Quantcast

première: de korte film ‘a vardy’ van regisseur david-jan bronsgeest

Rolien Zonneveld

Rolien Zonneveld

In de film volgen we een beschadigde achttienjarige jongen die zich los weet te breken uit een vicieuze cirkel van huiselijk geweld.

De veelgeprezen korte film A VARDY van de Nederlandse regisseur David-Jan Bronsgeest gaat over de vergeten achttienjarige Scott Vardy. Weggestopt in een milieu waar niemand aandacht heeft voor de zwakkeren, probeert Scott zijn kwetsbare kant onder ogen te komen. Zijn alcoholverslaafde vader geeft hem nauwelijks die ruimte en dwingt hem tot hetzelfde leed dat zijn eigen vader weer aan hem doorgaf. In een rauwe samenvatting zien we de avond waarop Scott besluit er wel toe te doen en op die manier te breken uit die vicieuze cirkel van geweld.

Het script ontstond uit een moeilijke periode tussen de regisseur en zijn eigen vader. “Ik vond dat hij teveel grip bleef houden op mijn ontwikkeling en wilde hem op z’n bek gaan slaan. Het gevoel werd zo dominant dat ik de daadwerkelijke daad wilde visualiseren”, vertelt David-Jan. Samen met co-scenarist Thomas Meijer namen ze deze gedachte mee en ontwikkelden ze het script. Het resultaat is een kleine rauwe vertelling met een universele boodschap, die wij hier exclusief online op i-D mogen tonen. We spraken de regisseur over de bijzondere cast van de film, zijn voorliefde voor duistere thema’s en hoe je als maker je zwakte onder ogen moet komen.

i-D: Ik kan mijn vinger er niet op leggen, maar op de een of andere manier voelt het hoofdpersonage gestreetcast. Hoe ben je bij hem terechtgekomen?
David-Jan: Ha, dat klopt! Yorick Voskamp heb ik ontmoet in een koffiezaakje in Den Haag. Hij liep binnen en het leek net alsof ik in een Gus van Sant-film zat. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden – wat een intense guy, prachtig vind ik hem. We spraken af eerst een fotoshoot te doen, wat ik dan weer kon gebruiken als moodboard van de film. Toen ik zag wat hij met de lens deed en zijn talent ontdekte, kon ik m’n producent en crew overtuigen van dit no-budgetavontuur. Twee weken later zaten we in het vliegtuig naar Schotland.

Eenmaal in Schotland ontmoette ik de Clint Eastwood van Edinburgh, Peter Morris. Hij was een amateurwedstrijd aan het fluiten en wij waren daar per ongeluk in terechtgekomen. Ik zag direct de vaderrol in hem. Hij had nog nooit zoiets gedaan, maar het leek hem wel wat en zijn huis werd direct het decor van Scotts beleving. Dat is zo fucking vet aan no-budgetfilm maken; de beperking wordt je grootste liefde en dwingt je tot de meest pure ontmoetingen en het uiteindelijke karakter van je film.

De setting van de film is het arbeidersmilieu in Schotland. Waarom Schotland?
Wat veel mensen vast al weten is dat Schotland een zeer grimmige alcohol- en drugscultuur kent. De gemiddelde sterfteleeftijd van mannen in Edinburgh of Glasgow ligt tussen de 55 en 65 jaar. Dus de relaties zijn intens, de mensen staan dichter bij de dood, zijn daardoor kwetsbaar en expressief en dat raakt me. Als je de tijd neemt om serieus met ze in gesprek te gaan dan kom je echt in de meest bijzondere maar ook heftige levens terecht. Die spanning wilde ik gebruiken als sinistere omgeving van Scott. Zodat zijn uitvlucht net zo heftig aan zou voelen als wat ik tijdens m’n onderzoek voelde.

De film heeft een vrij pittige emotionele boodschap en grimmige sfeer – staan dit soort thema’s vaker centraal in je werk?
Ik heb een grote voorliefde voor duistere thema’s, ja [lacht]. Ik weet niet of het centraal staat in m’n films, wel wil ik altijd pure en rauwe karakters verfilmen met te gekke koppen. Liever met trots tonen wat er niet gelukt is in het leven dan altijd maar die irritante ongefundeerde verheerlijking van saaie personages. Emotioneel voel ik me veel meer verbonden met karakteristieke minderheden en is het de uiteindelijke droom om juist met hen gestileerde actie- of horrorfilms te maken.

Hoe omschrijf je je esthetiek en filmstijl?
Mijn vorm komt altijd voort uit de ontwikkeling van m’n protagonist. Zo hoop ik elke dominante vormkeuze te voorzien van een emotionele lading. Verder wil ik altijd iets ‘hards’ doen waarvan ik dan later de betekenis pas ga onderzoeken. Anarchistisch breken met wat je kent en keihard die camera de tegendraadse kant op trappen. Tenslotte zijn korte films ook vingeroefeningen waarin je je kracht maar ook je zwakte als maker onder ogen zult moeten komen.

En waar haal je je inspiratie uit voor je films?
Dragon Ball Z, MMA, KNUCKLE en emotioneel gezien alles vanuit het perspectief van mijn moeder en mijn zus.

Wat hoop je dat de kijker meeneemt uit deze film?
Als ik tegenwoordig teleurgesteld word door iemand, geeft het me juist moed omdat ik geconfronteerd wordt met m’n kwetsbaarheid. ‘Dit doet fucking pijn, maar je hebt je tenminste opengesteld’, denk ik dan. Uiteindelijk heeft Scott me dat geleerd, realiseerde ik me. Soms moet je radicale beslissingen nemen om tot de kern van wie je bent te komen. Hopelijk motiveert deze film iemand tot zo’n beslissing.

Credits

Regisseur: David-Jan Bronsgeest
Screenplay: Thomas Meijer, David-Jan Bronsgeest
Producer: Jeroen van den Idsert, Maarten Kuit, Hazazah Pictures
Line Producer: Eleanora de Rijke
D.O.P: Aziz Al-Dilaimi
Editor: Emiel Nuninga
Sound Design: Matthijs Klijn
Sound Mix: Michael Sauvage
Original Soundscore: René Thie
Colour Grading: Laurens Orij, CRABSALAD