we spraken bdsm-kunstenaar naka akira over de erotische schoonheid van kinbaku

De Japanse kunstvorm Kinbaku is onder meer door FKA Twigs en Fifty Shades of Grey mainstream geworden. We spraken één van de echte meesters in deze kunstvorm.

door Roni Jacobson
|
11 mei 2015, 3:57pm

BDSM is binnen de modescene al zolang we ons kunnen herinneren aanwezig, maar dankzij het culturele fenomeen Fifty Shades of Grey lijkt het nu overal te zijn. Bondage kan zo simpel zijn als een paar handboeien gebruiken, maar een complexere vorm van bondage is Kinbaku, dat in de 19e eeuw als erotische kunstvorm in Japan ontstond. Het is een kunstvorm die je als inspiratiebron herkent in het werk van verschillende modeontwerpers maar ook in FKA Twigs' video Pendulum.

Bij Kinbaku wordt iemand - de "bottom" - door een ander persoon - de "top" - op elegante wijze vastgebonden met touwen, en vervolgens vaak in de lucht gehesen. Het is een populaire subcultuur binnen de BDSM-scene. Hoewel het eindresultaat visueel heel aantrekkelijk is en zeker fotowaardig, zeggen aanhangers dat Kinbaku vooral draait om het proces en de communicatie tussen de partners.

Eind vorig jaar bond Naka Akira, een van de bekendste bondagekunstenaars van dit moment, zijn model Gorgone op zes verschillende manieren vast tijdens een spectaculaire performance in een warenhuis in Brooklyn. i-D sprak Naka over de geschiedenis achter Kinbaku, de beoefening ervan en hoe leed mooi kan zijn.

Wat is Kinbaku?
Letterlijk betekent het woord Kinbaku "strak vastbinden". Ondanks dat ik het vak al 25 à 30 jaar beoefen, snap ook ik nog steeds niet alles - ik ben nog steeds op zoek naar het antwoord.

Wat is de geschiedenis achter Kinbaku? Hoe heeft het vak zich ontwikkeld?
Kinbaku is gebaseerd op een andere Japanse kunstvorm die tijdens het Edo-tijdperk onstond en gebruikt werd als een vorm van martelling, namelijk Hojojutsu. Hojojutsu is een techniek waarbij criminelen met touwen bedwongen worden. Het is ontstaan uit een specifiek Japanse gevoeligheid voor schoonheid in beweging. Dit zie je overigens terug in zowel Japanse theeceremoniën, de kunst van het bloemschikken en gevechtssporten, als in de vaststaande sociale status binnen het Edo-tijdperk.

Ik denk dat mensen iets erotisch zagen in vrouwelijke criminelen die werden vastgebonden met Hojojutsu, wat heeft geleid tot de ontwikkeling van Kinbaku. Maar wat ik aan het doen ben heeft niks meer te maken met Hojojutsu. 

Welke rol heeft fotografie gespeeld in de popularisering van Kinbaku?
In Japan staat Seiu Ito bekend als "de vader van moderne Kinbaku". Hij was oorspronkelijk een schilder die vrouwen vastbond en vervolgens schilderde. Dat was rond de Meiji-periode, toen de Japanse samenleving nog heel gesloten was en zulke dingen 'hentai' waren - iets voor achter gesloten deuren. Tegenwoordig kunnen we het openlijk hebben over bondage en Kinbaku, maar destijds was het echt taboe. Foto's en schilderijen van Kinbaku zijn belangrijk geweest voor het doorbreken van die taboes rondom de kunstvorm. De foto's en schilderijen van Ito hebben daar een groot aandeel in gehad.

Hoewel het schilderij van Seiu Ito gezien wordt als het beginpunt van de trend, waren vastgebonden vrouwen al veel eerder te zien in gekleurde houtdrukken. Door de recentelijke uitbreiding van seksuele expressie is Kinbaku omarmd als een populaire vorm van seksueel rolspel. "Kinbakushi" - letterlijk "vastbindkunstenaar" - is de persoon die Kinbaku beoefent en anderen hierin les geeft.

Waarom wilde je een Kinbakushi worden?
Ik was ongeveer 30 jaar oud toen ik deze wereld ontdekte. Ik ben wie ik vandaag de dag ben vanwege de ontmoeting met mijn meester, Chimuo Nureki. Ik was destijds CEO van een bedrijf dat zich bezighield met seksueel entertainment/porno. Toen ik erachter kwam dat een van onze modellen in een sm-video zou spelen, ben ik snel naar die shoot gekomen omdat ik me zorgen maakte. Toen ik op de set aankwam zag ik dat niemand minder dan Chimuo Nureki het model aan het vastbinden was! Ik was verbijsterd.

Tot op dat moment interesseerde bondage mij nooit echt. Ik dacht dat het gewoon een soort sm-martelspel was. Maar de bondage van Meester Nureki was gewoon kunst! Hij legde knoop na knoop in één vloeiende beweging. Hoewel ik het proces toen nog niet helemaal begreep vroeg ik me wel af hoe hij dit zo soepel deed. Meester Nueki merkte mijn interesse en nodigde me uit om een van zijn kinbakulessen bij te wonen. Daarna ben ik er regelmatig heengegaan, en al snel mocht ik zijn assistent zijn. Ik leerde van alles - van persoonlijke zorg tot voorbereidingen en het schoonmaken van de touwen. Hij was niet het type dat het je heel makkelijk maakte. Net als in de rest van de Japanse ambachtswereld, liet hij ons observeren om zo zijn technieken te leren. Na twee jaar lang zijn lessen te hebben bijgewoond vertelde hij me dat ik mijn eerste vastbinding mocht doen, ik was dolblij! Dit is hoe mijn liefde voor Kinbaku en mijn obsessie ervoor is begonnen. Ik was gefascineerd door de schoonheid van leed. Sindsdien adem en leef ik Kinbaku.

Wat is er mooi aan iemand vastbinden?
Lijden. Dat is de schoonheid van Kinbaku. De schoonheid zit niet in geweld of wreedheid of in het bedwingen van het vrouwelijke lichaam. De schoonheid van vastbinden zit in de verstandhouding tussen de twee partijen en het vertrouwen dat ze voor elkaar hebben. Ook zit er schoonheid in het idee dat de ander voor jou pijn lijdt.

Credits


Tekst Roni Jacobson
Fotografie via Mara Blackflower

Tagged:
BDSM
bondage
kinbaku
naka akira