waarom we de transvrouwen en -mannen die caitlyn en laverne voorgingen niet moeten vergeten

De transgemeenschap is momenteel zichtbaarder dan ooit, maar een nieuw fenomeen is het niet. Tijd om te kijken naar de modellen, artiesten, pornosterren en academici die de weg vrij hebben gemaakt voor de hedendaagse transgenders.

door La JohnJoseph
|
01 september 2015, 1:39pm

april ashley. photography vic singh

Op dit moment ervaart de transgemeenschap een enorme toename aan zichtbaarheid. Transmodellen op de catwalk, transacteurs op Netflix, en transrappers met miljoenen hits op YouTube… Ze hebben er allemaal voor gezorgd dat de wereld aandacht heeft gekregen voor de gemeenschap. Dit mag vijf jaar terug misschien ondenkbaar hebben geleken, maar laten we niet doen alsof dit wonder in één nacht tot stand is gekomen. Laten we daarentegen de legendarische mannen en vrouwen die al in tijden van enorme intolerantie hebben ingezet en nu het transgender-omslagpunt meemaken, hun welverdiende eer betonen.

Andreja Pejic en Lea T zijn vandaag de dag catwalk-iconen, maar in de vroege jaren zestig was April Ashley het lievelingetje van Vogue. Gefotografeerd door David Bailey en Terence Donovan, werd ze door The Sunday People wreed 'tentoongesteld' als transvrouw, wat haar carrière in één klap ruïneerde. Vastbesloten om haar positie binnen de modekringen te behouden, opende ze in Knightsbridge het restaurant AD8, en kwam ze bekend te staan als de meest prestigieuze hostess van Londen. Sindsdien kwam ze openlijk voor haar genderidentiteit uit, trotseerde ze jarenlang alle vooroordelen en werd ze in 2012 beloond met een OBE-award voor haar werk als transgender activist.

Naast AD8 was het beruchte Chez Romy Haag, beheerd door discozangeres/sekssymbool/transgender Romy Haag, één van de hipste plekken in het nachtleven van de jaren '70. Iedereen, van Patricia Highsmith tot Tina Turner, de Stones en uiteraard David Bowie bezochten de club wanneer ze in Berlijn waren. Het gerucht gaat rond dat Haag niet wist wie Bowie was toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten, maar voor Bowie was de ontmoeting aanleiding om zijn vrouw achter te laten en naar Duitsland te verhuizen, om daar zijn Berlin-trilogie op te nemen. Haag werd al snel de muze van Bowie, die hij gebruikte als inspiratie voor zijn iconische video Boys Keep Swinging, wat haar bekend maakte binnen de mainstream-popcultuur.

Met nachtclubs als thuisbasis van de genderradicalen, is het geen verrassing dat die clubs hebben gediend als broedmachines voor zo veel legendarische figuren. Te midden van vrienden en medewerkers als Leigh Bowery en Michael Clark, maakte cabaretfenomeen Al-Lana Pellay in de jaren tachtig naam als zangeres en actrice. Ze was de openingsact voor het optreden van The Fall en speelde de hoofdrol in de satirische film Eat The Rich. Pellay was onderdeel van een hele reeks transnachtclubgangers die speelden met vastgeroeste ideeën over gender.

Genesis P-Orridge werd in het Britse parlement ooit bestempeld als een "sloper van de beschaving" na een pornografische show in het museum ICA. P-Orridge en diens tweede vrouw, Lady Jaye Breyer, namen deel aan het Pandrogeny Project, waarbij ze samen 200.000 dollar aan plastische chirurgie ondergingen, om een "samensmelting van het mannelijke en het vrouwelijke tot een perfecte hermafrodiete toestand" te bereiken.

Genesis P-Orridge. Fotografie Masao Nakagami

Inmiddels zijn we bekend met uitspraken als "gender is performatief" (Judith Butler), maar het is het boek Gender Outlaw van Kate Bornstein uit 1994 dat een veel vriendelijker, oprechter en leefbaarder begrip van gender (de)constructie geeft. Als transgender lesbienne die er voor kiest om zich niet specifiek als man of vrouw te identificeren, is Bornstein door haar radicale uitdaging van het denken in binaire opposities één van de meest vooraanstaande theoretici op het gebied van transgender, waarmee ze de weg heeft vrijgemaakt voor bestsellerauteurs als Janet Mock en Julia Serano. Onder de hoede van Bornstein werd niemand minder dan Justin Vivian Bond door de New York Times "de beste cabaretartiest" van die generatie genoemd. Net zoals Bornstein heeft Bonds combinatie van glamour en intellect gezorgd voor een grote, internationale schare volgelingen. Van het Obie Award-winnende spektakelduo Kiki en Herb tot Bond's memoires, filmrollen, en parfum: Bond stimuleert al bijna veertig jaar de culturele verbeelding.

Onze transgenderpioniers hebben niet alleen de concerthallen en collegezalen, maar ook de pornowereld veroverd. Buck Angel, ook wel "man met de poes", is één van de bekendste pornosterren ter wereld. Angel was de eerste transman die verscheen in een pornofilm met enkel mannen en is sindsdien een erotisch fenomeen. Hij verscheen in de Tyra Banks show, Marc Quinn maakte een standbeeld van hem, en hij bood een blauwdruk voor sites zoals James Darlings enorm succesvolle FTM Fucker.

Buck Angel

Niemand beweert dat de beroemde transgenders van vandaag de dag het makkelijk hebben - transfobie en conservatieve reacties zijn op grote schaal aanwezig. Maar bedenk wel dat toen Wendy Carlos (drievoudig Grammy-winnaar en componist van de soundtrack van A Clockwork Orange) in 1979 in de Playboy openlijk uitkwam als transgender, ze dit deed in de felle schijnwerpers van de media-aandacht, een volle 36 jaar voordat Caitlyn Jenner de cover van Vanity Fair sierde. Het openlijk bestaan van zoveel trans-talent in de hedendaagse mainstreamcultuur zou ondenkbaar zijn zonder de moed en veerkracht van voorlopers zoals Carlos, Haag en Bornstein. Of ze nu op nachtclubpodia's of in de Vogue stonden, hun inspanningen hebben deze vooruitgang mogelijk gemaakt. Zij zijn de mensen die de eer voor de huidige omslag echt toekomt. 

Credits


Tekst LaJohn Joseph

Tagged:
transgender