deze nederlandse mode-ontwerper laat een computer haar collecties bedenken

Amber Jae Slooten gelooft heilig in de digitalisering van mode-ontwerp. Voor haar nieuwste project sloeg ze de handen ineen met een computer. "In de virtuele wereld heb ik eindeloze mogelijkheden."

|
jun. 20 2018, 12:25pm

Mode-ontwerper Amber Jae Slooten houdt van mooie materialen, silhouetten en de beweging van kleding, maar heeft al sinds 2014 geen naald en draad meer aangeraakt. Toch brengt ze wel degelijk collecties uit, alleen dan niet helemaal op de conventionele manier. Amber is namelijk een virtuele ontwerper – ze kleedt naar eigen zeggen “digitale entiteiten”. Dit doet ze met behulp van ingewikkelde 3D-technieken en motion capture, met als resultaat kledingstukken die nauwelijks van het echt te onderscheiden zijn.

Voor haar meest recente project ‘DEEP’ werkte ze samen met The Fabricant, een Nederlandse startup die zich specialiseert in mode en animatie. Om erachter te komen of computers het creatieve proces van mensen na konden bootsen, voedden zij een computer honderden afbeeldingen van catwalkfoto’s van de afgelopen Paris Fashion Week. Vervolgens werd de computer geprogrammeerd om de plaatjes na te maken door bepaalde patronen uit de invoer te extraheren. Wat er ontstond waren unieke, computergegenereerde pixel-achtige beelden die de basis vormden voor Ambers laatste collectie. In samenwerking met The Fabricant creëerde ze er een hyperrealistische digitale wereld omheen, waarin modellen op hypnotiserende wijze door onontdekte landschappen lopen.

Links zie je het beeld dat de computer samenstelde uit algoritmes. Rechts Ambers interpretatie ervan.

De beelden vervagen de grens tussen digitaal en echt, wat een gevoel van vervreemding oproept. Genoeg stof dus om Amber Jae te vragen naar dit bijzondere project.

i-D: Je project klinkt voor mij als digibeet behoorlijk technisch. Hoe beland je als mode-ontwerper in die virtuele hoek?
Amber Jae: Als kind heb ik veel gegamed en digitale looks waren eigenlijk toen al heel belangrijk. Ik was altijd langer bezig met mijn poppetje aankleden dan het spel echt spelen. Urenlang kon ik helemaal los gaan in die virtuele wereld, want niemand kende mij, het was anoniem. Op mijn opleiding kreeg ik een semester virtual design, maar ik vond de software heel verouderd. Er moest iets beters op de markt zijn, dacht ik. Daarna volgde ik met een interdisciplinair team een semester buiten mijn modeopleiding, en kreeg ik de ruimte om volledig in virtual fashion design te duiken. Ik vond de software waar ik nu nog steeds mee werk en dat gaf me ontzettend veel vrijheid – het was net alsof ik weer aan het gamen was. Mijn materiaal raakt nooit op en als ik het niet mooi vind klik ik op ctrl+z. Deze vrijheid was iets wat ik nog niet had gevoeld tijdens mijn opleiding, omdat ik gebonden was aan de fysieke wereld. In de virtuele wereld had ik eindeloze mogelijkheden, die mij uiteindelijk een heel nieuw ontwerpproces hebben gebracht.

Digitaal ontwerpen is duurzaam, omdat er geen stoffen worden verspild aan samples. Wilde je met deze digitale ontwerpen commentaar te leveren op het huidige modesysteem?
Het huidige modesysteem – en dan met name fast fashion – wordt gekenmerkt door overproductie en het klakkeloos kopiëren van het werk van grote ontwerpers. Er zijn al zoveel ontwerpen in deze wereld en deze digitale manier van werken is voor mij een manier om mezelf uit te kunnen drukken zonder daarvoor materiaal of geld te verspillen. Ik kijk het liefst naar de toekomst, en gebruik daarom technologie om te verduurzamen in plaats van terug te kijken of langzamer te gaan – de zogenaamde slow fashion. Ik wil juist uitvinden hoe wij technologie kunnen gebruiken om met ons mee te werken en oplossingen te bieden voor het huidige zieke modesysteem, op een positieve en hopelijk inspirerende manier.

Hoe ziet het modelandschap er volgens jou uit in 2050? Bestaan er nog catwalks, tijdschriften, modellen van vlees en bloed?
Tijdens mijn afstuderen stelde ik die vraag ook. Ik heb toen een digitale collectie gemaakt die werd gedragen als hologram. Deze toekomst ligt nog ver voor ons, maar met de komst van bedrijven als Magic Leap of de nieuwste VR-bril denk ik dat de toekomst een stuk virtueler gaat worden. Ik bespreek deze vraag ook vaak met Kerry Murphy van The Fabricant. Wij geloven er heilig in dat met de komst van digitale supermodellen zoals Shudu, de industrie ontzettend gaat veranderen. Als alles digitaal is kunnen de modellen overal ter wereld geshoot worden, op welke manier dan ook, in welke setting dan ook. Dat geeft zo ontzettend veel vrijheid. Ik hoop ook dat de catwalk gaat veranderen, aangezien dit al honderd jaar onveranderd is gebleven. Het wordt tijd dat we op zoek gaan naar nieuwe manieren om mode te presenteren. Misschien wel door gekke virtuele werelden te creëren waarin we de kleding zelf aan kunnen trekken op onze 3D-bodyscan, in plaats van passief te kijken naar een model dat langsloopt. Mijn ideeën hierover zijn eindeloos en ben dan ook nog lang niet klaar met experimenteren op dit gebied.

En is visual fashion design de toekomst?
Kerry en ik weten dat dit de toekomst is. Veel grote modebedrijven zijn al aan het investeren in deze technologie. Ik hoop heel erg dat de sampleproductie gaat afnemen en dat de vervuiling minder wordt. Als je je bedenkt dat je een virtueel kledingstuk niet over de wereld hoeft te versturen in een pakketje maar dit gewoon via het internet kan, dan kun je wel bedenken hoeveel CO2-uitstoot dat gaat besparen. Nu worden samples vaak drie of vier keer teruggestuurd naar de fabrikant voor aanpassingen. Met virtual design zou dit volledig geëlimineerd kunnen worden.

Ik las dat deze collectie ‘in the virtual realm’ zal blijven – ben je daadwerkelijk niet van plan om er een fysieke collectie van te maken?
Sinds ik ben begonnen met virtueel ontwerpen ben ik ook gestopt met het maken van kleding. Ik vind dat er genoeg kleding in deze wereld is, en als ik mijn collecties zou realiseren zouden deze belanden op de grote hoop met kleding, die maar blijft groeien. Ik wil juist laten zien dat er met deze technologie zoveel meer mogelijk is, dat het niet eens meer nodig is om modeshows te geven. Tijdens mijn ‘shows’ zijn er ook een aantal mensen naar me toegekomen omdat ze de kleding wilden hebben – dat zegt voor mij genoeg over hoe digitale kleding toch heel tactiel en echt is. Het maakt toch die emotionele connectie met de kijker. Een kledingstuk hoeft niet fysiek te zijn om te bestaan.

Hoe kijken andere ontwerpers naar jouw werk? Snappen ze waar je mee bezig bent of schrikken ze terug van het futuristische ervan?
Ik krijg vaak schrikreacties omdat ontwerpers bang zijn dat ik hun materiaal ga ontnemen. Maar ook dat ze straks allemaal digitaal moeten gaan werken, terwijl het virtuele of de computer hen afschrikt. Ze missen vaak de tactiliteit van het materiaal, het voelen van de stof. Voor mij is dit slechts een kwestie van tijd. Er komt een handschoen aan waarmee je virtuele objecten kan voelen, en ik kan me voorstellen dat dit alleen nog maar verder gaat uitbreiden. Voor mij is virtueel al echt – de zintuigen zullen wel volgen. Ik wil verder kijken dan beperkingen. En sommige ontwerpers zien ook mogelijkheden, vooral de jongere generatie. Ik heb al veel studenten van de HKU en AMFI les mogen geven in deze technologie en het is toch heel fijn om te merken dat ze de potentie ervan zien. Ik hoop dan ook dat ze dit meenemen in hun toekomstige banen en van onderuit verandering kunnen brengen in de modewereld.

Stiekem kijken we al reikhalzend uit naar wat je verder aan het bekokstoven bent. Kun je daar al iets over loslaten?
Aankomende tijd ga ik me focussen op het verder ontwikkelen van mijn visie en het verspreiden van deze boodschap. Ideeën voor een nieuwe collectie zitten ook alweer volop in mijn achterhoofd, en het mooie is dat ik deze gewoon kan maken zonder geld, stof of limitaties. Ik zou mijn kleding ook heel graag op een virtueel platform presenteren, zodat mensen het kunnen gaan dragen in VR. Samen met Kerry ben ik bezig met het opzetten van een businessmodel voor digitale photoshoots en fashion films waarin we onze krachten bundelen – hij vanuit film, ik vanuit mode. We hebben een heel tof project dat we gaan presenteren eind dit jaar. Het is een nieuwe markt, dus er valt nog zoveel te ontdekken, vooral omdat de mogelijkheden eindeloos zijn in de virtuele wereld. En we gaan een samenwerking aan met een digitaal supermodel, maar hier kan ik nog niet zoveel over loslaten.

‘DEEP’ zal aanstaande zondag te zien zijn tijdens Wow Fashion Inside Out, als onderdeel van We Make M-ode and We Make the City. Lees er hier meer over.