Carolee Schneemann, "Portraits/Partial," 1970

radicale femme-kunstenaars bundelen hun krachten voor slachtoffers van gendergerelateerd geweld

Chloe Wise, Hannah Black en Vaginal Davis zijn een paar van de 40 kunstenaars die zich inzetten voor deze zaak.

|
feb. 2 2018, 10:29am

Carolee Schneemann, "Portraits/Partial," 1970

De opening van de benefiettentoonstelling Eye to eye in galerie Arsenal Contemporary in New York trok het verwachte kunstminnende publiek, maar ook werd duidelijk dat er meer aan de hand was. Zo’n veertig kunstenaars verschenen samen: ze vochten niet om aandacht, maar hielden zich bezig met het doorlopende verhaal dat zich via sculpturen en langs muren naar de achterkant van de galerij leidde (waar de grote groepsdialoog eindigde met de krachtige film All My Love All My Love van Hannah Black). Er waren geen regels, maar er waren twee voorwaarden om mee te mogen doen met deze expositie: een femme zijn en je betrokken voelen bij het werk van Sanctuary for Families, de toonaangevende hulporganisatie voor slachtoffers van gendergerelateerd geweld in New York.

Chloe Wise, "Mood Is When," 2018

De kunstenaars zijn individueel al radicaal, maar samen is de spanning van de vrouwen die zo lang niet gehoord werden bijna explosief. Bij de ingang staren de Demoiselles-achtige olieverfvrouwen van Jay Miriam indringend de ruimte in, en ertegenover staan de indrukwekkende, levensgrote, gipsen afgietsels van het eigen lichaam van Juliana Cerqueria Leite. Het beeld – dat Cinq a Sept.2 heet en zowat een driedimensionale analogie lijkt van de vrouwen van Miriam – heeft een bij elkaar geraapte, druipende, draaiende vorm, waardoor elke mogelijke vergelijking met een Griekse godin wordt verworpen.

Ambera Wellman, "Things Change," 2017

In de volgende ruimte lijken de werken van vooruitstrevende kunstenaars als Carol Rama, Carolee Schneemann en Rita Ackerman elkaar te erkennen, waarmee de vele generaties vrouwelijke kunstenaars die tientallen jaren hebben gevochten om tot dit punt te komen worden vertegenwoordigd. Vaginal Davis — een ander icoon die de relatie tussen kunst, seks en geslacht in de jaren zeventig vormgaf — toont drie verrassend delicate, gele, kleine aquarellen, vernoemd naar vrouwen uit het Marie Antoinette-tijdperk. "Ik maak abstracte portretten van historische en mythische vrouwen met behulp van alledaagse voorwerpen," zegt Davis. De werken vertegenwoordigen in het bijzonder een noodzakelijke uitbreiding van het vrouwelijke vocabulaire, maar bieden ook een zacht, introspectief beeld van de beruchtste drag-performer van Los Angeles.

Vaginal Davis, "Madame du Barry," 2015

Ook introspectief is het portret van Chloe Wise van haar vriendin en transmodel Dara, die door de kunstenaar wordt beschreven als "iemand met elegante handgebaren, die ze zich beter dan elk handmodel volledig eigen heeft gemaakt." Het portret weerspiegelt het doel van de tentoonstelling: een groep vrouwen die, hoewel ze met verschillende niveaus van onderdrukking te maken hadden, ongelooflijke vaardigheden ontwikkelden. "Angst voor en haat tegen alles wat femme is, is wat gendergerelateerd geweld in onze wereld aandrijft," zegt Davis tegen i-D. Wise bedankt Loreta Lamargese, de directeur van Arsenal Contemporary, voor het gebruik van hun werk om de slachtoffers zowel op culturele als directe wijze te ondersteunen — want we hebben beide hard nodig.

‘Eye to eye’ is tot 25 februari te zien bij Arsenal Contemporary .

Louise Sartor, "read 3:06PM ✓," 2017
Ivy Haldeman, "Heel to hand," 2017
Shuvinai Ashoona, "Untitled," 2017