riot grrrl is zoveel meer dan muziek

De Riot Grrrl-beweging heeft geweldige muziek voortgebracht. Maar ook mensen die niets met de muziek hadden, voelden zich tot het genre aangetrokken.

door Emma Finamore
|
20 juli 2015, 4:26pm

Ik ben al gek op Riot Grrrl sinds ik eyeliner draag. Ik ben verzot op de zine-cultuur, de politiek, de esthetiek, het agressieve en onbeschaamde feminisme en de houtje-touwtje-sfeer van de scene. Natuurlijk ben ik ook groot fan van zangeres Kathleen Hanna. Het enige waar ik minder over te spreken ben… is de muziek.

Rebel Heart, het onofficiële volkslied van de Riot Grrrl-beweging, laat me koud. Het is gewoon een beetje hetzelfde als al het andere... De individuele nummers van de band Bratmobile zijn tof, maar het lukt me maar zelden om een heel album van ze te beluisteren. Op zich kan ik de kwetsbaarheid en de confronterende kwaliteiten van de band Heavens to Betsy wel waarderen, maar het is ook weer niet zo dat ik hun Spotify-profiel elke week bezoek.

Begrijp me niet verkeerd, ik haat de muziek niet. Ik vind de drums wel tof, kan genieten van de meisjesstemmen en vind de heftige songteksten die gezongen worden door schattige stemmen te gek, maar mijn onverschillige houding tegenover de muziek staat in schril contrast met mijn grote liefde voor de beweging die rondom Riot Grrl is ontstaan.

Het ergste is dat ik bij elke poging die ik doe om van de muziek houden, steeds verder in de macho armen van andere, mannelijke rockgroepen uit diezelfde tijd wordt gedreven. Denk aan Nirvana, een band die alleen maar uit mannen bestaat en die Kathleen ooit beschreef als "een band die alleen maar bezig is met geld verdienen en fucked up raken terwijl ze hun lul achterna lopen". Ik ben bang dat ik de slechtste Riot Grrrl ooit ben.

Het is niet zo dat ik niet tegen zingende vrouwen kan. Toen ik laatst het boek Girls to the Front; The True Story of the Riot Grrrl Revolution? las, schalde Courtney Love's stem door mijn oordopjes, maar niet die van Kathleen. En toen ik onderweg was naar de bioscoop om de documentaire The Punk Singer te kijken, luisterde ik naar de anti-Riot Grrrl-band Babes in Toyland.

De muziek is ook niet te "ingewikkeld" voor mijn smaak. Geef mij maar The Raincoats of Young Marble Giants, in plaats van Haim (alles liever dan Haim). Zelfs Le Tigre vind ik leuk - Kathleen's latere en minder rellerige band. Maar ik heb gewoon nooit de behoefte gehad om naar Riot Grrrl-bands zoals Bikini Kill of Sleater Kinney te luisteren. Luisteren naar Riot Grrrl-bands voelt bij mij meer als iets wat ik moet doen, in plaats van iets wat ik wil doen.

Ik probeer dit geheimpje al tijden voor anderen verborgen te houden - in gesprekken met veel coolere mensen dan ik zeg ik altijd dat ik gek ben op Riot Grrrl, en ik heb mezelf verschillende keren aangemeld voor Riot Grrrl-events op Facebook. Maakt dit feit mij de laagst mogelijke levensvorm in de voedselketen van muziekliefhebbers? Ben ik nep, of is het wel toegestaan om je helemaal onder te dompelen in een muziekgenre zonder de muziek zelf daadwerkelijk te waarderen?

Want waar ik voor mijn eigen plezier nooit een plaat van een Riot Grrrl-band zal opzetten, past de sfeer van deze stroming juist heel goed bij mij. Het inspireert me om een dikke middelvinger op te steken naar de bestaande schoonheidsidealen. Zit mijn haar als stront? Dan komt dat doordat ik gewoon te cool ben om mijn kapsel belangrijk te vinden. Schuren mijn dijen tegenelkaar als ik loop? Dan komt dat doordat ik een vrouw met inhoud ben. Ik ben voor quota's en ik ben voor abortus. Ik ben ervan overtuigd dat het hebben van een mening en verstand hebben van politiek geen hobby is maar een plicht.

De Engelse Riot Grrrl-band Huggy Bear bekritiseerde ooit de vrouwonvriendelijke uitspraken die presentator Terry Christian in het Britse televisieprogramma The Word deed. Activisten uit de Riot Grrrl-beweging streden in de jaren negentig voor vrouwenrechten in Amerika. Zangeres Tobi Vail heeft altijd vurig nee gezegd tegen de grote platenconglomeraten. Er ontstonden afdelingen van Riot Grrrls op middelbare scholen die aandacht vroegen voor geweld tegen tienermeisjes. De Riot Grrrl-beweging vierde de queer-cultuur en de vloeibaarheid van gender. Er ontstonden zine's met namen als I'm So Fucking Beautiful en Hit It Or Quit It… Dit was voor mij de Riot Grrrl-cultuur.

Misschien komt het doordat ik de Riot Grrl-muziek nooit in live heb kunnen zien. Ik was toen nog maar een tiener en woonde vele duizenden kilometers verderop. Ik zou waarschijnlijk verliefd zijn geworden op de muziek als ik het zelf had kunnen ervaren. Uiteindelijk was de beweging namelijk vooral gebaseerd op de ervaring: het samenkomen van meisjes en vrouwen om samen iets te maken en elkaar te inspireren.

Het meest zichtbare deel van deze beweging draaide misschien om de muziek, maar als je verder kijkt was het zo veel meer. Er waren zines, poëzie en kunst. Ze hebben zelfs een eigen filosofie ontwikkeld. Activisten, vaak tieners, waren zo geïnspireerd dat ze met elkaar in communes gingen leven. Ze drukten hun eigen zines met de Riot Grrrl Press, werden veganisten en groeiden uit tot invloedrijke, politiek commentatoren. Misschien luister ik niet genoeg naar Riot Grrrl-muziek, maar ik ben ervan overtuigd dat ik het belangrijkste deel van deze beweging heb omarmd.

Credits


Tekst Emma Finamore
Fotografie Greg Neate

Tagged:
Riot Grrrl
grunge
Muziek
street sound style