Beeld eigendom van Getty Images

dries van noten vertelt ons over zijn fantastische jaar

Zijn honderdste show, een boek, een film — wie zei dat 2017 alleen maar slecht was?

|
22 december 2017, 2:07pm

Beeld eigendom van Getty Images

Dries van Noten heeft een groots jaar gehad. De geliefde ontwerper organiseerde zijn honderdste show, bracht een boek uit om de gelegenheid te vieren en liet een hele film over zichzelf maken. Net wanneer de gemiddelde persoon er klaar mee zou zijn en genoegen zou nemen met een groot glas wijn en de nieuwste Netflix-serie, vertrok hij naar Business of Fashions VOICES-evenement om te praten over de complexiteit van culturele toe-eigening in ons huidige internationale klimaat, samen met de editor van Business of Fashion, Tim Blanks. Het werd een gesprek waar we allemaal wat aan hebben, in een tijd waarin ieder muziekfestival en Victoria's Secret-show de discussie rond culturele toe-eigening doet oplaaien.

We spraken Dries na het gesprek, over zijn grootse jaar, Francis Bacon en de staat van de industrie in het algemeen.

i-D: Het was een speciaal jaar voor je. Hoe voelde het voor jou?
Dries van Noten: Het was een jaar vol bezinning, hoewel de film nu anders is dan toen hij twee jaar geleden werd gemaakt. Maar vooral het boek was heel belangrijk. Ik wilde het boek niet alleen voor klanten maken, maar ook om de evolutie van de collecties te laten zien. Niet alleen de evolutie van mijn werk, maar ook de evolutie van modellen die in de eerste shows glimlachen, maar daarna steeds jonger en serieuzer worden. Het is interessant om alle telefoons te zien aankomen, dus al deze dingen beelden de evolutie van de mode uit, en die beeldt op zijn beurt een evolutie van de wereld uit. Voor mij maakt het boek mijn verleden overzichtelijk en zet het alles op een rij. Het maakt het kijken naar de toekomst veel gemakkelijker, omdat je weet dat je terug kunt vallen op bepaalde dingen uit het verleden. Het relativeert alles.

Wat was volgens jou de grootste les die je tijdens het proces hebt geleerd?
Ik heb nog steeds honger, ik wil nog steeds dingen zien, dingen leren en ervaren.

Een paar jaar geleden had je de Inspirations-tentoonstelling die naar een aantal verschillende collecties keek en de thematische continuïteit van je wereld liet zien. Is dit boek meer een chronologisch iets?
Het was meer een geschiedenis, maar het zou ook jammer zijn om de zwakke momenten weg te laten.

Wat doe je wanneer je een collectie voltooit? Sommige ontwerpers kijken er helemaal niet meer naar, verscheuren hun moodboard en beginnen opnieuw.
Ik moet het verwerken. Na een show wil ik de video's niet zien. Daar kan ik niet tegen. Het is te veel. Ik ben te perfectionistisch en zie alleen de dingen die fout zijn gegaan. Dat is het fijne aan mode - er is altijd een volgende collectie. Als je niet blij bent met wat je eerder hebt gedaan, zit je, voor je het weet, midden in de volgende collectie.

Hoe denk je over de veranderende vorm van mode? Je hebt zulke enorme verschuivingen gezien. Heb je het gevoel dat je meer vrijheid hebt?
Ik heb een bepaalde vrijheid, maar het is ook erg relatief omdat ik mijn bedrijf moet blijven ontwikkelen, dat succesvol moet zijn. Ik heb mijn verplichtingen aan de medewerkers die in mijn bedrijf werken, maar we hebben daarnaast nog 3.000 mensen die onze borduurwerken doen. Dus zelfs als ik geen zin heb om voor een bepaald seizoen borduurwerk te gebruiken, moet ik deze mogelijkheid hebben. De mensen in deze verschillende dorpen moeten werk hebben, anders verlies ik ze. Ik heb een printmaker voor me werken, dus elk seizoen zullen er prints in de collectie te zien zijn. Voor mij is het heel belangrijk om zo te denken. Ik wil verantwoordelijk zijn en ben erg trots op alles wat ik heb opgebouwd. Het is belangrijk om een band te hebben met al die mensen, waarmee we kunnen zeggen: "Er zijn nog steeds enkele wevers in Engeland die het wel overleven," omdat we elk seizoen zoveel stoffen van hen kopen.

Je noemde een op Francis Bacon geïnspireerde collectie een aantal keer in het boek, wat een vrij persoonlijke collectie en een van je favorieten is.
Commercieel was het geen groot succes en dat is een van de vreemde dingen in de mode. Consumenten kochten vroeger met hun hart. Nu kopen de meeste consumenten met verkoopcijfers in gedachten en zeggen ze: "We moeten dit seizoen jassen kopen, want vorig seizoen was het een categorie die het heel goed deed". Ja, maar misschien zijn de jassen dit seizoen niet zo sterk. Zo werkt het niet. Je kon zien dat de Francis Bacon-collectie mooi was, maar niet de meest commerciële. De roze wollen trenchcoat is misschien niet waar elke vrouw van droomt. Het is meer een leuke herinnering. Voor mij is het nog steeds een verzameling waarin ik mezelf echt heb ontwikkeld.

Raak je erg beïnvloed door de veranderende kern van politieke en sociale veranderingen?
Ik ben een erg nieuwsgierig persoon. Ik wil dingen weten en veel nieuwe dingen leren, en ik probeer mensen om me heen te verzamelen die me dingen kunnen leren en nieuwe dingen kunnen laten zien. De politieke situatie in de wereld in belangrijk. Soms wil ik meer dromen en gewoon iets maken wat alleen mooi is, in plaats van een reflectie op wat er gebeurt in de wereld. Tegenwoordig word ik gewoon niet zo blij van wat er speelt. Er is niks mis met dromen, en mode kan je laten dromen. Het gaat voor mij niet zozeer om het product. Wanneer dat wel zo is, is dat het einde van mode. Ik vind het tegenwoordig leuker om te praten over dromen.