Foto door Rhea Dillon

zeven opkomende fotografen om in de gaten te houden

In de prestigieuze Red Looks Labs-galerie in New York hangt momenteel het werk van maar liefst twee Nederlandse fotografen, temidden van allerlei ander buitenlands talent.

door Nicole DeMarco
|
15 juli 2019, 10:32am

Foto door Rhea Dillon

Al drie jaar organiseert Red Hook Labs, een galerie in Brooklyn, elke zomer een groepsexpositie van jonge, opkomende fotografen van over de hele wereld. Ook dit jaar zijn er via een open call weer vijfentwintig uitzonderlijke talenten geselecteerd door de jury, die onder anderen bestaat uit Ibrahim Kamara, Kim Jones, Edward Enniful en Jimmy Moffatt. De fotografen zullen allemaal worden begeleid door een jurylid, en uiteindelijk zal een van de fotografen worden geselecteerd om foto’s te maken voor het herfst/winternummer van Dazed.

i-D sprak een paar van de visionaire jonge fotografen om erachter te komen wat hen op dit moment inspireert en welk advies ze aan hun leeftijdsgenoten zouden geven.

1562705520655-Kyle-Weeks
Foto door Kyle Weeks.

Kyle Weeks (27), woont in Nederland

i-D: Hoe ben je begonnen met fotograferen?
Kyle Weeks: Ik fotografeerde vroeger mijn skateboardende vrienden in Namibië. We brachten elk weekend door op straat en ik documenteerde alles met een oude Canon Rebel XT die ik van een van mijn vrienden had geleend. Helaas zijn alle foto’s verloren gegaan, samen met de schijf waarop ze waren opgeslagen.

Wat inspireert je op dit moment?
De mens en hoe ik elke dag weer verschillend met medemensen moet omgaan. Het kan van alles zijn: een observatie, een gedeelde blik of een gesprek in de trein met iemand die ik niet ken.

Kun je iets over je werk vertellen?
Het zijn zes portretten van jongeren in Afrika, genomen op reis tussen Kaapstad, Accra en Kinshasa. Omdat ik geboren en getogen ben in Namibië, ben ik in thema’s als representatie geïnteresseerd, en hoe je met fotografie een identiteit kunt vormen en behouden. Ik wil zo overtuigend en helder mogelijk een positief verhaal over het continent vertellen. Waarom zou ik me willen richten op stereotiepe verhalen die we allemaal al kennen? Ik denk dat er nu, meer dan ooit, behoefte is aan nieuwe verhalen over Afrika en ik hoop dat ik daaraan kan bijdragen. Want dat is de plek met de mensen die ik ken en graag zie.

Welk advies zou je jonge fotografen willen geven?
Geef alles of begin er niet aan. Begin met iets wat je aanspreekt en maak daar werk van. Je moet een band hebben met alles wat je maakt.

1562769786366-Renate-Ariadne-van-der-Togt
Foto door Renate Ariadne van der Togt.

Renate Ariadne van der Togt (26), woont in Engeland

i-D: Wat is je eerste herinnering aan fotografie?
Renate Ariadne van der Togt: Het is misschien niet de meest romantische herinnering, maar het eerste wat ik deed was foto’s maken met de webcam. Ik was ongeveer elf jaar oud toen ik zelfportretten begon te maken met die dikke Logitech-bol bovenop de computer van mijn ouders in de woonkamer. Het was de eerste keer dat ik me realiseerde dat een foto geen perfecte weergave van de werkelijkheid is. Een foto is eerder een samenhang van gereconstrueerde elementen van de werkelijkheid, die laten zien wat de maker wil.

Wat inspireert je op dit moment?
Ik ben ongelooflijk gefascineerd door dromen. Ik kan mijn dromen altijd tot in de kleinste details onthouden en ze beïnvloeden de manier waarop ik naar mijn omgeving kijk. Ik doe altijd een poging om een gevoel van magie of surrealisme in de werkelijkheid te vangen en haal inspiratie uit magisch-realistische kunst en films. Ik kan bijvoorbeeld geen genoeg krijgen van Un Chien Andalou, een film van Dalí en Buñuel.

Wat voor werk laat je zien in deze expositie?
Het is een verzameling van mijn meest recente werk – en mix van enorm geconstrueerde beelden en dingen die ik heb gezien zoals ze zijn. In zekere zin is het een geïdealiseerde wereld, en daar komen ook de twee naaktfoto’s vandaan. Het zijn afspiegelingen van mijn 'sterke vrouw', een ideaal dat ik voor mezelf creëerde toen ik twee jaar geleden naar Londen verhuisde.

Heb je nog advies voor jonge fotografen?
E-mail. E-mail. E-mail. En e-mail mensen om de e-mailadressen van andere mensen te krijgen. Met andere woorden: laat weten dat je er bent.

1562769833379-Olya-Oleinic
Foto door Olya Oleinic.

Olya Oleinic (27), woont in Engeland

i-D: Hoe ben je begonnen met fotograferen?
Olya Oleinic: Ik ben opgegroeid in een appartement van 37 vierkante meter, dus de ruimte was praktisch ingericht. Mijn eerste herinnering aan fotografie is waarschijnlijk dat ik de hele dag constructies maakte van alles wat ik thuis maar kon vinden en dat vastlegde. En ’s avonds maakte ik van het rommelige experiment weer een functionele leefruimte.

Welk werk heb je geëxposeerd?
Deze foto’s komen uit verschillende series. Ze zijn allemaal gebaseerd op simpele waarnemingen, maar zo omgevormd dat ze verschillen van de oorspronkelijke vorm of context. Ik vind het interessant om binnen de fotografie te spelen met de definitie van waarheid.

Wat zou je jonge fotografen willen adviseren?
Universele wijsheden kunnen heel triviaal zijn en betekenen heel weinig voordat je ze zelf hebt meegemaakt, dus het enige wat ik zou willen zeggen is dat je eigen ervaringen moet creëren en groot moet denken. En deel dingen met anderen – op substantiële manieren en op intellectueel en emotioneel niveau.

1562705891767-Simon-Lehner-1
Foto door Simon Lehner.

Simon Lehner (23), woont in Oostenrijk

i-D: Wat is je eerste herinnering aan fotografie?
Simon Lehner: Ik herinner me vaag dat ik een foto nam in de tuin van mijn opa. Maar de eerste keer dat ik me er echt bewust van was, was ik veertien of zo. Het was op school en we kregen één camera per groepje scholieren, dus we vochten er bijna om wie de volgende foto mocht maken.

Wat inspireert je op dit moment?
Het klinkt grappig, maar het jaar 2005. Op dit moment ben ik geïnteresseerd in het nostalgische en geromantiseerde gevoel van een zorgeloze jeugd. Zomer, vrijheid, geen school, tekenfilms, Feel Good Inc. van Gorillaz – zo’n soort sfeer. Ik denk dat ik dat een beetje heb gemist, dus ik probeer er nu met mijn nieuwe project achter te komen waarom ik ineens opnieuw zo’n verlangen naar een jeugd heb.

Wat is het verhaal achter je werk voor deze expositie?
Het project heet How far is a lightyear? en gaat over vaderschap, liefde en hoe je identiteit wordt ontwikkeld door je familie. We volgen een jongen die om moet zien te gaan met twee conflicterende kanten in een slecht liefdesverhaal. Ik hint naar de emotionele en fysieke afstand tot mijn vader, en mijn verlangen naar hem.

Wat voor advies zou je jonge fotografen willen geven?
Ik ben zelf een jonge fotograaf, dus het is nog meer een cliché om dit nu te zeggen, maar doe wat je interesseert en uiteindelijk komt het goed. En stuur zoveel mogelijk e-mails. Het maakt niet uit of mensen reageren of niet.

1562706267298-Rhea-Dillon
Foto door Rhea Dillon.

Rhea Dillon (23), woont in Engeland

i-D: Wat is je eerste herinnering aan fotografie?
Rhea Dillon: Ik maakte vroeger foto’s van mijn vrienden op domme dronken breezerfeestjes. Iconische momenten, eerlijk gezegd.

Wat inspireert je op dit moment?
Dat ik op het punt sta om helemaal vrij te zijn. Ik studeer volgende week af.

Kun je wat over je werk vertellen?
De foto’s komen uit drie verschillende series. Een foto komt uit SISTAHS, die ik in de banlieus van Parijs heb gemaakt. Het leek toentertijd wel alsof er een eindeloze stroom aan nieuwsberichten over politiegeweld en moorden in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten was, en ik wilde daaraan ontsnappen. Ik was ook op zoek naar een echt gevoel van girlhood, ondanks het stereotype dat meisjes elkaar niet steunen. Parijs is nog steeds erg racistisch, dus het was belangrijk en relevant om de foto’s daar te maken.

Vier foto’s komen uit Process. Ik richtte me in die serie op het wassen van afrohaar en wilde laten ziet dat haar van zwarte vrouwen altijd mooi is, ongeacht hoe het zit.

De laatste twee foto’s zijn onderdeel van een werk in uitvoering. Het wordt een serie van zwarte meisjes uit de midden- of hogere stand. Ik wil breken met de standaard beelden die er bestaan over zwarte jeugd. ‘Urban’ is het woord dat ik het meeste haat. Wanneer heb je voor het laatst een beeld gezien van een zwart meisje dat in een open veld dartelt? Vrijheid is erg belangrijk in mijn werk en dat wil ik overbrengen door zwartheid te benadrukken.

Wat zou je jonge fotografen willen adviseren?
Er is niets sterker dan een onderbuikgevoel. Vertrouw jezelf.

1562770642030-Jan-Hoek-Duran-Lantink-SistaazHood
Foto door Jan Hoek/Duran Lantink/SistaazHood.

Jan Hoek (35), Nederland

i-D: Wat is je eerste herinnering aan fotografie?
Jan Hoek: Ik weet het niet. Ik ben er altijd meer geïnteresseerd in geweest om mensen te ontmoeten die een beetje verborgen zijn, en dan vrienden met hen te worden en samen avonturen te beleven. Pas nu ik een camera heb, kan ik er mijn werk van maken.

Wat inspireert je op dit moment?
Op dit moment ben ik erg geïnspireerd door de tekeningen van mensen in een psychiatrische kliniek in Oostenrijk die ik net heb bezocht. Ik zou willen dat ik met zulke vrijheid en toewijding kon werken.

Daarnaast inspireren alle Sistaaz van het Sistaaz of the Castle-project me heel erg. Veel van hen wonen onder een brug, maar zien er elke dag prachtig uit in kleren die ze zelf maken van dingen die ze vinden of krijgen. Ze maken ook mobiele tuintjes van schoenen en voetballen. Als de politie ze weer eens wegstuurt, kunnen ze gemakkelijk hun tuintjes meenemen.

Kun je nog iets meer over je werk vertellen?
Sistaaz of the Castle is gemaakt in nauwe samenwerking met SistaazHood en ontwerper Duran Lantink (van de beruchte vaginabroek van Janelle Monae). SistaazHood is een ondersteuningsgroep voor trans sekswerkers in Kaapstad. De fotoserie is een activistische mix tussen documentaire en fictievere modefotografie.

Het radicaalste aan deze samenwerking is dat de vrouwen van SistaazHood gedeeld eigenaar zijn, dus als er een foto wordt verkocht, krijgen zij hetzelfde aandeel als Duran en ik.

Wat voor advies zou je jonge fotografen willen geven?
Als iets je bang maakt, weet je dat je op de goede weg zit.

1562774939357-PaulGuilmothDylanHausthor
Foto door Paul Guilmoth + Dylan Hausthor.

Paul Guilmoth (26) en Dylan Hausthor (25), wonen in de Verenigde Staten

i-D: Wat zijn jullie eerste herinneringen aan fotografie?
Paul: Het groenachtige spul dat aan de oppervlakte van een moeras drijft. De zoeker in en uit focus bewegen. Het vermogen om delen van een geheel te isoleren.
Dylan: Ik heb een gênant slecht geheugen, iets wat mijn therapeut snel koppelde aan het feit dat ik elke dag foto’s maak. Misschien waren het wel de extreem overbelichte foto’s in de tuin van mijn moeder. Maar misschien was het ook wel het filmen van mijn voeten met een oude videocamera.

Wat inspireert jullie op dit moment?
Paul: Grote larven van Corydalidae vinden onder een rots in de rivier, en een spin die een spinnenweb weeft.
Dylan: Ik zag een vrouw het evangelie preken op een drijvende steiger. Ze raakte zo geënthousiasmeerd dat ze een stapje te ver achteruit deed en in het water viel.

Kunnen jullie iets over het werk vertellen?
Dylan en Paul: De foto’s komen uit Sleep Creek, een project over verhalen vertellen, het noordoosten van de VS, kleine steden, veldopnames en mythen.

Hebben jullie nog adviezen voor jonge fotografen?
Paul: Neem extra batterijen voor je flitser en een zaklamp mee.
Dylan: Ik heb het idee dat ik een jonge fotograaf ben die nog steeds op zoek is naar advies. Dat gezegd hebbende, neem een extra paar sokken mee naar je shoot.

1562770038858-Leonard-Suryajaya
Foto door Leonard Suryajaya.

Leonard Suryajaya (30), woont in de Verenigde Staten

i-D: Hoe ben je begonnen met fotograferen?
Leonard Suryajaya: Ik kreeg een plastic speelgoedcamera toen ik ongeveer zeven jaar was. Mijn ouders hadden heel weinig geld en konden geen filmrolletje betalen, dus ik beeldde me dingen in als ik ermee speelde. Let wel, ik ben nu dertig. Er was in die tijd zelfs geen flip-phone in Indonesië.

Wat inspireert je op dit moment?
Mijn gordelroos, Igor van Tyler, the Creator, Madame X van Madonna, Lizzo, Frank Ocean, Lana Del Rey.

Kun je wat over je werk vertellen?
De foto’s gaan over hoe ik mijn witte partner aan mijn familie, cultuur en thuisland Indonesië moet voorstellen. Mijn seksualiteit is geen onderwerp dat besproken wordt in mijn familie. Toen ik vijf jaar geleden uit de kast kwam tegenover mijn moeder, zei ze dat ik het niet aan mijn vader moest vertellen. Ik wil hen geen pijn doen, dus heb ik het er niet over dat ik via het homohuwelijk naar de VS ben geëmigreerd. Ik zou alleen maar ongevoelige, valse en hatelijke whatsappjes over homoseksualiteit van mijn tantes krijgen. Dat homo's ziek, ziek in hun hoofd en moreel inferieur zijn – dat soort dingen.

Wat voor advies zou je aan jonge fotografen willen geven?
Streef naar uitmuntendheid en consistentie, niet naar perfectie. Aan alle creatieve individuen die tot een minderheid behoren, of je nu van kleur bent of queer: weet dat je er mag zijn. Jullie triomfen, tegenslagen en individualiteit zullen je eigen unieke visuele taal vormgeven. Tijd is je vriend en laat je niet intimideren door ongeschikte en ongeduldige leraren of leeftijdsgenoten. Realiseer je volledige potentieel. Aan alle bevoorrechte witte cis-mannen: you need to step your pussy up. We kunnen geen slechte bondgenoot gebruiken.