Banks wears Macgraw frill blouse, Panayota Theodore denim pant, Grandma takes a trip gloves, Miu Miu slippers

banks over creativiteit en emotionele zelfkastijding

Met haar nieuwe album ‘The Altar’ op komst, vroegen wij haar hoe het is om steeds weer je hart te luchten ten overstaan van de hele wereld.

door Rosie Dalton
|
07 september 2016, 8:20am

Banks wears Macgraw frill blouse, Panayota Theodore denim pant, Grandma takes a trip gloves, Miu Miu slippers

Sinds Jillian Banks' album in 2014 uitkwam, is de Californische artiest wereldwijd bekend geworden. Niet alleen vanwege de muziek, maar ook zeker vanwege haar intense en mysterieuze act, die erg in de buurt van performance art komt. "Het is grappig dat de meesten me altijd vragen welke muzikanten mij inspireren," zegt ze, "terwijl dat eigenlijk juist schrijvers en schilders zijn. Over het algemeen haal ik de meeste inspiratie uit kunstenaars die met een medium werken dan ik." Als voorbeelden noemt ze Cindy Sherman en Georgia O'Keefe, twee sterke vrouwen die de grenzen van vrouwelijkheid hebben opgezocht.

Banks vindt het belangrijk om als vrouw zelfredzaam te zijn en zij zet zich daar op een eigen manier voor in. In het bijzonder doet ze dat door eerlijk te zijn over wat ze voelt, en open te praten over haar problemen met depressies. Dat ze ooit eens psychologie heeft gestudeerd, heeft volgens haar helemaal niets mee te maken met de manier waarop ze muziek maakt. Toch laten haar teksten zich wel degelijk kenmerken door de volwassen manier waarop ze de wereld en haar vrouw-zijn analyseert.

Je nieuwe album komt op 30 september uit. Wat zijn de grootste verschillen zijn tussen The Altar en Goddess uit 2014?
Ik vind dit een hele moeilijke vraag omdat je me bijna vraagt om mezelf te analyseren en daar houd ik niet zo van. De muziek is anders op dezelfde manier als dat ik veranderd ben. Ik heb een heleboel nieuwe dingen meegemaakt - nieuwe relaties, nieuwe struikelblokken, nieuwe ervaringen. Ik denk dat die allemaal in mijn muziek terecht zijn gekomen. Ik voel me nu veel krachtiger.

Dat is waar ik zo van houd in je teksten: ze zijn heel intiem. Ik vraag me af of je het soms ook eng vindt om je ervaringen op zo'n ruwe manier te delen.
Dat is waarom ik muziek maak. Het was niet vanaf het begin al de bedoeling dat ik mijn muziek met jan en alleman zou delen. Het was meer een vorm van therapie - een dagboek. Ik heb er wel aan het idee moeten wennen dat ik het ook zou uitbrengen, maar uiteindelijk heb ik besloten dat ik het me niet tegen zou laten houden; ik ga het zeker niet anders aanpakken of afzwakken omdat anderen het gaan luisteren. Dit is iets waar ik nog steeds aan moet wennen. Nog steeds voel ik me hierdoor soms erg kwetsbaar.

Banks draagt een PVC coltrui van TOME, oorbellen van Danielle Karlikoff (overal) en een broek van Dion Lee

Ik heb gelezen dat je vroeger last van plankenkoorts had. Hoe ben je hier overheen gekomen, of is het nog steeds iets waar je last van hebt?
Het is nu anders dan eerst. Er zijn ook verschillende vormen van plankenkoorts. In het begin kon ik gewoon niet zingen, er kwam niets uit mijn strot en ik kon het publiek niet eens aankijken. Ik denk dat ik er overheen ben gekomen door het gewoon te blijven proberen. Nu uit mijn plankenkoorts zich vooral in vorm van een heel typisch gevoel - het is niet zozeer zenuwachtig maar meer gewoon hele donkere gedachten.

Dat je jezelf heel erg gaat bekritiseren?
Dat niet zozeer, omdat je toch wel heel veel moed moet hebben om het podium op te gaan. Ik kan het niet uitleggen, maar ik denk dat het onderdeel is van mijn artistieke proces. Ik bedoel, optreden kost heel veel energie. Je geeft heel veel van jezelf. Dat is waar het ook vandaan komt - ik denk dat die donkere en onzekere gevoelens mij op een rare manier ook de kracht geven om op het podium in mezelf te duiken. Maar het blijft moeilijk om zo veel energie en zo veel van jezelf te geven.

Absoluut. Je kwam er openlijk voor uit dat je last had van een depressie terwijl je aan dit album aan het werken was. Was het maken van The Altar een vorm van zelfkastijding?
Dat kun je wel zeggen. Ik heb al van jongs af aan last van depressie en het heeft megveel met mijn creativiteit te maken. Ik denk soms dat ik juist depressief word als ik op het punt sta om een andere fase in mijn leven te beginnen. Het is alsof het universum zich dan verzet tegen die verandering. Het is alsof al je ledematen zijn vastgebonden en je wordt tegengehouden terwijl je zelf eigenlijk vooruit wil. Als je dan eindelijk de kracht hebt om eruit te breken, dan wordt je ook meteen gelanceerd in een nieuw hoofdstuk in je leven. Het is gelukt om iets te overwinnen en je bent sterker dan tevoren.

Dat is best een interessante manier om het te bekijken.
Ken je de hindoegod Kali? Zij is zowel de godin van creativiteit als van verwoesting. Ik denk dat die twee dingen onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden - voor mij in ieder geval wel.

Als je nu zo over je depressies hebt - en ook in je teksten - ben je heel open over wat je voelt. Waarom vind je het zo belangrijk dat vrouwen niet verbergen wat ze voelen, terwijl er nog steeds van ons wordt verwacht altijd piekfijn voor de dag te komen?
Dat stigma en die angst is er absoluut. Ik heb er als zakenvrouw ook veel mee te maken gehad: als je gewoon zegt wat je wil, vinden mensen je veel te emotioneel. Maar dat heeft niets met emotie te maken en alles met feiten. Ik denk dat mensen het gewoon makkelijk vinden om hardwerkende en sterke vrouwen hysterisch, kattig of een diva te noemen. Het is niet alleen belangrijk om in te zien wat je voelt, maar ook om in te zien wanneer niet emotioneel bent, ook al zeggen mensen dat wel tegen je. Ik voel me zoveel sterker sinds ik dat weet.

Banks draagt een jas van Discount, een top van Dion Lee die verkrijgbaar is bij My Chameleon, Levis, slippers van Miu Miu

Je hebt ooit eens gezegd dat je het gevoel hebt dat je vaak de energie van anderen absorbeert. Op wat voor manier denk je dat dit zowel positief als negatief kan uitpakken en hoe ben je daar overheen gekomen?
Ik denk niet dat ik kan zeggen dat ik er overheen ben - het is wie ik ben. Maar ik denk wel dat ik er mee heb leren leven en dat ik nu bepaalde dingen doe om mezelf te beschermen. Als je gevoelig bent, is het heel belangrijk om je te omringen met mensen die je positieve energie geven. Dit is wat opgroeien voor mij was: erachter komen welke mensen ik om me heen wil. Het klinkt heel simpel, maar het is vaak heel ingewikkeld. Ik denk wel dat het een goede eigenschap is, want empathische mensen kunnen heel intuïtief zijn en goed een band met iemand opbouwen. Dit is deels waarom ik mijn muziek maak en het is een hele fijne eigenschap, maar op momenten heb ik het ook wel gehaat.

Is muziek hiervoor een uitlaatklep?
Oh, ja, absoluut! Dit is waar mijn nummer Brain volledig over gaat. Het gaat over Lecters, een woord dat ik zelf heb verzonnen voor mensen die al je levenslust uit je zuigen. Maar misschien gaan al mijn nummer daar op een bepaalde manier wel over.

Wat is je favoriete nummer van je nieuwe album?
Ik kan niet echt een favoriet kiezen. Dat voelt een beetje alsof ik een van mijn armen zou moeten afhakken. Dit is een nummer [tilt haar arm op] en dit is een nummer [tilt haar andere arm op] en ik kan niet kiezen welke ik liever wil.

Banks draagt een baret van Club Paradise, een katoenen blouse van AJE 

Credits


Tekst Rosie Dalton
Fotografie Hannah Scott-Stevenson
Styling Britt McCamey
Haar Lauren McCowan using EVO
Make-up Cat Smith

Tagged:
Interview
banks
Kunst
The Altar
Cultuur