francesca allen schoot een liefdevol coming-of age-verhaal in tokio

De serie biedt een inkijkje in de bloeiende vriendschap tussen de Londense fotograaf en de Japanse muzikant Aya Gloomy.

door Frankie Dunn
|
17 september 2018, 1:47pm

Twee jaar geleden bezocht de vijfentwintigjarige fotograaf Francesca Allen Tokio, en werd daar verliefd op de muze van haar boek, Aya Gloomy. Muzikant Aya is een jaar jonger dan Francesca en maakt deel uit van het übercoole Big Love Records. Ondanks het feit dat ze verschillende talen spreken, besloot het duo gedurende een maand alles samen te doen. Francesca legde hun avonturen vast op film. Het resultaat is het fotoboek AYA: een documentatie van hun prachtige vriendschap, en een intieme kijk in het leven van een verlegen en krachtige Japanse vrouw.

“We zagen Aya voor het eerst ergens in een buitenwijk van Tokio”, leest de omslag van het boek, dat in een paar pagina’s je hart weet te winnen. “Ze woont in een klein appartement onder dat van haar oma, die soms snacks naar Aya’s balkon gooit. Aya’s huis staat vol met allerlei gekke voorwerpen, kleding en servies.” In de rest van het boek ontmoet het duo elkaars vrienden, reizen en logeren ze samen, en smeedden ze zo een bijzondere vriendschap.

We spraken Francesca over de magische maand die zij en Aya samen hebben beleefd.

i-D: Hoi Francesca! Ging je naar Japan met de intentie om werk te maken?
Fransesca: Ik ging naar Tokio om een boek te ontwikkelen, maar dat was niet leidend in de manier waarop ik fotografeerde. Ik wist tijdens het fotograferen nog niet zeker waar het boek over zou gaan: pas tijdens het editen kwam hier duidelijkheid in.

Hoe hebben jij en Aya elkaar ontmoet?
Ik was op zoek naar mensen om te fotograferen. Stylist en schrijver Nina Utashiro wees me op Aya. Daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor!

Wat was je eerste indruk van Aya?
Ik ontmoette haar in Gotokuji, een buurt in Tokio met een fantastische tempel vol kattenbeeldjes. Het was hartje zomer en Tokio was ongelofelijk heet. Ik wachtte op Aya op de trappen van de tempel met mijn vriendin Cosima, en we dronken sake uit een papieren pakje. Ik weet nog dat Aya dat hilarisch vond.

Welke muziek associeer je met Aya?
Come With Me by CEO en Only God Knows by Young Fathers. Deze liedjes speelden in de auto toen Aya me naar het vliegveld bracht en ze stonden op repeat terwijl ik op mijn vlucht wachtte. Ze maken me tegelijkertijd heel gelukkig en heel verdrietig – de kern van nostalgie.

Wat zijn je mooiste herinneringen samen?
Mijn favoriete dag was de studioshoot met Aya. Onze vriend hielp ons met het vinden van een fantastische plek: een grote ruimte waar we de hele dag samen rond renden en dansten op muziek. Twee kleine mensen die in een studio werkten die zo groot was dat je er met een auto in kon rondrijden – dat was heel leuk.

Wat gebeurde er als jullie elkaars taal niet begrepen?
Als je niet dezelfde taal spreekt vind je vanzelf andere manieren om te communiceren. In plaats van te praten over vroegere ervaringen, keken we heel veel naar schattige honden, wezen we elkaar op dingen die we om ons heen zagen gebeuren, of genoten we samen van het eten dat we aten. Af en toe gebruikten we een vertaal-app als we een woord nodig hadden, maar vaak kwamen we er op een andere manier ook uit.

Heb je een lievelingsfoto uit de serie?
Dat zijn er heel veel. Ik vond het moeilijk om het geheel te editten, omdat ik zo gehecht was aan de herinneringen die ik bij elke foto had. Ik kon niet zomaar afstand nemen en het beeld analyseren vanuit een puur visueel perspectief. Mijn drie favorieten zijn van de laatste dag dat Aya en ik samen foto’s namen: de eerste is in een badhuis, de tweede tijdens onze wandeling naar de bushalte, en de derde die bij de bushalte. Misschien komt het omdat het de laatste dag was, maar alles leek toen samen te komen.