‘drag terrorist’ christeene is de potige antiheld van onze dromen

De artiest die optreedt met buttplugs en twerkt in de Walmart, bracht afgelopen week een ode aan Sinéad O’Connor in Londen. We spraken met haar af in het park.

door Philippa Snow
|
26 september 2019, 12:02pm

Dit verhaal verscheen oorspronkelijk in The Post Truth Truth Issue van i-D, no. 357, Herfst 2019. Bestel je exemplaar hier.

Voordat ik sprak met Christeene, de artiest die ook wel als 'drag terrorist' door het leven gaat, had ik haar al eens op iemands achterste zien trommelen alsof het bongo’s waren, de Scientology-kerk zien bestormen en in de Walmart zien twerken.

Ik had ook een vijf minuten lange video gezien van een van haar ballads, waarin ze over huilen met je vagina zingt – een nummer dat nog best een grote hit had kunnen worden, als de tekst net wat anders was geweest en niet Tears From My Pussy had geheten. Ook zag ik haar clip waarin ze You Don’t Own Me van Lesley Gore zingt, voorzien van een buttplug met een kleurrijke bos ballonnen eraan vastgebonden.

1568129710631-IDM170719_0184_CMYK

“Ik ben je nieuwe celebrity, ik ben het nieuwe Amerika,” bijt ze haar publiek toe in de video van een nummer met de volstrekt onverklaarbare titel African Mayonnaise. “Neem een stukje van me mee en verbrand het in je achterkamertje.” Een valse, vuige en verdomd grappige combinatie van John Waters natte droom en ergste nachtmerrie van de beschaafde burgerman vond ik haar; als iets de hetero normalo’s nog op de kast kan krijgen in 2019 is zij het.

Haar goede vriend Rick Owens, die in de video van haar single Butt Muscle haar enthousiaste plassekspartner speelt, noemde haar een “theater, een samenstelling van commedia dell’arte, kabuki, Hollywood-musicals van Busby Berkeley en Grand Guignol,” een omschrijving die precies zo weldoordacht en verminkt is als Owens’ mode. In de reacties van haar video voor Fix My Dick noemt iemand haar een “dom, smerig, fantastisch genie”. Ik was op slag verliefd.

Ik sprak met Christeene af in een park, natuurlijk hopend dat er in die publieke ruimte iets onverwachts, misschien wel lichtelijk schandaligs inzat. Wat ik niet aan zag komen, was dat ze behalve in volle drag ook uiterst voorkomend en volstrekt beleefd was. Ze provoceert, maar is ook politiek geëngageerd – in een adem kan ze een lans breken voor gelijke rechten en de geneugten van anusbeffen. Net als haar bedenker Paul Soileau en haar soulsister Britney Spears komt ze uit Louisiana, hoorbaar in haar muzikale, stroperig rollende zinnen. Haar ogen, vaak voorzien van blauwe lenzen en make-up, zitten soms verscholen achter een zonnebril, om “mensen te sparen die het lastig vinden om tegenover een demoon als ik in de trein te zitten”.

1568129754810-IDM170719_0499_CMYK

Wanneer het gesprek naar creatieve samenwerkingen gaat raakt ze op stoom. “Wij creatieve mensen zijn vaak goed op de hoogte van elkaars werk,” zegt ze. “We omcirkelen elkaar als planeten, en af en toe komt een planeet wat dichterbij. Soms botsen we tegen elkaar aan, soms niet. Het leukste vind ik het om elkaar vast te grijpen, en de zwaartekracht eventjes te verneuken.”

Deze maand staat in het teken van een megaproject: ik spreek Christeene vlak voor een optreden in het afgeladen Barbican-theater in Londen. Daar brengt ze het complete debuutalbum van Sinéad O’Connor, The Lion and the Cobra, ten gehore. De tweeduizend plaatsen zijn stijf uitverkocht. “Niemand weet wat ze ervan moeten verwachten - ikzelf ook niet. Ik hou ervan om in het diepe te springen,” zegt ze. “De overstap van zingen op een bar en kleine podia naar The Barbican is precies dat – één grote what-the-fuck.” Ze deelt het podium met de Zweedse Fever Ray en Canadese punkprovocateur Peaches, dus een thuiswedstrijdje voor eigen fans wordt het niet. Voor iedereen die nog niet bekend is met het werk van Christeene zal het dus waarschijnlijk ook een behoorlijke what-the-fuck worden.

1568129772683-IDM170719_0550_CMYK

In de originele recensie van The Lion and the Cobra in 1988 omschreef Rolling Stone de muziek van Sinéad O’Connor als “een banshee [een mythisch wezen dat de dood van de mens aankondigt] die over de moerassen jammert”. Dat had net zo goed over een show van Christeene kunnen gaan, met haar experimentele twist en genderverbuiging van deze folkrock. “Ze maakte dat album toen ze negentien was en een baby in haar buik had,” vertelt Christeene. “Ze gebruikte haar stem en haar gitaar als machine om haar gevoelens mee te uiten. En wat voor machine! Wat een kracht!”

1568129731560-IDM170719_0407_CMYK

Zelf behandelt Christeene haar lichaam ook als een ‘krachtige machine’ – een manier om de boel een beetje uit balans te krijgen. Ze werd elf jaar geleden ‘geboren’, en evolueerde langzamerhand in klamme clubs, op kelderfeestjes en YouTube. “Ik ben altijd aangetrokken geweest tot vurigheid en rusteloosheid als bronnen voor de energie in mijn werk,” zegt ze. “Daarom heb ik altijd zoveel respect gehad voor Sinéad, en me geïdentificeerd met haar positie als soul-strijder, eenzame rebel in de muziek.. Natuurlijk heeft ze weleens hulp nodig gehad, maar dat is iets menselijks; en wanneer ze van zich laat horen, doet ze dat met volle overtuiging, en op haar eigen voorwaarden. Ik kan me niet herinneren wanneer ze zich ergens over uitsprak en echt de plank missloeg. Ze vertolkt niet alleen het perspectief van een vrouw, maar ook van iemand die heeft geworsteld met de kerk en haar eigen familie.”

Als eerbetoon aan deze heldin moest Christeene natuurlijk met iets komen dat nog grootser was dan haar naaktheid en doorgesnoven popdiva-looks. Ze liet zich voor het optreden van top tot teen 3D-scannen door kunstenaar Katerina Jebb met als resultaat een nog reusachtiger versie van haar toch al behoorlijk potige zelf.

Zelf verscheen ze met een lange mantel en een witte sluier voor haar gezicht. Zodra ze die van zich aftrok stond ze daar in een rode jockstrap met haar kenmerkende, bevuilde benen – “als een worstelaar die in een nucleaire oorlog is beland”, schreef The Guardian.

1568129792023-IDM170719_0674_CMYK

Als knipoog naar haar heksige optredens en zwarte pruiken veranderde de oorspronkelijke titel van O’Connors album voor de gelegenheid in The Lion, The Witch and The Cobra, “Ik weet nog dat ik The Lion and the Cobra voor het eerst hoorde nadat ik haar tweede album ook al had geluisterd, en dacht: waarom luisteren er niet meer mensen hiernaar? Waarom luisteren we liever naar de opgedofte brave versie van deze zangeres terwijl we ook deze eerdere punk kunnen luisteren, die alles neerhaalt met agressie, vrouwelijkheid en onevenaarbare kracht?”

En dus luisterde The Barbican deze week naar punk die alles neerhaalt met agressie, vrouwelijkheid en onevenaarbare kracht. Ik hoop dat Sinéad O’Connor er ook blij van werd; aan Christeenes vermogen om mensen blij te maken zal het in elk geval niet liggen.


Credits

Fotografie Juergen Teller
Styling Christeene

Creatieve partner Dovile Drizyte
Fotografie-assistentie en digitale techniek Karin Xiao
Postproductie Catalin Plesa @ Quickfix Retouch

Tagged:
DRAG
christeene
Juergen Teller
The Post Truth Truth Issue