the brat pack: sarah veltmeijer

Sarah Veltmeijer (1988) werd ooit afgewezen bij de Filmacademie, maar besloot toch om te gaan regisseren. In het kader van het nieuwe filmtalentenproject The One Vision Party maakte ze de korte film Gotta, over een tiener in haar thuisstad IJmuiden...

door Pete Wu
|
05 november 2015, 8:55am

TIME kwam onlangs met een artikel waarom het belangrijk is dat vrouwen wat vaker grote Hollywoodfilms gaan regisseren, meer dan de 13% in 2014: met een vrouw aan het roer is de kans ook groter dat meer vrouwen worden aangenomen in filmcrews.

Want het is best gek dat ongeveer 50% van de scripts van door vrouwen geregisseerde films door mannen is geschreven, en andersom maar 8% van de mannenfilms door vrouwen, zo staat in het artikel. Met vrouwen aan de top is de kans op discriminatie op sekse ook wat kleiner. Dat betekent dus dat je als vrouw (hopelijk) minder vaak te horen krijgt dat je 'niet met zulke grote budgetten om kunt gaan' of dat je 'deze film niet kan doen omdat het een actiefilms is' of dat 'deze film te moeilijk is voor vrouwen'.

Deze vrouwen geven het goede voorbeeld in de Lage Landen. In The Brat Pack*-serie presenteert i-D de nieuwe Nederlandse en Vlaamse vrouwelijke talenten achter de camera en schuiven we hun zoektocht naar een eigen beeldtaal naar voren, en niet weer hoe het nu is om vrouw te zijn in een mannenwereld. Dit is deel drie, met regisseur Sarah Veltmeijer.

Sarah Veltmeijer (1988) werd ooit afgewezen voor de Filmacademie in Amsterdam en werkte in de postproductie, maar besloot toch om te gaan regisseren. In het kader van het nieuwe filmtalentenproject The One Vision Party maakte ze de korte film Gotta, over een tiener in haar thuisstad IJmuiden. Gotta ging vorige maand op het Nederlands Filmfestival in première.

Showelement
Mijn ouders hadden vroeger een camera. Met vriendinnen ging ik dan programma's namaken, TMF bijvoorbeeld. Dan was ik Fabiënne en was het elke dag weer 'This is the Music Factory'. Het filmen was altijd al heel interessant. Ik was een soort performer; dat komt nog steeds terug als ik een microfoon in mijn handen krijg. Als kind zat ik al met een bezem in mijn hand Clouseau te zingen. Maar nu wil ik absoluut niet meer in de spotlight staan. Het is moeilijk te zeggen waar het vandaan komt, maar ik denk dat het meer gaat om het verhalen vertellen.

Dierenarts
Mijn vader was vrij succesvol als dierenarts, en mijn moeder schilderde en verkocht weleens wat maar niet vaak, dus in mijn hoofd was zij helemaal niet zo goed. Ik dacht: ik wil nooit zo worden zoals mamma, ik wil gewoon zelf geld verdienen, en niet afhankelijk zijn van een man. Verschrikkelijk was dat voor haar, zij voelde zich nooit gewaardeerd. Maar gelukkig kunnen we nu allemaal zien dat ze zo'n bijzondere vrouw is. Mijn vader is zo wetenschappelijk en weet alles, en mijn moeder is gewoon iemand die mensen kan doorzien en goed is op persoonlijk vlak. Dat heb ik denk ik ook.

Radicaal
Ik wilde altijd al regisseren maar werd niet aangenomen aan de Nederlandse Filmacademie vijf jaar geleden. Ik stond eerste op de reservelijst, maar er viel niemand af dus ik werd het niet. Daar was ik best wel boos over. Ik kan heel radicaal denken, ik dacht toen: ik wil niks meer met film te maken hebben. Ik kreeg mijn afwijzingsbrief op Koninginnenacht en die nacht ben ik flink losgegaan. De volgende dag zat ik superbrak op een terrasje ergens met vriendinnen, we keken elkaar aan en vroegen: was de muziek nu kut gister? Zullen we zelf gaan draaien? Toen ben ik met die vriendinnen gaan dj'en als de Spacegirls. Dat heb ik twee jaar gedaan. 

Spacegirls
We draaiden serieuze jarentachtighouse met vocals. Het meest bizarre was dat we een keer werden opgehaald en naar Zürich zijn gevlogen. Iemand kwam een interview met ons doen en toen moesten we draaien op de fashionweek daar. Het voelde echt als een hoogtepunt. Vijfsterrenhotel, supersjiek. Iedereen dacht dat we veel groter waren dan we eigenlijk waren. Ik vond het leuk om me de techniek van het dj'en helemaal eigen te maken en uiteindelijk ben ik een beetje de videokant gaan doen. Ik miste het bezig zijn met beeld zo erg; daarom ben ik in de postproductie beland. Ik weet te weinig van muziek en het is gewoon niet mijn passie. Ik werd zo ongelukkig, het boeide me echt helemaal niet.

Het laatste stukje wilde westen
Hoe ik IJmuiden nu zie, komt totaal niet overeen met hoe ik het vroeger zag. Ik ging er terug naartoe toen mijn opa overleed, en liep toen door de duinen en dacht: fuck, volgens mij moet ik hier mijn eerste film maken. Misschien is het ook wel het volwassen worden. Als kind kon ik niet wachten om weg te gaan, want je denkt dan dat alles in IJmuiden kut en lelijk is, het strand en de duinen. Ik heb nog steeds moeite met de mentaliteit van de mensen daar. Een paar mensen daar zijn vrij simpel en wonen er al heel lang; het zijn vaak criminelen met neigingen tot duistere zaakjes. We noemen IJmuiden altijd het laatste stukje wilde westen van Nederland.

Internaatjongetje
Het verhaal van mijn eerste korte film moest gaan over een jongen wiens vader in de gevangenis zit en die hij op een voetstuk heeft geplaatst. Ik zocht een hoofdrolspeler bij wie ik meteen kon geloven dat hij uit IJmuiden komt. Dus toen ik Jordy Coens zag in IJmuiden... Hij leek heel puur en paste direct in het plaatje. Iedereen liep daar met gel in het haar en mooie broekjes, en hij kwam aanlopen met een joggingbroek met gaten erin, geen gel en hartstikke stoned. Hij zat op een internaat daar, toen ik hem leerde kennen. Het bleek dat hij in het weekend alleen met zijn moeder woonde en ook nog een broer heeft die in de gevangenis zit. Hij kon zich dus super goed verplaatsen in de rol.

Uiteindelijk kwam Jordy een paar keer niet op de repetities opdagen, of ik hoorde een tijdje niks van hem. Ik dacht elke keer: hoe ga ik in godsnaam zorgen dat hij niet een uur van tevoren afzegt? Toen heb ik een soort chaletje gehuurd, en daar heb ik hem dicht bij me gehouden. Hij ontpopte helemaal. Ik ben wel nog een keer heel boos te worden, bij een scène met een motor die hij kapot moest slaan. Hij was alleen maar grappen aan het maken. Maar omdat ik zoveel voor hem deed zei hij tegen mij: 'ik heb eigenlijk geen zin meer, maar ik doe dit gewoon voor jou'.

* The Brat Pack was in de jaren tachtig een gemengd troepje jonge acteurs en actrices die steeds in elkaars films speelden, waaronder The Breakfast Club en St. Elmo's Fire.

Credits


Tekst Pete Wu
Beeld Sophie van der Perre

Tagged:
regisseur
Cultuur
the brat pack
gotta
sarah veltmeijer