Foto door Heather Glazzard

deze performancekunstenaar is niet bang om weerzinwekkend te zijn

De Londense Lewis G Burton zet zich door middel van clubavonden en performances al tien jaar in om het leven van jonge queers beter te maken.

door Jake Hall
|
08 november 2019, 10:56am

Foto door Heather Glazzard

Het is bijna twee uur 's nachts bij een Londens theater als Lewis G Burton – een baanbrekende performancekunstenaar, veelgeprezen techno-dj en politiek geëngageerde matriarch van de queerscene – naar binnenstapt bij Inferno. Hen draagt een bontjas die tot de vloer komt – van nepbont, uiteraard – en hun achterover gekamde, gifgroene haar licht op in de duistere dansvloer van deze legendarische clubavond. Terwijl hen zich een weg baant naar de dj's, geeft hen knuffels en luchtkusjes aan de zweterige feestgangers.

Het duurde bijna tien jaar voordat deze reputatie was opgebouwd, maar nu is Lewis een van de meest gerenommeerde namen van de Londense queerscene. Lewis schept veilige plekken waar jonge queers kunnen samenkomen, met mode kunnen experimenteren en zichzelf mogen verliezen in puur hedonisme, en daarnaast maakt hen levendige performancekunst die laat zien hoe het is als je een overgewicht hebt, en trans en non-binair bent.

Nu staat hen voor een nieuw hoofdstuk in hun carrière met de debuut-EP Pain Relief. “Ik schrijf al sinds mijn zestiende poëzie in kladschriftjes,” vertelt Lewis terwijl hen een hap neemt uit hun ontbijt. “Dat zijn uiteindelijk songteksten geworden, en nu is deze EP er dus. Het heeft me de mogelijkheid gegeven om meer video's te schieten en samenwerkingen aan te gaan.”

De eerste van deze video's is Hermaphrodite, die is vormgegeven door het modeduo Fecal Matter. Door Lewis als androgyne Griekse god te laten zien die in een ziekenhuisbed ligt, vertelt de video een krachtig verhaal over de manier waarop de samenleving trans lichamen medicaliseert. Terwijl we eten praat Lewis openhartig, en vertelt hen over het belang van grassroots-activisme tot nieuwe definities van wat schoonheid is.

i-D: Je hebt een groot deel van je leven en werk gewijd aan het creëren van nieuwe ruimtes in het queernachtleven. Wat heeft jou daartoe aangezet?
Lewis G Burton: Vooral het feit dat ik me realiseerde dat ik queer was toen ik opgroeide en zag dat er ook anderen waren zoals ik. Ik ontdekte mensen als Leigh Bowery en Klaus Nomi, die echt mijn ogen openden. Fantastische queers die met hun gender en identiteit experimenteerden – daar trok ik echt naartoe. Ik vond mijn weg naar Londen, en daar sta ik dan, acht en een half jaar later. Mijn enige doel is om plekken voor mensen te creëren die ik zelf had willen hebben als tiener.

Inferno was opgezet om het mainstream gaynachtleven wat op te schudden. Hoe zag dat eruit toen je net in Londen was?
Bij elke gaybar of queerlocatie werd of disco of house gedraaid. Het was allemaal wat eentonig, dus Inferno moest er iets totaal anders tegenover stellen. Tegelijkertijd zag ik ook dat vrienden van me geweigerd werden bij kunstinstellingen, dus wilde ik ze een podium geven om hun werk te laten zien, en een ruimte om het te maken. En ze daarvoor betalen.

De video van Hermaphrodite is eigenlijk performancekunst, toch?
Totaal. De EP is er omdat ik ruimte wilde hebben voor mezelf. Ik kan niet zo vaak optreden als ik zou willen; ik ben met activisten in de weer, clubnachten aan het organiseren en met nog een miljoen andere projecten bezig. Ik heb mijn oude gedichten verwerkt tot lyrics, en met vrienden gewerkt van wie ik wist dat ze me verder zouden brengen, en me nieuwe vaardigheden zouden leren.

Wat fascineerde je zoveel aan Hermaphroditus?
Ik was gewoon geobsedeerd door alles wat je binnen mythologieën als queer zou kunnen beschouwen. Ik ben al gek van mythen en legenden sinds ik klein ben, en vond dat ze een sterke, vrouwelijke kracht bezaten. Voor Hermaphrodite had ik eigenlijk een langer nummer dat ik uiteindelijk in tweeën heb gespleten: de eerste is Hermaphrodite en de tweede Take What You Want. Ik zat mijn oude boeken door te ploegen in het huis van mijn ouders, en dat zette me aan het denken: queers bestaan al sinds mensenheugenis, maar ons bestaan is zo vaak ontkend. De samenleving wil dat we het vergeten, maar we gaan helemaal nergens heen.

Je bent min of meer de matriarch van de queerscene geworden. Is het nachtleven wat jou betreft verbeterd?
De scene in Londen is zeker veranderd, in de goede zin van het woord. Toen ik opgroeide kende ik letterlijk geen mensen die gay waren op Graham Norton na – laat staan trans of gender non-conforme personen. Nu kunnen jonge queers met elkaar online in contact komen, en door even op hun telefoon te googelen over de queergeschiedenis lezen. Tieners groeien op met veel minder schaamte. Ze hebben meer ruimte om hun genderidentiteit te ontdekken, en dat is goed terug te zien aan alle queerness en genderfluïde creatievelingen van tegenwoordig, die begrijpen dat seksualiteit en gender uit hele spectrums bestaan.

Je werk is doordrongen van het idee om de wereld beter te maken voor de volgende generatie – alleen al de rol die je gaat spelen bij Trans Pride 2020. Als queer jongeren je werk zien, wat hoop je dan dat ze eruit halen?
Ik wil dat mensen blij zijn, en zich geliefd en gesteund voelen. Mijn werk is altijd gegaan over de ruimtes die ik zelf nooit heb gehad, en het koesteren van mensen op een manier die ik nooit heb gevoeld. Trans Pride is belangrijk. Pride is gereduceerd tot regenboogvlaggen, goedkope flyers en dronken hetero's die “Yaaaas queen!” roepen, maar Trans Pride komt echt van de mensen zelf: het ademt de geest van Stonewall. Trans mensen worden over de hele wereld vervolgd en vermoord. We moeten ons uitspreken en trots zijn, en meer voor trans mensen doen.

Je sprak je laatst uit tegen IGM (Intersex Genital Mutilation) en er zitten beelden van chirurgie in de video van Hermaphrodite. Zit daar een verband tussen?
We wilden twee krachtige statements maken: ten eerste dat cis mensen gefascineerd zijn door trans lichamen, in de zin dat ze constant indringende en persoonlijke vragen stellen over genitaliën en operaties. Daar steekt de video een beetje de draak mee. Maar het is ook een commentaar op hoe procedures als IGM worden geforceerd op baby's en gerechtvaardigd als 'corrigerende' ingrepen. Mensen zouden in staat moeten zijn om op te groeien en voor zichzelf beslissingen te maken, in plaats van dat ze als kinderen verminkt worden.

Ten slotte: je werk gaat over jouw eigen notie van schoonheid, als – in jouw eigen woorden – dik, queer en trans persoon. Was het moeilijk om tot dat punt te komen, en hoe ging dat?
Zodra ik naar Londen verhuisd was wilde ik grenzen verleggen, en ontdekte ik mensen als Leigh Bowery, die heel extravert en extreem waren. Ik droeg tegelijkertijd veel schaamte en zelfhaat met me mee. Ik had geen liefde voor mezelf, en kwam terecht in een negatieve spiraal; ik nam drugs en feestte veel te veel. Ik experimenteerde en zocht uit wie ik was, maar ik accepteerde mezelf pas echt toen ik uitkwam voor wie ik was.

Toen ik voor het eerst grotesk op het podium stond, stortte ik mijn lelijkheid uit over de mensen die naar me keken. Ik zei: ik voel me weerzinwekkend omdat jullie me weerzinwekkend laten voelen, dus nu moet je ernaar kijken ook. Nu zie ik het anders, omdat ik mezelf gewoon heel mooi vind. Het is een ander uiterste geworden. Ik laat de wereld mijn schoonheid zien.


Credits

Featured image by Lewis G Burton

Tagged:
queer
fecal matter
lhbt+
Lewis G Burton