.

Slechts een hashtag verwijderd van de oude, stille mannequins en miljoenen "likes" verder dan de mythische en magische supermodellen van de jaren tachtig - de modellen van de nieuwe generatie zijn luid, trots en hebben karakter. Maar bovenal zijn ze gewoon zichzelf. "Door meiden als Cara en Joan is het mogelijk om persoonlijkheid te hebben", zegt Binx. "We hoeven geen mooie blondines met blauwe ogen meer te zijn - modellen mogen echte mensen zijn." Zo echt dat ze rolschaatsen over de catwalk van Jeremy Scott en protesteren voor vrouwenrechten bij Karl Lagerfeld voor Chanel.

Het is een tijdperk waarin het alziend oog van Instagram ons alles van onze favoriete modellen laat zien - van hun ontbijt tot wat ze hun huisdieren te eten geven - een tijdperk waarin intieme selfies van de clouds worden gejat en viral gaan. Hoe meer we zien van onze idolen, hoe meer we idealiseren wat we zien. De dagen van mysterieuze dromen zijn voorbij; tegenwoordig willen we de modellen als echte mensen met echte levens zien. En wie belichaamt dit meer dan een ster uit de meest bekeken reality tv-serie?

Een debuut in de septemberuitgave van de Amerikaanse Vogue en vervolgens gelopen in bijna alle shows van de Fashion Weeks - 2014 was een goed jaar voor instagirl (meer dan 13 miljoen volgers) Kendall. Maar waarom is de wereld zo geobsedeerd door haar? Het is omdat behalve dat we alles van haar weten, we haar hebben zien opgroeien op tv. Tegenwoordig willen we niet alleen modellen als echte mensen zien, maar kunnen echte mensen ook modellen zijn. In 2014 zagen we een groei van het aantal echte mensen die gecast werden als model, waarmee het begin werd ingeluid van straatcasting en het anti-model.

Coole mensen op straat fotograferen is niets nieuw; i-D werd in 1980 opgezet als een straatstijl magazine gewijd aan het vastleggen van de punkcultuur, met de bijbehorende agressieve spikes, felgekleurde haren, bleke huiden en zwaar opgemaakte gezichten. De catwalks en tijdschriften werden destijds gedomineerd door lange en dunne verschijningen als Christie Brinkley, maar i-D heeft zich altijd laten kennen als een tegenbeweging. Inmiddels vind je 'straatmodellen' terug in elk mainstream tijdschrift - van Vogue tot Vanity Fair. Wat begon als een reactie tegen de standaard modellenschoonheid veranderde al snel in een sociale revolutie. Het begon met jonge stylisten die de straten afzochten naar schoonheden met lila haar, neuspiercings en doodshoofdtatoeages, en werd door de komst van social media al snel opgenomen door de online wereld. Platforms als AAMO, Anti Agency, Tomorrow Is Another Day en Joel B schoten als paddenstoelen uit de grond en waren gericht op persoonlijkheid en het non-conformistische uiterlijk.

"Een lange tijd hebben de modellenbureaus bepaald wat schoonheid is en moest de rest gewoon kiezen uit deze vijver", zegt casting director van AM Casting en i-D, Angus Munro. "De afgelopen jaren hebben we een enorme groei gezien van klanten die vroegen om straatmodellen, omdat ze steeds vaker 'echte' schoonheid willen - iemand met een verhaal", voegt hij toe. In lijn met de revolutie zocht Nicola Formichetti voor zijn eerste Diesel Reboot-campagne mensen op social media, stuurde Rick Owens een groep stampende dansers zijn lente/zomer '14-catwalk op, selecteerde Donna Karan zorgvuldig een coole gemixte groep van skateboarders, kunstenaars en DJ's voor haar herfst/winter '14-show, en waren Katie Hillier en Luella Bartley dit jaar het trending onderwerp op Twitter toen zij hun #castmemarc-campagne aankondigden.

Hoewel ze revolutionair zijn op het gebied van het laten zien van diversiteit en het hechten van waarde aan persoonlijkheid in plaats van het oppervlakkige uiterlijk, kennen ook deze campagnes zo hun tegenstanders. Proberen ze zich echt los te rukken van de noties van de heersende modellenschoonheid? Of doen ze het alleen voor de gratis PR? Ik denk niet dat dit laatste het geval is, vooral niet als je kijkt naar Champions of Diversity, Avengers of the Marginalized en Meadham Kirchhoff die laatst een open casting hielden voor hun lente/zomer '15-show. "Ik vind dat het oude modellenschoonheidsideaal met de huidige manier waarop mode wordt gepresenteerd, verspreid, verkocht en bekeken totaal irrelevant is geworden", aldus Meadham. "We kijken nu naar de geweldige persoonlijkheid die de modellen uitstralen en wat zij in hun dagelijks leven doen."

Hetzelfde kan gezegd worden voor Nasir Mazhar en Ed Marler die dit seizoen ook triomfantelijk hordes straatmodellen de catwalk op stuurde. "We gebruikten modellen die op straat zijn gescout omdat de show om verschillende karakters draaide", zegt Marler. "Ik heb het idee dat modellen normaalgesproken worden gevormd naar het meisje dat je wilt, maar het is fijn om iemand te hebben die zichzelf is en die iets onverwachts toevoegt aan de kleding door zijn of haar houding en loopje."

Hebben we ons dan eindelijk verlost van de boeien van oppervlakkigheid die maken dat modellen niet meer dan alleen een uiterlijk zijn? Heeft inhoud eindelijk uiterlijk overwonnen? Het is moeilijk te zeggen, maar de revolutie is in gang gezet en zal nog lang duren.

Credits


Tekst Tish Weinstock
Fotografie Harry Carr

Tagged:
Fashion
Beauty
modellen