Fotografie David Uzochukwu

de ongewone fotografie van de negentienjarige david uzochukwu

De fotograaf heeft op jonge leeftijd al zo’n indrukwekkende stijl en esthetiek gevonden, dat hij al covers en campagnes schiet.

door Ryan White
|
18 mei 2018, 4:30pm

Fotografie David Uzochukwu

In deze nieuwe serie spreken we met jonge fotografen die zowel on- als offline furore maken. Met onderwerpen als studie, social media en creativiteit versus commercialiteit willen we erachter komen wat ervoor nodig is om in een een van de meest beruchte, concurrerende industrieën te werken.

Het werk van de Oostenrijks-Nigeriaanse fotograaf David Uzochukwu is subliem. Een vluchtige blik op zowel zijn persoonlijke projecten en zijn commerciële werk laten een gedefinieerde en zelfverzekerde visie zien, wat het moeilijk te geloven maakt dat hij pas negentien is. Zijn stijl bevindt zich ergens tussen de adembenemende landschappen van Ryan McGinley en de diepte en warmte van Harley Weir. De beelden van Uzochukwu zijn gelaagde, digitaal bewerkte kunstwerken die een poort openen naar een andere dimensie. Zijn zelfportretten worden gedefinieerd door een contrast van gevoeligheid en grootsheid, zowel kwetsbaar als krachtig, terwijl zijn editorial en commerciële werk ーFKA Twigs voor Nike, Pharrel voor Louis XIII, een WNF campagneーbehouden allemaal dit kunstige spektakel en grandeur, allemaal in zijn kenmerkende stijl.

Hij was onderdeel van talloze groepexposities en zijn foto’s verschenen in modepublicaties als Vogue Italia, Numero, Wーniet te vergeten is de cover die hij schoot van J Hus voor het muziektijdschrift Clashー de omvang van Uzochukwu’s werk is indrukwekkend en zorgde voor een grote schare online-fans. i-D sprak met het wonderkind, om erachter te komen hoe het leven van de professionele fotograaf eruit ziet.

Roam

Vertel eens iets over jezelf en waar je opgroeide.
Ik ben geboren in Oostenrijk. Mijn moeder is Oostenrijkse, en mijn vader komt uit Nigeria. Ik ben op mijn zesde naar Luxemburg verhuisd (wat heel groen was, en een beetje geïsoleerd), daarna naar Brussel (wat iets levendiger was). In mijn werk ben ik gefascineerd door kracht en kwetsbaarheid, en ik haal plezier uit het linken van emoties aan natuurlijke omgevingen.

Wanneer en hoe ben je in het vak gerold?
Rond mijn dertiende raakte ik geïnteresseerd in fotografieーop een dag pakte ik de kleine camera van mijn moeder. Ik keek de eerste twee jaar vooral naar veel werk, en schoot landschappen. Daarna maakte ik zelfportretten, en dat bleef hangen.

Regrowth II

Kun je nog herinneren wanneer je voor het eerst werd geraakt door het werk van een fotograaf?
Ik zag zelfportretten van Laura Zalenga op Flickr. Ze spraken me meteen aanーik was geïntrigeerd door het surrealistische universum dat ze maakte. Voor mijn gevoel was het iets wat ik altijd al kende, maar nog nooit had gezien.

Heb je fotografie gestudeerd aan de universiteit? Denk je dat het de moeite waard is?
Ik heb mezelf de basis van het creëren aangeleerd. Het internet hielp me daarbij. Ik leer wat ik op een bepaald moment moet weten ーhet is een heel natuurlijk proces. Ik denk dat ik het voor mezelf heb uitgezocht, of weet zeker dat ik het zelf uit kan zoeken.

Toen ik klaar was om naar de universiteit te gaan, was fotografie al heel persoonlijk voor me. Misschien zou ik er eerder achter zijn gekomen dat ik meer series moest maken, of mijn werk in een context moet plaatsen als ik een docent had. Voor mijn gevoel hebben mensen die van de fotoacademie komen een hele kenmerkende aanpak. Als je dat graag wil doen, dan zou ik er voor gaan.

Root

Hoe zorg je voor frisse en nieuwe ideeën in een industrie die overspoelt is met beeld?
Ik realiseerde me dat ik de verzadiging niet kan ontwijken, dus probeer ik er van te profiteren! Ik focus me op het werk dat me aanspreekt, en probeer erachter te komen waarom het me aantrekt, en probeer dat aspect in mijn eigen werk te leggen. Steel het! Maak het eigen!

Hoe houd je het origineel als er voor je gevoel al zoveel is gedaan?
Ik heb nachtmerries over een kopie van mezelf worden, of gewoon in een cirkel rondrennen, dus probeer ik in mijn hoofd nieuwe invalshoeken te vinden door mijn visie in plaats van mezelf in een comfortabele positie te plaatsen. Dat gebeurt heel makkelijk. Ik denk niet aan wat andere mensen al hebben gedaan. Ik vertrouw erop dat ik alles wat ik genoeg heb gezien, niet nodig heb om mezelf te maken.

Riptide

Is er veel concurrentie met andere, jonge fotografen?
Ik zie ze meer als collega’s dan concurrenten. Ik ben blij als het goed gaat met ander jong talent. We worstelen allemaal met dezelfde dingen. Wanneer het op bepaalde projecten aankomt, passen mensen soms beter, of op de goede plek op de juiste tijd. In het slechtste geval realiseer ik me dat ik beter moet zijn.

Analoog of digitaal? Heb je een dure uitrusting nodig om het te maken?
Ik werk digitaal, het is goedkoper en past bij mijn huidige manier van werken. Ik heb wel een grote liefde voor analoog. Een goede camera kan tot een bepaald punt helpen met de beeldkwaliteit, maar je visie is het belangrijkste. Onder de juiste omstandigheden, kunnen beelden met een digitale camera krachtiger zijn dat werk gemaakt met een spiegelreflex. Mijn tip is om je uitrusting te upgraden wanneer het je creativiteit in de weg zit! Voor mijn gevoel is de persoon die niet aan zijn uitrusting denkt degene die het beste uitgerust is.

Drowse

Wat is de grootste uitdaging die je tegenkomt als fotograaf?
Het maken van genoeg werk, werk maken dat bij mijn standaarden past.

Zie je fotografie als een elitaire industrie?
Ik denk het wel, net zoals alle andere (creatieve) industrieën. Mensen die het kunnen veroorloven om stage te lopen, of gratis te werken, hebben een grote voorsprong. Het is moeilijk om door te breken in de gevestigde orde. Maar het internet als platform zorgt ervoor dat het kanーof je moet je eigen cirkeltje creëren.

Hoe vind je een balans tussen creativiteit en commercieel zijn?
Door vaak ‘nee’ te verkopen. Vaak weet je dat het niet gaat werken, en dan moet je daar vanaf stappen. Maar het is opwindend wanneer je een project vindt waarin je de opdracht van de cliënt kunt verweven met een persoonlijk concept.

Wat zorgt voor een meeslepende, emotionele foto?
Je moet een stukje van je ziel erin leggen. Zelfs het kleinste beetje oneerlijkheid sijpelt door in een foto.

Ilka

Houd je rekening met social media, en dan met name Instagram, wanneer je een beeld maakt en denk je over de impact en distributie van de beelden?
Wanneer ik een beeld maak zijn mijn gevoelens het enige waarop ik mij focus. Je moet echt bedenken of je iemands mening meeneemt wanneer je creëert, je wilt gewoon de dingen uit je brein laten vloeien!

Wanneer het op delen aankomt, is Instagram de meest toegankelijke optie. Het is gratis, en het heeft de mogelijkheid om veel mensen te bereiken. Ik heb controle, en dat is fantastisch.

Heeft de complete onderdompeling van online beelden de manier waarop je denkt, en onderzoek doet naar fotografie veranderd?
Voor een lange tijd, heb ik mijn beelden niet geprint gezien, alleen als pixels op een scherm. Ze bestonden alleen als nulletjes en eentjes op harde schijven. Een aantal jaren geleden besefte ik me hoe raar dat is. Zodra ik ze als print zag, was ik opgelucht. Het voelt alsof ik het werk erken wat ik erin stop.

Ook wanneer het op onderzoek aankomt: ik kende alleen deze manier van beelden ontdekken. Gecureerde Instagramfeeds gaan naadloos over in het dagelijks leven, als dat logisch klinkt. Ze zijn een praktische, snelle oplossing. Ik zorg ervoor dat ik naar exposities of boekenwinkels ga, of koop ik een monografie van mensen als ik weet dat ik hun werk om me heen wil.

Regrowth

Ben je hoopvol over de toekomst van fotografie als ambacht? Waar denk je dat de industrie heen gaat?
Ja, eigenlijk wel, ik ben erg enthousiast. Ik denk dat er waardering is voor het oude en traditionele ambacht, wat er ook zou moeten zijn, en dat dingen constant in beweging zijn.

Vroeger had je collages en retouchering in de doka, nu is er digitale retouchering, renderen, virtual reality. De grenzen van het medium en de presentatie ervan breiden uit. Ik denk dat er veel mogelijkheden zijn voor het maken van slecht werk, vooral omdat het tempo van de industrie moordend is. Er is zoveel potentie dat ik er duizelig van word.

Waarom is print nog steeds belangrijk?
Online is alles vluchtig. Het voelt gezond om rustig aan te doen en iets waarin je hebt geïnvesteerd de plek in je hart geeft die het verdient. De interactie met een beeld dat fysiek voor je ligt is anders dan wanneer je het online tegenkomt. Misschien omdat het dan niet de afmetingen heeft van je telefoonscherm, misschien omdat het een echte aanwezigheid heeft, en uitnodigt om er rustig aan mee te doen.

Of dat nu is door middel van tijdschriften of boeken of exposities, voor mij lijkt het heel belangrijk om de tijd te nemen en te reflecteren op datgene wat we maken.

Immortal

Credits


Fotografie David Uzochukwu