Wat is liefde in dit digitale tijdperk?

Wat is liefde nu we allemaal online zijn en we onze relaties daar volop publiekelijk beleven – van verliefdheden en exen tot rivalen? En wat gebeurt er als het allemaal verkeerd gaat? Heeft deze netwerkende samenleving liefdesverdriet milder gemaakt...

door Dean Kissick
|
27 oktober 2014, 4:05pm

"We'll always be together/Together in electric dreams." Giorgio Moroder.

Een vriend vertelde me laatst over "deep liking" op Instagram. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het is blijkbaar nogal populair bij Casanova's wereldwijd. Het idee is dat wanneer je iemand om Instagram leuk vindt, je helemaal naar hun eerste foto scrollt en je die vervolgens liked, en misschien nog een flirterige comment achterlaat. Het is best creepy, toch? Maar blijkbaar getuigt het van een stukje toewijding - dat je de tijd neemt om door duizenden foto's te scrollen, en hoewel het niet in de buurt komt van door scherven kruipen of door het vuur gaan, is het in deze dagen van instant bevrediging beter dan niets.

Liefde is tegenwoordig vraatzuchtig; we staan in verbinding met iedereen op deze wereld, willen zoveel mogelijk crushes en vinden het prima om die te kiezen op basis van het oppervlakkigste niveau en met behulp van selfies en filters. Als je vandaag de dag iemand leuk vindt, kan je diens selfies bestuderen, zijn of haar tweets lezen en hem of haar seksberichtjes sturen, allemaal vanuit de comfort en veiligheid van je eigen slaapkamer - hoewel het naaktfotoschandaal van Jennifer Lawrence ons geleerd heeft dat 'sexting' misschien niet altijd even slim is. In het verleden leefden mensen hun privélevens zoveel mogelijk privé. En hoewel er altijd al een fascinatie was voor de levens van iedereen die machtig, rijk en beroemd was, waren ook die personen vroeger een stuk beter in het controle uitoefenen op drukkerijen en roddelblaadjes.

Sindsdien zijn onze opvattingen van privacy langzaam versoepeld - we willen onze politici belachelijk maken, en zij op hun beurt willen heel de wereld online bespieden. Seksschandalen en fashion faux-passes van beroemdheden zijn uitgegroeid tot onze favoriete vormen van vermaak, wat op zich weer bewijst dat niemand nog iets geeft om privacy en dat niks meer heilig is.

Het kan als jongeman best eenzaam zijn op Tinder - je vindt alle meisjes leuk en nooit is er eentje die je terug 'liked'.

We leven onze levens meer publiekelijk dan ooit in deze tijd van narcisme, obsceniteit en lafheid - onze eigen intieme dagboeken online neerkalkend waar iedereen ze kan zien. Iedereen is zichzelf constant aan het promoten en flirt erop los, omdat het internet gemaakt is voor eigenliefde, verlangens en fantasie.

Neem de Bieber/Kerr-zaak. Het zou allemaal begonnen zijn tijdens de Victoria's Secret-show van 2012, toen Justin Bieber en Miranda Kerr dankzij de aanwezige pers voor de ogen van de wereld aan het flirten sloegen. Het gonsde in de modewereld van de geruchten, maar wie weet nou echt precies hoe het zit? Tot de afgelopen zomer. In een gevecht om Kerrs eer vloog Orlando Bieber bijna in de haren, waarna de Canadese zanger heel niet cool een foto van Kerr in bikini op zijn Instagram postte, om die vervolgens snel weer te verwijderen en er een van een huilende Orlando te laten volgen. Het punt is dat er bepaalde etiquette horen bij sociale media en dat Justin Bieber die genegeerd heeft.

Het internet is ook drastisch de manier aan het veranderen waarop we een nieuwe liefde vinden. Volgens de waarzeggers van de Britse datingsite eHarmony zal in 2031 50% van alle nieuwe relaties in de UK online begonnen zijn: 38% via een online datingservice, en de overige 12% via andere sites (denk aan Instagram en Facebook). We kunnen ons afvragen of we in de toekomst überhaupt nog de sociale skills zullen hebben om mensen te ontmoeten in de echte wereld, of dat we volledig afhankelijk zullen zijn van technologie.

Nu al zijn enorm veel jongens verschrikkelijk slecht in het benaderen van jonge vrouwen - te verlegen, te bang voor afwijzing - en blijven ze binnen met apps spelen die hun verleidingsskills in de echte wereld zeker niet zullen verbeteren. Natuurlijk kunnen een paar mooie tindermatches goed zijn voor hun zelfvertrouwen, maar zoeken de jongens die zulke apps gebruiken niet op de verkeerde plekken naar liefde? Het kan als jongeman best eenzaam zijn op Tinder - je vindt alle meisjes leuk en nooit is er eentje die je terug 'liked', terwijl je als je ooit de kans krijgt een blik op hun telefoon te werpen zult zien dat ze honderden matches hebben en dat ze van al die matches hete berichtjes ontvangen hebben.

Sociale netwerken kunnen in een grote, zwarte wolk van verloren liefdes veranderen, die je overal volgt en je constant herinnert aan wat je verloren bent.

Veel jongvolwassenen beëindigen hun relatie momenteel via een sms'je of online bericht (in de UK ligt het percentage rond de 56%), waarbij ze uitleggen dat technologie het proces "minder ongemakkelijk" maakt. Het zorgt er inderdaad voor dat jij koel blijft en je op een afstandje kan houden, maar het maakt dingen juist ook zoveel ongemakkelijker. We kennen waarschijnlijk allemaal wel die slapeloze nachten - half verzinken in nachtmerries, in tranen uitbarsten terwijl je naar Rihanna luistert - maar soms is het nog veel, veel erger. Sociale netwerken kunnen in een grote, zwarte wolk van verloren liefdes veranderen, die je overal volgt en je constant herinnert aan wat je verloren bent. Onderzoeken hebben aangetoond dat je veel moeilijker over je ex heen komt als je constant zijn of haar social media-pagina's in de gaten houdt.

Het mag geen verrassing heten dat sociale netwerken onze emoties, cognitieve processen en verbeeldingen in hun greep hebben. Afgelopen juli werd een rapport vrijgegeven, getiteld Experimental Evidence of Massive-Scale Emotional Contagion through Social Networks, waarin te lezen viel dat Facebook in 2012 een week lang een experiment had losgelaten op 689,003 van hun gebruikers zonder dat die er vanaf wisten. Doel van het onderzoek: testen of de emoties van deze gebruikers gemanipuleerd konden worden door controle uit te oefenen op hetgeen in hun news feeds verscheen. Natuurlijk kon dat. Het rapport concludeert: "Deze resultaten geven aan dat de emoties die anderen op Facebook tonen onze emoties beïnvloeden, waarmee we experimenteel bewijs hebben voor massabesmetting via sociale netwerken. We zagen ook een terugtrekkend effect: mensen die werden blootgesteld aan minder emotionele posts waren in de daaropvolgende dagen minder expressief."

Dus het maakt ons :) en het maakt ons :'(. Social media vangen de realiteit als vlinders in een pot - zowel de goede als slechte delen. En waarom ook niet? De samenleving is niet een en al vrijheid blijheid, en hetzelfde geldt voor het leven. Veel van de beste nummers die ooit geschreven werden zijn verschrikkelijk treurig, net als veel van de beste films en boeken. Vandaag plaatsen we onszelf en onze vrienden in het middelpunt van ons dagelijks vermaak - we maken van onze levens belachelijke soaps. En waarom zou dat ons niet een rotgevoel geven?

Deze plotselinge nabijheid van iedereen uit ons verleden en uit onze toekomst is het belangrijkste ding aan liefde in het digitale tijdperk.

Dat je crushes, exen en onbeantwoorde liefdes zich door je sociale netwerken verweven hebben is absoluut niet goed voor je paranoia, maar het voelt beter om met ze in contact te blijven dan om het te laten verwateren. "What is love?", vraagt Haddaway, "Baby don't hurt me, don't hurt me, no more!" Maar misschien is het juist wel deze pijn die liefde is. Is dat eigenlijk ook niet waar hij al die tijd over gezongen heeft? Al die overblijfselen van gebroken relaties in je sociale netwerken worden een verlenging van jezelf, en eraan vast blijven houden is een manier van het verleden blijven vasthouden en je pijn verlengen, en die slechte gevoelens zijn op de een of andere manier zo belangrijk. Neem de gedachten van komiek Louis CK over liefde, zoals hij die als dokter in een show uitte: "Weet je, ik weet niet zeker hoe je heet, maar je bent een klassieke idioot. Je denkt dat het allemaal draait om tijd met haar doorbrengen, om haar kussen en het naar je zin hebben met haar? Dit is liefde: haar missen omdat ze weg is, dood willen. Je hebt zoveel geluk - je bent als een wandelend gedicht. Wil je liever als een fantasie zijn? Een soort Disneyfilm? Is dat wat je wilt? Zie je het dan niet? Dit is het goede deel - dit is waar je al die tijd naartoe gewerkt hebt. Nu heb je het eindelijk in je handen, deze zoete, trieste liefde - en dan wil je het weggooien. Je snap er niks van."

Dus dat. Eigenlijk is deze plotselinge nabijheid van iedereen uit ons verleden en uit onze toekomst het belangrijkste ding aan liefde in het digitale tijdperk. We leven in een tijd die stikt van de mogelijkheden, en liefde wacht altijd om de hoek - je sociale netwerken zitten propvol fascinerende vreemdelingen, als dat is waar je van houdt. En als je daar niet van houdt, stop dan met je tijd verdoen op het internet en trek de echte wereld in. Want hoe zal je immers weten of de liefde van je leven voorbijloopt als je constant naar je telefoonschermpje staart?

Credits


Tekst Dean Kissick

Tagged:
liefde
Read
sociale media