december 1997 vergeleken met nu

Het waren goede tijden, het waren slechte tijden. Het was een tijd met gekleurde teensokken, Top of the Pops en holografische glittertops. Dus, hoe is december 1997 te vergelijken met 2017?

door Hanna Hanra
|
22 december 2017, 12:31pm

In 1997 was ik een frisse zestienjarige; de lucht was helder en blauw, met een fel stralende zon. Het leven was optimistisch. Je kon je muziek met je meesjouwen op je discman, plat in je handpalm als een offer aan de grote goden van de popcultuur. Iedereen keek dezelfde acht tv-programma’s omdat er maar vier kanalen waren, je kon bij Lowlands binnenkomen door over het hek te springen en je mocht nog overal roken. Wat een tijd! Laten we een aantal herinneringen ophalen en ze vergelijken met nu.

Muziek in 1997
In 1997 was het hebben van de nummer-1 kersthit equivalent aan ongekende populariteit. Het was een tijd waarin de hitlijsten alles bepaalden — een tijd waarin het je civiele plicht was om te kijken naar Zoë Ball’s neonverlichte domein en Top of the Pops. De spanning om wie nummer één zou gaan worden, was een verplichte ervaring voor de gehele familie. Als jij, als populaire artiest, destijds in staat was om een Nummer Een-hit te scoren rond kerst en de koopkracht van de muziekliefhebbende populatie naar je toe kon trekken, maakte dat je zonder twijfel de machtigste muzikant van West-Europa.

De single die bovenaan de hitlijsten stond met Kerstmis in 1997 was Eh-Oh van de Teletubbies. Laten we er eens kritisch naar kijken:

De structuur van het nummer is simpel, naïef op z’n best. Het sample van Baa-Baa Black Sheep dat Dipsy’s solo vormt, zit vol effecten — als een soort proto-Kanye peuterrijmpje. De drums zijn zoet en missen de diepgang die een hedendaagse producer - The Chemical Brothers, Fatboy Slim, et cetera - toegevoegd zou kunnen hebben. De video laat vier waggelende figuren zien met overgewicht, die de hele dag ronddraaien in wat lijkt op een nachtclub in de vroege uren van de ochtend, met een dronken stofzuiger die vla op hen ejaculeert. Ik ben naar behoorlijk wat gayclubs geweest, en om eerlijk te zijn, deze lijkt op de meest verdorven van ze allemaal.

2017:
De Officiële Hitlijsten zijn officieel overleden — shout-out naar Spotify die de muziekindustrie probeerde te fixen, maar het eigenlijk ruineerde met hun complexe algoritmes. We horen nu enkel nog de nummers die we willen horen, wat fantastisch* is, maar het geeft kinky baby-aliens als de Teletubbies niet langer de mogelijkheid om tot het publiek door te dringen.

*Discutabel

Mode:
Het is 1997. Ik ben 16. Ik heb borsten en heupen en - in de woorden van mijn tijdgenoot Britney Jean Spears - ben ik “not a girl, not yet a woman”. Mode is alleen beschikbaar via magazines: The Face (ik kocht het niet vaak, omdat de meisjes op school het gay noemden en de styling wat te heftig was voor mijn woonplaats), Cosmopolitan (te veel sekstips over hoe je je beste orgasme kunt bereiken) en Vogue (de kleding die te zien was, was nogal duur, maar het kopiëren van een Hussien Chalayan gaf me wel een baan in een top modewinkel in 1998).

Laten we eens kijken wat de mode ons destijds te bieden had:

In 1997 had blijkbaar niemand borsten of heupen. Iedereen had een heroin chic achterwerk in de stijl van Tom Fords Gucci, met overal scherpe hoeken, uitstekende heupen, dat vierkante G-logo, zwarte gloss en glimmende materialen. Er waren veel pakken en korte jurkjes, met spaghettibandjes opgehangen aan kleine geraamtes. Er was culturele toe-eigening. De technologie om glitterende, holografische stoffen te maken was ons net gegeven. De dansvloer van obscure kroegen (waar je met een slechte nep-ID binnen kon komen zonder dat er vragen gesteld werden) stond bomvol glimmende vrouwen, dronken van Goldschlager. Bovenal waren er een hoop glitterende lurex tops.

Als een popster iets droeg wat je leuk vond, was je maanden bezig met het vinden van iets vergelijkbaars. Of je bracht uren door in tweedehandswinkels om iets te kopen wat er vaag aan deed denken. Er was geen “As Seen On Screen”. Je kon niets van de catwalk kopen. Je moest werken voor je mode, en vaak werkte de mode niet voor jou.

Mode in 2017
Alles kan, toch? Wanneer ik de Urban Outfitters binnenloop, bedenk ik me dat ik ooit al deze items in mijn kast had hangen. Nu, in 2017, wil ik geen glitterende jurk van lurex met spaghettibandjes en een bruine ribbroek. Nee, bedankt.

Politiek in 1997
In 1997 redde Tony Blair het Verenigd Koninkrijk — hij was de politieke Jimi Hendrix van de generatie, hij joeg John en Norma Major uit het huis van de minister-president, en trok er zelf met zijn toffe kleine familie in. Hij beloofde educatie, hij gaf ons Blair’s Babes. Zijn meerderheid van 179 zetels zorgde voor een stap in een andere richting, het was tijd voor de New Labour partij! Het was een tijd vol optimisme. Groot-Brittannië voerde geen oorlog, we wonnen het Eurovisie Songfestival, we gaven Hongkong terug aan China, Harry Potter werd voor het eerst gepubliceerd, Schotland stemde voor een eigen parlement, de Titanic was te zien in de bioscopen… en als je niets met dit alles te maken wilde hebben, kon je simpelweg je televisie uitzetten.

Politiek in 2017
Het is nogal gecompliceerd tegenwoordig. Groot-Brittannië heeft een minister-president waar ze niet op gestemd hebben, die een dure coalitie heeft gevormd die niemand wilde, met een partij waarvan niemand weet wie ze zijn, die behoorlijk naar extreem-rechts leunt en die stemde voor de Brexit-campagne. Dus, wie weet! Maar wat we wel weten, is dat de vredige dagen van coole rocksterren die uitgenodigd worden om bij de minister-president thuis een avond door te brengen, lang verleden tijd zijn.

Films in 1997
1997 was een belangrijk jaar voor film. Denk aan Titanic. Denk aan Fifth Element. Denk ook aan Austin Powers, Men In Black, The Full Monty, Good Will Hunting, As Good As It Gets, Donnie Brasco, Liar Liar, Chasing Amy, Grosse Pointe Blank, Romy and Michele’s High School Reunion, Boogie Nights, A Life Less Ordinary, Jackie Brown. En dan nog Bean. Als je niet elk weekend bij je lokale bioscoop te vinden was, waar de fuck was je dan?

Film in 2017
Wat doe je met je leven, als je niet aan het wachten bent op de reboot van Austin Powers?

Tagged:
Spice Girls
teletubbies
Top of the Pops
1997
Muziek
jaren 90
Mode
New Labour