verdrietige films waar je het waarschijnlijk niet droog bij houdt

Kom maar op met die tissues.

|
dec. 22 2017, 2:21pm

Huilende Leo in Romeo + Juliet (komt niet voor in deze lijst)

Sommige films die mij laten huilen, zullen datzelfde effect niet bij jou hebben. Maar het is winter, het is donker. Wat is er dan beter dan een goede huilbui tijdens een droevige film? Mijn beste vriend kan het intro van Finding Nemo nog niet doorkomen zonder te snikken, en mijn vriendje heeft moeite zijn ogen droog te houden tijdens School of Rock. Het hangt allemaal af van wat er sluimert in je vreselijk geteisterde psyche.

Toen ik klein was ging ik, elke keer als er iets verdrietigs gebeurde op het scherm, wanhopig naar het toilet. Op die manier hoefde ik niet te huilen, wanneer ik bijvoorbeeld met de dood van Mufasa werd geconfronteerd. Hoewel ik nu ouder ben en het huilen wat beter aankan, lukt het me nog steeds niet om op de goede Notebook-achtige manier te reageren.

En dus probeer ik de onverbeterlijk verdrietige films te vermijden - de films die je aan het eind in een poel tranen in de bioscoop achterlaten, waarna je je niks meer kunt herinneren behalve de constante pijn die je de afgelopen 100 minuten te verduren hebt gehad. Ik ken mijn triggers, maar ik laat me graag verrassen door een emotionele inzinking halverwege de film. Om je mee te slepen in mijn cinematische misère, zijn hier hier enkele gedenkwaardige tv- en filmmomenten die de tranen (hopelijk ook bij jou) doen opwellen.

Room
Films die meedogenloos deprimerend zijn, verdoven mijn vermogen om echt verdriet te voelen. Ik werkte me door Requiem for a Dream heen zonder al te veel emotie te voelen bij het beeld van de helse wanhoop. Maar hoewel Room nog steeds een van de meest aangrijpende films is die ik ooit gezien heb, is het een hartverscheurende film die ik niet van me af kan schudden. Ondanks het (voornamelijk) opbeurende einde ben ik niet zo verpletterd door verdriet sinds ik per ongelijk heel Stepmom heb gekeken.

Little Women
Ik weet niet zeker of ik ooit het engelachtige gezicht van Beth (Claire Danes) op haar sterfbed te boven zal komen. Het is de puurste, meest welwillende en oneerlijke fictieve dood die je ooit zult zien door je wazige natte ogen, terwijl je gedwongen wordt om je eigen sterfelijkheid en wanhopig betraande gezicht onder ogen te komen. Jarenlang realiseerde ik me niet dat het Claire Danes was, omdat ik het karakter had afgezet als TE SCHRIJNEND OM OVER NA TE DENKEN.

La La Land
Ik heb bijna twee minuten gehuild, toen ik erachter kwam dat het een musical was.

Bicentennial Man
Deze film is een soort Blade Runner voor kinderen, en heeft altijd gezorgd voor tranen die over mijn wangen biggelen. Als een vriendelijke en zorgzame G.I. Joe cyberman, ziet Andrew zijn familie van vlees en bloed ouder worden, kinderen krijgen en overlijden (en griezelig reïncarneren dankzij Embeth Davidtz’ dubbelrol als moeder en haar eigen kleinkind). Ondertussen probeert hij menselijk te worden, wat onvermijdelijk genoeg zijn eigen problemen met zich meebrengt. Zo somber. Probeer jezelf maar eens voor te houden dat je onmogelijk geraakt kunt worden door een kinderfilm — je zult het mis hebben.

The Sinner (Netflix)
Toegegeven, dit is meer een stijlvolle thriller dan een tranentrekker. Wel heeft het een gespannen atmosfeer die je volledig de serie in trekt (voornamelijk dankzij Jessica Biels gezicht, terwijl ze luistert naar dat verdomd catchy liedje wat ze maar blijven afspelen). Het is boeiender dan een zilverharige Bill Pullman die een seksueel onderdanige detective speelt (ja, dat is hier ook te vinden). Je voelt sowieso de emoties terwijl we kijken naar Cora (Biel) die uit probeert te vinden waarom ze een man heeft vermoord die ze nog nooit heeft ontmoet. De flashbacks naar haar relatie met haar zus maakten me ontzettend emotioneel. Laten we echter niet negeren dat ik misschien te veel empathie voel voor een vrouw die een onbeheerst verlangen heeft om wraak te nemen op mannen die haar onrecht hebben aangedaan.

Carol
Ik hoefde niet zozeer te huilen bij Carol. In plaats daarvan schreeuwde ik meerdere malen “JULLIE MOETEN SAMEN ZIJN” naar het scherm. Kerstmis is al een emotionele, homo-erotische tijd van het jaar, en het beeld van Cate Blanchett die flirt met Rooney Mara is de mooiste, feestelijkste mokerslag.

Under the Skin
Een rare keuze misschien, maar het heeft me heel wat gedaan. Op papier leest de film als “Sexy buitenaards wezen rijdt met een busje door Glasgow”. Maar net als het lot van alle mannen die vermoord worden door het busrijdende, buitenaardse wezen, is het een behoorlijk diepe, donkere plas slijm. En wel verdrietig slijm. ScarJo-in-Schotland leeft een eenzaam leven, niet in staat om te integreren in de samenleving, niet in staat om haar verontrustende 'werk' voort te zetten, en niet in staat minder dan zeer aantrekkelijk te kijken in elk shot. Als je je afvraagt: "Wat betekent het om mens te zijn?" of: "Hoe zou het publiek reageren op een Hollywood-schoonheid die hen in haar busje uitnodigt?" dan moet je kijken.

Mustang
Droog je tranen bij de wetenschap dat deze prachtige meisjesfilm het debuut is van de vrouwelijke regisseur Deniz Gamze Ergüven. Mustang liet me terugverlangen naar mijn jeugd en vulde me met smart voor de zussen die de vrijheid wilden hebben om zichzelf te kunnen zijn. Ik geloof dat iedereen weleens te maken heeft gehad met de frustraties die komen kijken bij het vechten tegen het ouderlijk gezag, maar ik durf te wedden dat het er lang niet zo schilderachtig uitzag als bij de meisjes in Mustang.

Girlhood
Je kunt wel stellen dat ik emotioneel word van coming-of-age films, want hier is opnieuw een door een vrouw geregisseerde studie van meisjes die volwassen worden. Het is een prachtige film die soms ook moeilijk te bekijken is, maar de scène waarin alle meisjes hun problemen weg dansen op de maat van Rihanna’s Diamonds, is een hoogtepunt. En Rihanna liet ze het nummer gratis gebruiken! Mijn hart!

Casper
Ik was vijf, en het was de eerste keer dat ik schrok van CGI-geesten.

The OA (Netflix)
Het kan gelegen hebben aan het weer, mijn financiële instabiliteit of gewoon mijn kwaadaardige hormonen, maar in elke aflevering van The OA kwam er een moment waarop ik moest huilen. Geweldig verhaal, geweldige cast, geweldige soundtrack, geweldig gebruik van de biceps van Jason Isaac. Maar het meest treffend is het feit dat het gezicht van Brit Marling perfect is om dat ding te doen waarbij haar ogen eruitzien als twee melancholische vissenkommen die volstromen met water. Er is een scène waarin ze in een supermarkt is en ze een trui met een wolf erop aan haar ouders laat zien. Plotseling was ik een wrak. Ze had een diepvriespizza kunnen pakken en beginnen te eten, en ik had waarschijnlijk nog gehuild.