Photography Li Hui

li hui maakt foto's van intieme momenten die ons niet eens opvallen

Als geen ander weet ze ledematen verstrengeld tussen rommelige lakens of een liefkozende bijtafdruk op de billen van een tiener te vangen.

|
jul. 30 2018, 1:28pm

Photography Li Hui

“Het karakter van kunstenaars zit onvermijdelijk verweven in het werk dat ze maken,” vertelt Li Hui aan i-D. De Chinese fotograaf uit Beijing omschrijft zichzelf als “vrij verlegen,” hoewel haar werk momenten van intimiteit vastlegt die de meesten van ons waarschijnlijk niet opmerken: ledematen verstrengeld tussen rommelige lakens, een liefkozende bijtafdruk op de billen van een tiener in het zonlicht, lichamen nog net zichtbaar door de beslagen douchedeur, suggestieve vingers in een stuk fruit. Hui’s spectaculaire oog voor lichtval maakt dat iedere vignet – ze ontleent veel van haar inspiratie uit films – spontaan voelt, alsof het moment maar een paar seconden duurde. “Ik denk dat, omdat ik minder in contact sta met de wereld zoals veel mensen die iedere dag ervaren, ik meer oog heb voor kleine details en dingen die vaak over het hoofd worden gezien,” legt Hui uit. In Hui’s stroom van gouden stroom foto’s op Instagram zul je geen gezichten zien; wat bevestigt wat we eigenlijk al wisten: je hebt geen oogcontact nodig om intimiteit te voelen, het kan zelfs juist afleiden. Hui’s anonieme benadering is ook logisch vanuit het perspectief van haar subjecten – de mensen in haar foto's zijn voornamelijk haar vrienden IRL. Maar ze is van plan haar horizon te verbreden door steeds meer mensen buiten haar vriendenkring te gaan vastleggen. i-D sprak de fotograaf over de invloed en toekomst van stillevenfotografie, mystiek, en het maken van fouten.“

Wat trok je aan in fotografie?
Mijn interesse voor analoge fotografie ontstond toen ik voor het eerst dubbele belichting zag. Ik ben altijd fan geweest van surrealisme, en was van mening dat fotografie het perfecte medium was om alle ideeën in mijn hoofd te vertalen. Toen ik me bedacht dat fotografie echt was wat ik wilde doen, kocht ik mijn eerste camera.

Hoe heeft je werk zich over de jaren heen ontwikkeld?
Ik denk de grootste verandering voortkomt uit het feit dat ik met allerlei apparatuur heb geëxperimenteerd. Door mijn gebruik van verschillende camera's en lenzen heb ik me allerlei visuele effecten eigen gemaakt. Maar de grootste overkoepelende thema's blijven natuur, jeugd, intimiteit en gevoel. Ik blijf verschillende manieren uitproberen om deze thema's te kunnen exploreren – dubbele belichting, stilleven, wat ook maar werkt. Ik blijf mezelf altijd uitdagen om nieuw apparatuur uit te proberen en nieuwe effecten in te zetten tot ik het beeld heb gecreëerd waar ik echt tevreden mee ben.

Cinema lijkt een grote inspirator te zijn in je werk. Wat inspireert je nog meer?
Ik hou van muziek, vooral ambient, en schilderen. Misschien komt het omdat ik van nature een verlegen persoon ben, maar ik heb altijd mijn eigen fantasie gebruikt om een wereld te creëeren vol nieuwe en interessante ideeën. Het bestuderen van mystiek en optiek helpt me ook in mijn werk. Ik experimenteer bijvoorbeeld met licht, water, schaduw en vormen in mijn composities, en bedenk me altijd hoe kleuren elkaar complimenteren. En de mystiek poneert interessante ideeën over semiotiek – het is een manier om de diepere betekenis te achterhalen.

Vertel eens wat over de mensen in je foto's. Zijn het mensen die je persoonlijk kent? En zo niet, hoe krijg je dan die intimiteit en kwetsbaarheid in je foto's?
Het zijn vrienden van me. Aanvankelijk fotografeerde ik steeds dezelfde twee mensen (en wat zelfportretten). We vertrouwden elkaar, dus het was niet moeilijk om intieme momenten vast te leggen. Maar alleen dezelfde mensen vastleggen werkt limiterend, omdat ik in zoveel onderwerpen geïnteresseerd ben. Ik wil niet blijven hangen in een comfortabele fase. Dus push ik mezelf erop uit te gaan, nieuwe mensen te leren kennen en echts iets nieuws vast te leggen. Ik werk nu steeds vaker met totale vreemden, wat een heel andere beleving is. Met vrienden loop je niet snel tegen obstakels aan – het is makkelijk om instructies te geven om zo het gewenste effect te krijgen. Met mensen die je niet kent moet je toch een beetje je persoonlijkheid aanpassen en een andere benadering


Waarom kies je ervoor niet de gezichten van je subjecten te laten zien?
In mijn vroegere werk zag je inderdaad nauwelijks gezichten, iets wat vooral kwam doordat ik zelf bijna nooit mensen in de ogen keek, en ik vooral op lichaamstaal lette. Ik had de gewoonte om vooral te observeren, en het voelde wat onnatuurlijk om foto's van hun gezichten te maken. En door al dat observeren kwam ik erachter dat, hoewel het gezicht misschien niet zichtbaar is, je aan het lichaam nog steeds duidelijk kan aflezen wat er in iemand omgaat.

Ik denk dat mijn werk tegelijk met mijn karakter aan het veranderen is. Ik heb nu meer kennis of de verschillende soorten fotografie. Sommige stijlen vereisen het portretteren van iemands gezicht, en dus ben ben ik dat langzaam gaan incorporeren in mijn visuele taal. Desalniettemin, hoevaak ik ook van stijl verander, toch wil ik eerlijk blijven tegenover mij zelf en mijn werk.

Wat fascineert je zo aan stillevenfotografie en alledaagse details?
Het voelt voor mij natuurlijk om het leven van alledag als uitgangspunt te nemen. We nemen onze omgeving vaak voor lief, en vergeten zo hoe speciaal het bestaan eigenlijk is. Ik wil deze interessante, kleine elementen vangen in mijn eigen visuele beeldtaal, zodat deze verwaarloosde details onthouden worden. Zo geef ik een nieuwe betekenis aan alle mooie en fragiele dingen die het universum heeft weten te creëren.

Doordat je natuurlijk licht gebruikt moet je werk wel een bepaalde spontaniteit hebben. Vind je dat imperfectie foto’s interessant maken?
Absoluut. Soms ben ik verbaasd over hoe juist die fouten ervoor kunnen zorgen dat een foto bijzonder wordt. Maar je hebt niet altijd zoveel mazzel, en vaak moet je ook een hoop mislukte beelden weggooien.

huiuh.com