Fotografie Andrew Kung

intieme portretten van mannen die hun aziatische identiteit vieren

Fotograaf Andrew Kung legde mannen vast die altijd als ‘de ander’ zijn gezien, ondanks dat ze niet in Azië zijn geboren.

door Erica Euse
|
27 augustus 2019, 9:22am

Fotografie Andrew Kung

Fotograaf Andrew Kung groeide op in de San Francisco Bay Area, en heeft nooit zoveel stilgestaan bij zijn Aziatische identiteit. De meeste mensen in zijn omgeving hadden net zo’n Aziatisch uiterlijk als hijzelf. Maar toen hij er eenmaal op uit ging, met zijn camera in zijn hand, realiseerde hij des te meer wat het betekent om Aziatisch te zijn in Amerika.

“We mogen dan hier geboren zijn en vloeiend Engels spreken, maar we zijn altijd als ‘de ander’ of zelfs als aseksuele mensen gezien,” zegt Kung aan de telefoon. “Mensen vragen nog altijd: ‘Waar kom je echt vandaan?’ of zeggen dat mijn Engels heel goed is. Of: ‘Goh, je bent echt aantrekkelijk voor een Aziaat.’”

Kung legde deze worstelingen vast voor zijn nieuwe, tweedelige fotoboek The All-American. Hij portretteerde Aziatisch-Amerikaanse mannen in klaslokalen en slaapkamers, plekken waar ze zich vaak onzichtbaar hebben gevoeld. Nu vieren ze er juist de schoonheid van hun Aziatische identiteit.

i-D sprak met Kung over zijn project, hoe hij Silicon Valley inruilde voor fotografie en wat hij hoopt dat mensen uit het boek zullen meenemen.

1566400888650-Group

i-D: Hoe ben je in de fotografie verzeild geraakt?
Andrew Kung: Ik ging eerst naar de business school van de Universiteit van Californië-Berkeley en werkte toen drieënhalf jaar voor LinkedIn. Maar het laatste semester van mijn studie begon ik al foto’s te maken rondom San Francisco, en ontdekte ik plekken die ik nog nooit had gezien. Omdat ik meer met fotografie wilde doen liet ik me door LinkedIn overplaatsen naar New York. Het eerste half jaar werkte ik daar nog steeds, en was ik een netwerk aan het opbouwen. Ik schoot steeds meer, en bouwde langzamerhand een portfolio op. Sinds tweeënhalf jaar doe ik het fulltime.

Met wat voor camera ben je begonnen?
Mijn iPhone. Ik ging gewoon naar willekeurige plekken in San Francisco, en schoot landschapsfoto’s met mijn iPhone.

1566398052558-Chris

Hoe ben je op het idee voor dit project gekomen en hoe begon het?
In San Francisco en op de universiteit zaten veel Aziatische Amerikanen, dus ik stond nooit zo stil bij mijn eigen afkomst, omdat dat de norm leek te zijn. Maar toen ik in 2017 naar Mississippi ging en de Chinese gemeenschappen vastlegde die in de Mississippi Delta woonden, realiseerde ik me dat Aziatische Amerikanen zich in meer hoeken en gaten bevinden dan ik dacht, en allemaal uiteenlopende ervaringen hebben. Ik raakte nieuwsgierig naar mijn eigen identiteit, dus ik sprak er veel over met vrienden, en vroeg mijn familie hoe het was om hier als immigrant te komen en op te groeien in verschillende delen van het land.

En?
Veel Aziatische Amerikanen, vooral mannen, zeiden dat ze zich onzichtbaar voelden. Of ontmand, alsof ze aseksueel waren, of het idee waren dat ze als ‘de ander’ werden gezien. Het kwam me bekend voor, ondanks dat ik me er als kind nooit zo mee bezig had gehouden.

1566398023112-Where-Are-You-Really-From

Waarom besloot je hier een boek over te maken?
Omdat je dan, in tegenstelling tot bij online, er echt voor gaat zitten. En er misschien nóg eens naar gaat kijken en er echt over nadenkt. Ik wilde dat het modefotografie zou zijn omdat we maar weinig Aziatisch-Amerikaanse mannen in de modebladen zien; ik heb ze ook door Aziatische mensen laten stylen, om onze cultuur en erfgoed in deze kunstvorm te kunnen vieren.

Wat betekent de titel precies, The All-American?
Als je aan een all-American denkt, een prototype Amerikaan, dan denk je waarschijnlijk als laatste aan een Aziaat, en eerder aan een witte gast die van sport houdt en heel mannelijk is. Maar wij zijn natuurlijk net zo goed Amerikanen. Daar wilde ik wat mee spelen.

En het bestaat dus uit twee delen. Waarom?
Ik wilde twee dingen doen. Ten eerste wilde ik de fysieke ruimtes laten zien waar we ons onzichtbaar en als de ander hebben gevoeld. Dus klaslokalen, slaapkamers, op werk – allemaal plekken waar je tegen het ‘bamboe-plafond’ aan loopt. Een soort glazen plafond, maar dan voor Aziaten. Plekken waar je je schaamt voor het voedsel dat je in je lunchtrommeltje hebt, en mensen je grappend Jackie Chan noemden, omdat er geen andere bekende Aziaten waren aan wie we ons konden spiegelen.

Dat was dus het ene deel. In het tweede deel wilde ik juist de schoonheid van Aziatisch-Amerikaanse mannen laten zien, op een veel zachtere manier dan we gewend zijn.

1566397915358-Desexualization-vs-Fetishization

Je laat mannen zien van verschillende Aziatische achtergronden. Heb je dat bewust zo gedaan?
Absoluut. Grofweg negentig procent van deze mannen zijn vrienden van me. Geen modellen, of mensen die zijn gecast. Ik wilde de schoonheid van normale, Aziatisch-Amerikaanse mannen laten zien. En niet alleen Oost-Aziatisch, maar van alles en nog wat – net als dat ik zowel heteroseksuele als queer mannen erbij heb betrokken. Juist omdat we dat normaal gesproken nooit zo in modebladen zien.

Een van mijn favorieten is de spread waarbij je een en dezelfde man in twee foto’s naast elkaar zit: een in zwart-wit en een in kleur. Bij de kleurenfoto is hij als zijn drag-persona. Hij bevindt zich op een interessant kruispunt, want als Aziatisch-Amerikaanse man zien mensen hem vaak als aseksueel, maar als drag wordt hij ineens een fetisj en vinden mensen hem in erotisch opzicht weer interessant. Ik wilde zijn kwetsbaarheid vastleggen door twee keer exact dezelfde compositie te maken in zijn slaapkamer, alsof hij uit twee verschillende personen bestaat.

1566397951146-Desexualization-vs-Fetishization_2

Wat hoop je dat mensen meenemen uit het boek?
Ik wil vooral empathie opbouwen en mensen onderwijzen, ook buiten de Aziatisch-Amerikaanse gemeenschap. Zodat ze stilstaan bij de ervaringen waar we doorheen moeten gaan.

1566398145177-Jullian

Credits


Fotografie Andrew Kung
Styling Carolyn Son

.

Tagged:
documentaire
diversiteit
masculiniteit