Advertentie

​vijf jonge rotterdamse galeriehouders om in de gaten te houden

In mei schreef i-D al over zeven aanstormende Amsterdamse kunstgaleries en de breinen daar achter. Dit keer gingen we op onderzoek uit in Rotterdam en ontmoetten vijf galeriehouders, elk met een eigen originele visie, verhaal en dromen. We dagen je uit...

door Ruby Cruden
|
30 september 2015, 10:20am

Naam: Michèle van Vliet, Nana van Dijk
Galerie: The Photo Graduates

Hoe is het zover gekomen dat jullie een galerie openden?
We hebben elkaar ontmoet op de Willem de Kooning Academie, waar we bij elkaar in de klas kwamen in ons derde jaar van de fotografie-opleiding. Tijdens ons afstuderen in 2013 vonden we elkaar in onze visie wat betreft esthetiek, precisie en werkethiek. Ruim een jaar later richtten we samen The Photo Graduates op en maakten we onze eerste tentoonstelling in de galerie van Bob Smit, de voorloper op BEELDSCHOON. We begonnen The Photo Graduates met de intentie een eenmalige tentoonstelling te maken, maar al snel groeide het uit tot een plan met veel potentie en besloten we er een platform van te maken waarmee we gedurende het hele jaar de selectie talenten zouden gaan presenteren. Vanaf 2016 presenteren we weer een nieuwe lichting alumni.

Hoe kom je aan deze galerieruimte?
Op dit moment zijn we een 'reizende galerie', wat betekent dat we elk jaar een vaste groep kunstenaars verzamelen uit de pas afgestudeerde fotografen van de kunstacademies en met hun werk op verschillende locaties exposeren. De ruimtes die we gebruiken lopen uiteen van grote galeries zoals de WTC Art Gallery, tot leegstaande kantoorpanden zoals tijdens Route du Nord. We merken wel dat we als platform een heel andere werkwijze hebben dan de traditionele galeries, wat enerzijds heel erg in ons voordeel werkt, maar anderzijds de zaken soms net wat bemoeilijkt.

Wat is er momenteel in je galerie te zien?
We exposeren nu met het werk van Sanja Marusic, Sanne de Wilde, Maroesjka Lavigne, Peter van der Es, Mick van de Wiel, Marijke Groeneveld, Lise van Trijp, Ferry Verheij, Henri Verhoef, Maurice van Es en onszelf. Daarnaast zijn we bezig met het vormen van een nieuwe groep fotografen waarmee we het komende seizoen zullen exposeren. Met onze tentoonstellingen willen we graag een brug slaan voor de jonge kunstenaars tussen de relatief veilige wereld van de kunstacademie en de 'echte' wereld. Wij hebben hetzelfde proces doorlopen als onze graduates en weten hierdoor dat de kansen om je werk te tonen niet voor het oprapen liggen, tenzij je zelf het initiatief neemt. Door ze te presenteren aan de kunstwereld via de tentoonstellingen en beurzen vergroten we hun bekendheid en ervaring met kunstverkoop en exposeren.

Hoe ziet je droomexpositie eruit?
Ruim, licht, evenwichtig. Het liefst in een eigen ruimte waar we, binnen het jaar waarin we met een groep fotografen werken, meerdere solo- en groepstentoonstellingen kunnen maken. We willen graag het reizende karakter van ons platform behouden, dus dromen we ook van tentoonstellingen in het buitenland en deelnames aan grote beurzen.

Wat maakt of breekt een goede expositie?

Omdat we zoveel fotografen tegelijkertijd tonen en bestaand werk laten zien, is het erg belangrijk dat wij de juiste selectie maken. Dat begint natuurlijk bij de selectie van de twaalf fotografen, maar ook gedurende het jaar moeten we per locatie een goed beeld neer weten te zetten en binnen de al bestaande selectie nieuwe keuzes maken. Tot nu toe is elke tentoonstelling compleet anders geweest, terwijl we toch met dezelfde groep werkten.

Welke jonge Nederlandse kunstenaar moeten we in de gaten houden?
Op dit moment zijn we heel trots op Maurice van Es. Hij is met zijn boek 'Now Will Not Be With Us Forever' genomineerd voor Paris Photo/Aperture First Photobook Award.

Naam: Rianne Groen
Galerie: Galerie Rianne Groen

Hoe is het zover gekomen dat je een galerie opende?
Na mijn studie kunstgeschiedenis heb ik een opleiding voor curator in Londen gedaan. Daar kwam ik erachter dat ik het liefst direct met kunstenaars samenwerkte bij het maken van tentoonstellingen. Ik had al eerder in Amsterdam stage gelopen bij een galerie, dus ik wist al wel een beetje hoe het er aan toe ging. Wat me toen vooral aansprak was de relatie die de galeriehouder met de vaste kunstenaars opbouwt, en de afwisseling van de dagelijkse werkzaamheden. Toen ik terugkwam uit Londen besloot ik naar Rotterdam te gaan en ben toen de galerie begonnen in een piepklein, behoorlijk lelijk anti-kraakpand.

Hoe kom je aan deze galerieruimte?
Nadat ik uit mijn eerste ruimte moest, kreeg ik een tip over dit toen leegstaande pand. Het is een hele hoge ruimte met een vide er in - ik bedacht me dat het een ideale ruimte zou zijn om te delen met een ander bedrijf. Ik ben toen via via terecht gekomen bij Loes van Esch en Simone Trum van de grafisch ontwerpstudio Team Thursday, en sindsdien delen we samen deze ruimte. Zij zijn ook heel actief in de culturele sector en de raakvlakken tussen ons publiek en relaties zijn altijd erg leuk. Soms zitten we wat krap in onze ruimte, maar er is tenminste wel altijd leven in de brouwerij!

Wat is er momenteel in je galerie te zien?
Een solotentoonstelling van Robin Meyer, die ik vertegenwoordig. Zijn schilderijen en foto's zijn super dynamisch, en daar hebben we de presentatie dan ook op aangepast. Zijn werk is te zien op en rond een constructie van steigerbuizen die we in de galerie hebben gebouwd. Het is een totaalbeleving geworden - wie zegt dat je schilderijen altijd op de muur moet hangen?

Hoe ziet je droomexpositie eruit?
Ik heb een enorme zwak voor tentoonstellingen van hedendaagse kunst in bijzondere of oude ruimtes. Ik hou ervan als een tentoonstelling een ervaring is, het mag best een beetje theatraal zijn. Dus waarschijnlijk zou ik dan het werk van mijn favoriete kunstenaars van nu installeren in een 17de eeuws paleis in Venetië!

Welke jonge Nederlandse kunstenaar moeten we in de gaten houden?
Wouter Venema. Hij is bijna klaar met zijn residentie op de Rijksakademie en maakt werk dat over tijd gaat of te maken heeft met ideeën daarover. Ik sta elke keer versteld over wat hij allemaal kan; hij heeft korte films gemaakt, maar ook animaties, zeefdrukken, tekeningen en foto's. Hoe verschillend het werk er ook uit ziet, zijn thematiek is heel kernachtig en de uitvoering altijd goed. De combinatie van visueel aantrekkelijk werk en een inhoudelijke gelaagdheid is voor mij ideaal. Begin volgend jaar is er werk van hem te zien in Museum Boijmans van Beuningen, echt iemand om te volgen!

Naam: Gerben Willers
Galerie: All Together Now: Label for Contemporary Art

Hoe is het zover gekomen dat je een galerie opende?
Ik ben kunsthistoricus, heb mijn master moderne- en hedendaagse kunstgeschiedenis gehaald aan de Rijksuniversiteit Groningen. Op een gegeven moment miste ik bij MAMA in de Roterdamse Witte de Withstraat, waar ik na mijn studie als curator aan de slag ging, de lange termijn in het werken met jonge kunstenaars. Ik werkte maximaal anderhalf jaar samen met mensen en dan ging ik over naar de volgende show. Ik wilde intensiever samenwerken met een kleinere groep. Het meest logische was het beginnen van een eigen bedrijf, een galerie of iets dergelijks. In plaats van een galerie, vond ik een analogie in de design- en muziekindustrie: labels. Werkend vanuit een hoofdkantoor en artiesten die optreden op verschillende podia, festivals concertzalen etc. Nu heb ik het eerste label voor hedendaagse kunst in de wereld, geloof ik.

Hoe kom je aan deze galerieruimte?
Ik zit hier nu een paar maanden in Het Wilde Weten, een van de bekendste studiocomplexen in Rotterdam. Het is een oud nonnenklooster en ik zit op de begane grond in de oude eetzaal. Ik ben aan deze ruimte gekomen toen ik hier op bezoek was bij een vriend van me. Er was toevallig net een ruimte vrij gekomen in het complex en ik kon me inschrijven voor de vrijgekomen plek. Het toeval/lot heeft me deze ruimte gegeven. Geluk dwing je niet af, soms heb je het gewoon.

Wat is er momenteel in je galerie te zien?
Ik heb nu een solotentoonstelling van Fraser Stewart. Fraser is in de pers wel eens omschreven als 'de Britse stuntkunstenaar', hij maakte in het verleden veel fysieke performances zoals I Fell For You (2010). In deze performance laat hij zich door een auto omver trekken, een touw aan zijn voeten vastgebonden. In 2014 liet hij een doormidden gezaagde auto zien bij de Rijksakademie Open. Dat is best een bekend werk. De laatste tijd zijn zijn performances en andere werken steeds subtieler geworden, maar de kracht waarmee ze tot komen blijft nog steeds bruut. In Roofless, de show die ik nu laat zien, laat ik bijvoorbeeld etsen zien die hij met een vorkheftruck heeft gemaakt.

Hoe ziet je droomexpositie eruit?
Ik weet niet hoe die er uit ziet, in het geval van een droomexpositie vind ik iets anders belangrijk dan het visuele aspect ervan. Een droomexpositie is voor mij een tentoonstelling die een doorbraak betekent voor een kunstenaar. Vanuit een droomexpositie ontwikkelt een kunstenaar zich verder. In zo'n tentoonstelling liggen belangrijke kiemen voor de verdere ontwikkeling van het werk van een kunstenaar.

Wat maakt of breekt een goede expositie?
De samenwerking met de kunstenaar. Ik heb de afgelopen jaren gemerkt dat ik het belangrijk vind om op een verstrekkende manier met mijn kunstenaars in gesprek te gaan. Ik steun, verdedig en daag uit. Ik hoop dat een logisch gevolg hiervan is dat een kunstenaar zich ook verder ontwikkelt. Maar zoiets kan alleen als ik ook mijzelf bevraag, mijn kaders gedwongen bij moet stellen. Een goede show is voor mij een show waarin een kunstenaar de allerbeste show maakt die hij/zij op dat moment in zich heeft, een show waar geen, of slechts gedeeltelijk gebruik wordt gemaakt van de gebaande paden. Elke tentoonstelling moet verrassen en sterk werk hebben waar ik voor 100% achter sta.

Welke jonge Nederlandse kunstenaar moeten we in de gaten houden?
Dank voor de mogelijkheid om twee van mijn kunstenaars te promoten :-) Fraser Stewart (1986), eigenlijk een Brit, maar hij leeft al zo lang in NL dat hij gewoon een Nederlander is. Hij zit nu op de Rijksakademie, woont in Amsterdam in een tof huis aan een dijk in Amsterdam. Frederique Jonker (1991) is een heel erg veelbelovende schilder. Maar ja, dat moet je niet aan mij vragen want ik vertegenwoordig hen met All Together Now. Kunstenaars die niet bij mij zitten: Koen Taselaar (1986), hij wordt vertegenwoordigd door Francis Boeske Projects in Amsterdam en ik vind Tanja Ritterbex ook heel erg goed, die zit sinds kort bij Ornis A Gallery in Amsterdam.

Naam: Bob Smit
Galerie: Bob Smit Gallery

Hoe is het zover gekomen dat je een galerie opende?
Ik werkte in de horeca, met het geld dat ik hiermee verdiende verzamelde ik kunst. Omdat ik vaak 's avonds werkte had ik overdag tijd om bij verschillende kunstinstellingen te werken als vrijwilliger en om galeries te bezoeken. Op mijn 25ste ben ik naar de kunstacademie gegaan om Fine Arts te gaan studeren. In het eerste jaar ben ik meteen al met Bob Smit Gallery begonnen, ik huurde toen een ruimte van een horeca-ondernemer waar ik vroeger voor had gewerkt. In het tweede jaar van de academie ben ik met gestopt met mijn studie, zodat ik me volledig kon richten op mijn galerieruimte en het opzetten van een kunstbeurs: Rotterdam Contemporary (voorheen RAW Art Fair).

Hoe kom je aan deze galerieruimte?
Een van mijn hockeyvrienden van vroeger is makelaar, die vertelde me dat hij het mooiste pand van Rotterdam voor me beschikbaar had. De afgelopen vier jaar heb ik me veel moeten focussen op de kunstbeurs, in die jaren heb ik geen eigen vaste galerieruimte gehad. Met de kunstbeurs vieren we komend jaar de vijfde editie. Het voelde als een goed moment om ook de galerie weer op te pakken en mijn kunstenaars weer een vast podium te kunnen bieden.

Wat is er momenteel in je galerie te zien?
Onze openingsexpositie is van de Rotterdamse kunstenaar (dat zijn overigens al mijn kunstenaars, Rotterdams) Olaf Mooij. We laten werk zien dat eerder dit jaar op een speciale presentatie op North Sea Jazz te zien was, in combinatie met nieuw werk, speciaal gemaakt voor deze nieuwe galerieruimte.

Hoe ziet je droomexpositie eruit?
Over vijf jaar in mijn eigen nieuwe expositieruimte, Rotterdam Contemporary genaamd, van zo'n 2000 a 3000 vierkante meter. Ik zou een selectie van Rotterdams beste kunstenaars laten zien, met sculpturen, installaties en videokunst die het tijdsbeeld van dat moment vangen.

Wat maakt of breekt een goede show?
Je hoeft niet altijd alles te laten zien. Met ruimte en rust creeër je een mooie balans in een tentoonstelling. Het is belangrijk om rekening te houden met zichtlijnen, verhaallijnen en belichting. Af en toe een stap terug nemen en werken weglaten kan juist heel goed zijn. Doe geen concessies, alleen het beste van het beste laten zien.

Welke jonge Nederlandse kunstenaar moeten we in de gaten houden?
Rob van der Hoeven. Stefan Gross overigens ook. Misschien zijn ze geen 18 meer, maar hun werk is niet te evenaren door iemand die net van de academie af komt.

Naam: Linda van der Vleuten & Bruce Tsai-Meu-Chong
Galerie: OPPERCLAES.

Hoe is het zover gekomen dat jullie een galerie openden?
We zijn allebei afgestudeerd aan de academie. (Linda Master Grafische Vormgeving Sint Joost, Bruce Illustratie HKU). Voordat we OPPERCLAES. begonnen hebben we apart en samen exposities georganiseerd op verschillende plekken, veelal met mensen uit ons eigen netwerk van talentvolle makers. Variërend van galeries tot poppodia en winkels verspreid over Nederland. Vaak liepen we er tegen aan dat we verschillende opvattingen hadden over de aanpak en het verloop van deze exposities met galeriehouders en eigenaren. Ook waren er destijds (2009) weinig plekken waar jonge kunstenaars met een illustratieve en grafische achtergrond een kans kregen om te exposeren. Toen we in 2010 de kans kregen om een eigen ruimte te runnen hebben we deze aangepakt en zijn we begonnen om OPPERCLAES. op de kaart te zetten.

Hoe kom je aan deze galerieruimte?
Via een gemeenschappelijke vriendin (Eva Peters van PR buro Public_ ) kwamen we in contact met de eigenaren van het pand waar we nu nog steeds in zitten. De eigenaren - en inmiddels vrienden - wonen boven onze plek en waren destijds op zoek naar mensen die wat leuks konden doen met deze prachtige ruimte. In eerste instantie voor 3 maanden, wat nu 5 jaar is geworden.

Wat is er momenteel in je galerie te zien?
Op dit moment zitten we tussen exposities in, er hangen wel 40 handgeschilderde vlaggen die we hebben gemaakt voor de laatste editie van het Witte de Withfestival. Deze hingen aan een 16 verdiepingen-hoge parkeergarage in het centrum van Rotterdam. Naast onze galerie cureren we ook verschillende plekken in de openbare ruimte. Waaronder OPPERCLAES. Extra Large, een grote wand langs het spoor in het centrum van Rotterdam waar nu een muurschildering van Daan Botlek te zien is.

Hoe ziet je droomexpositie eruit?
Een historische ruimte gevuld met talenten uit eigen land, een uitverkochte expo met als afsluiter een goed feest. Niet hautain, niet upperclass maar OPPERCLAES.

Wat maakt of breekt een goede tentoonstelling?
Een goede tentoonstelling overstijgt het verwachtingspatroon van de bezoeker, een slechte show voldoet aan het verwachtingspatroon.

Welke jonge Nederlandse kunstenaar moeten we in de gaten houden?
Dat zijn er echt teveel om op te noemen, er komen zoveel mensen aan die ontzettend getalenteerd zijn. We hebben in de afgelopen 5 jaar met zo'n 130 kunstenaars samengewerkt waarvan er een aantal inmiddels flink aan de weg aan het timmeren is. Wat we wel kunnen noemen is dat we bezig zijn met een project met Jacco Bunt, Nas Bami, Iwan Smit en Roel van Eekelen. Daarna gaan we ook de samenwerking aan met Stacii Samidin. Allemaal jong talent waarvan we kunnen verwachten dat ze van zich zullen laten horen in de toekomst.

Lees hier ook: 7 jonge amsterdamse gallery directors om in de gaten te houden

Credits


Tekst Ruby Cruden
Fotografie Laura Andalou