rolmodel winnie harlow

Als schoonheid ‘m zit in het ongewone, is Winnie Harlow de mooiste van ons allemaal. Met i-D sprak ze over haar nu al bijzondere carrière.

door Tish Weinstock
|
04 november 2015, 1:00pm

Het Canadese model Winnie Harlow is geboren met vitiligo, een zeldzame huidaandoening die ervoor zorgt dat de huid pigment verliest. Bij Winnie ontstond een patroon van perfect symmetrische pigmentvlekken. Winnie is een prachtig rolmodel, en haar fans onderschreven dat vorige maand door hun gezichten op te maken naar het voorbeeld van hun idool. In plaats van culturele toe-eigening, zoals veel media de actie negatief afschilderen, zag Winnie dit als niets anders dan een blijk van waardering.

De 21-jarige boekt in 2015 het ene succes na het andere, en met acteerwerk en andere dingen op de planning belooft ook 2016 een spannend jaar voor haar te worden.

Waardoor wilde je model worden?
Ik wilde nooit model worden. Deze carrière is me een soort van aan komen waaien. Het begon als een hobby, maar een boel invloedrijke mensen - mijn mentor Shannon Boodram, Tyra Banks, Nick Knight - zeiden dat ik door moest zetten. Ik wilde eigenlijk showbizzjournalist worden, omdat mijn favoriete schoolvak Engels was en omdat ik in de entertainment wilde werken. Ik wilde net als Oprah zijn, en Beyoncé interviewen.

Wat betekent modellenwerk voor jou?
Het is geweldig. Ik mag zoveel geweldige dingen ervaren! Het was nooit een grote droom van me, daarom zie ik het als is iets wat ik cadeau gekregen heb. Daar ben ik erg dankbaar voor.

Wat is het hoogtepunt van je carrière tot dusver?
Alles. Zonder sommige dingen waren andere niet mogelijk geweest. De eerste grote fotoshoot die ik deed was met Nick Knight in Londen. Zonder die shoot zou ik niet in de wereldwijde Diesel-campagne zijn opgenomen, die iedereen zo goed vond. Ik kan er dus niet één kiezen, omdat ieder opstapje me heeft geleid tot waar ik nu ben.

We zagen je onlangs de show van Trapstar afsluiten. Hoe kwam dat tot stand?
Mijn manager kent hen. Ze hadden het er al een tijdje over dat ik iets voor hun merk zou doen en toen ik destijds in Parijs was bedachten ze dat het leuk was als ik de ster van hun show zou zijn, dus ik sloot de show en het was te gek.

Los van het modellenwerk ben je een inspiratie voor miljoenen meisjes. Hoe voelt dat?
Het maakt me blij, vooral omdat ik mezelf kan blijven. Het voelt niet alsof ik zoveel doe. Ik ben gewoon mezelf en hopelijk moedigt dat anderen aan om ook zichzelf te zijn.

Ben je altijd zo gemakkelijk 'jezelf' geweest?
Ik was gelukkig, maar het was niet makkelijk. Ik had een huidaandoening, dat is lastig op jonge leeftijd, omdat andere kinderen het niet begrijpen. Het was zwaar, ook al was ik thuis erg gelukkig. Maar ik denk dat niemand het op die leeftijd heel makkelijk heeft.

Beïnvloedt modellenwerk de manier waarop jij met je lichaam omgaat?
Het is meer zo dat modellenwerk me heeft geholpen om voor mijn lichaam te zorgen op een manier waarop ik dat eerder niet deed. Als modellenwerk niet zo'n nadruk op je lichaam legde, zou het modellen niet perse iets kunnen schelen hoe hun heupen eruitzien nadat ze vijf koekjes hebben gegeten. In dit werk moet ik daar wel iets om geven, waardoor ik meer groenten eet, meer water drink en misschien wel drie keer per week naar de sportschool ga. Het helpt me om beter voor mijn lichaam te zorgen.

In wat leek op een liefdesverklaring kleurden fans van over de hele wereld hun gezichten zwart en wit om op jou te lijken. De media veroordeelden het als 'culturele toe-eigening', een soort racisme. Hoe denk jij daarover?
Kijk, dit is nieuw voor de wereld, maar ik zie het al langer gebeuren. Het werd nu pas erkend omdat één specifiek meisje het deed - een blank meisje met blond haar uit Londen dat zich opmaakte als een zwart meisje met vitiligo. Ik weet dat racisme en culturele toe-eigening wijdverbreid zijn, maar dit is dat natuurlijk niet. Dit is gewoon een blijk van waardering. Het is net als de kunst die mensen voor mij maken.

Heb jij het gevoel dat veel mensen over culturele toe-eigening praten?
Mensen gebruiken het woord toe-eigening lichtzinnig. De eigenlijke betekenis is: iets van iemand overnemen zonder toestemming. Vlechtjes dragen en zeggen 'dit heb ik gemaakt', terwijl het overduidelijk een stijl van Afrikaanse oorsprong is, is één ding. Maar het is anders wanneer mensen mijn huid kopiëren. Dat is geen toe-eigening, maar waardering. Deze mensen tonen hun waardering voor de kunst die god op mijn huid heeft gezet. Het heeft niets te maken met huidskleur en racisme. Trouwens, als ik een blank meisje met vitiligo was en mensen maakten hun gezicht op om op mij te lijken, zou dat voor de media waarschijnlijk geen probleem geweest zijn.

Ik las dat jij vertegenwoordiger bent voor vitiligo, wat betekent dat?
Ik ben geen vertegenwoordiger voor vitiligo. Ik weet niet waar dat vandaan kwam. Mensen denken dat misschien omdat ik een model ben met vitiligo. Ik praat wel over wat ik heb doorgemaakt, maar dat maakt me niet echt een vertegenwoordiger. Het maakt me iemand die praat over zijn of haar ervaring.

Wat hoop jij voor het komende jaar?
Ik hoop dat het nog beter wordt dan dit jaar! Elk jaar dat ik tot dusver heb mogen leven overtrof het voorafgaande jaar. Toen ik dit jaar 21 werd was ik overstuur, omdat 20 zo'n goed jaar was geweest. Er was zoveel gebeurd, ik had zoveel dingen bereikt. Ik hoop de dingen die ik afgelopen jaar heb gedaan te overtreffen.

@winnieharlow

Tagged:
MODEL
vitiligo
Cultuur
winnie harlow
mode interviews
culturele toe-eigening
cultuurwaardering