een portret van één van de laatste gesegregeerde proms in georgia

Nadat fotografe Gillian Laub een brief ontving van een blank meisje dat haar zwarte vriendje niet mee mocht nemen naar prom, sprong ze in de auto naar het kleine Amerikaanse plaatsje Montgomery County. Ze ontdekte een gemeenschap met diepgewortelde...

door Alice Newell-Hanson
|
17 juni 2015, 12:42pm

Dertien jaar lang was fotografe Gillian Laub een vaste gast in het AmericInnmotel in Vidalia, een plaatsje in de Amerikaanse staat Georgia. Elk jaar, aan het einde van de lente, zitten de kamers stampvol vanwege het jaarlijkse Vidalia Onion Festival: een populair uienoogstfestival. Maar in de nabijgelegen gemeenschap van het piepkleine stadje Mount Vernon (2301 inwoners) beginnen rond deze tijd ook alle proms.

Photografie Gillian Laub / dank aan Benrubi Gallery

Het jarenlange fotografieproject van Laub resulteerde in de fotoserie en de documentaire Southern Rites. Zij portretteerde vanaf 2002 de transitie van het raciaal gesegregeerde prom van de Montgomery County High School in Mount Vernon tot de eerste gezamenlijke en gelijkwaardige prom in 2010. Daarna is ze nog een paar jaar gebleven om te kijken hoe deze nieuwe situatie werd geaccepteerd. Het project beslaat meer dan een decennium van haar eigen leven en dat van het kleine stadje. Mount Vernon is een plaats waar vrouwen nog een tanktop kunnen dragen met een confederate flag erop, een controversiële vlag die veelal met slavernij wordt geassocieerd. Het project documenteert ook het afschuwelijke verhaal van de dood van Justin Patterson, een jonge, zwarte man die vermoord werd door de blanke vader van een meisje waarmee hij aan het daten was. Patterson was de prom-date en eerste liefde van Keyke Burns, één van de leerlingen van Mongomery County High School waarop de fotografe erg gesteld was geraakt.

Fotografie Gillian Laub / dank aan Benrubi Gallery

De foto's die Laub maakt laten de intense relaties tussen de leerlingen van de school zien. Vooral de afbeeldingen van de in het geheim verliefde, gemengde koppels zijn aangrijpend. Anderzijds is het project een prachtig document van haar eigen band met de stad. Toen de foto's van Laub in 2009 als foto-essay in het New York Times Magazine verschenen, besloot de stad te stoppen met het organiseren van gesegregeerde proms. In 2009 werd voor de keer een "blanke prom queen" en een "zwarte prom queen" gekroond. Niet langer zou er een "blanke prom" en een "zwarte prom" gehouden worden.

Laub's documentaire, die ook Southern Rites heet, ging afgelopen mei in première. De bijbehorende foto's worden tentoongesteld in de Benrubi Gallery in New York. Gisteren presenteerde Laub het koffietafelboek van dit project. Wij spraken haar over wat er sinds 2002 veranderd is in Mount Vernon.

Fotografie Gillian Laub / dank aan Benrubi Gallery

Je hebt dit boek inmiddels gepresenteerd. Is het project nu af?
De afgelopen 13 jaar heb ik getuige mogen zijn van alle veranderingen die deze gemeenschap heeft doorgemaakt. De inwoners hebben me heel gastvrij in hun leven toegelaten. Maar het is een ingewikkeld verhaal. Niesha, die promqueen werd bij het zwarte prom zei in 2011 dat ze erg blij is dat het feest in Mount Vernon niet langer is gesegregeerd. Maar ze is er ook nog steeds kapot van dat haar goede vriend Justin Patterson vermoord is. Ze zei: "we zetten één stap vooruit en twee stappen terug." Dat vond ik een heel krachtige uitspraak. Dus het is moeilijk om het project af te sluiten met een duidelijke conclusie. Maar ik ben er van overtuigd dat de kinderen in deze gemeenschap deze vooruitgang zullen voortzetten.

Fotografie Gillian Laub / dank aan Benrubi Gallery

Kun je iets vertellen over je eerste bezoek aan Mount Vernon in 2002?
Ik hoorde over Mount Vernon en de omgeving door één moedige student van Montgomery County High School. Ze schreef een brief naar het Amerikaanse muziektijdschrift SPIN magazine (een tijdschrift waar Laub destijds op geabonneerd was) met de vraag of er iemand naar haar woonplaats kon komen om de wereld te laten zien wat er precies gebeurde. Het was een schreeuw om hulp. Ze was er kapot van dat zij haar vriendje niet naar prom mee kon nemen omdat hij zwart was en zij wit. Dat mocht namelijk niet op het gesegregeerde prom.

Toen ik de brief las, had haar prom al plaatsgevonden. Maar het volgende gesegregeerde schoolevenement was het homecoming-bal, waarvoor oud-studenten van de school zijn uitgenodigd. Ik was tegelijkertijd gefascineerd en geschokt door Mongomery County. Ik moest dieper graven om te begrijpen waarom de inwoners van deze gemeenschap er voor kozen om kinderen raciaal van elkaar te scheiden. Het voelde alsof de rituelen van deze segregatie symptomen van iets veel groters waren. Ik vond het ook opvallend dat deze gemeenschap juist meer geïntegreerd leek dan de meeste plekken waar ik ben geweest, inclusief mijn eigen stad New York. Maar er waren ook meer openlijke uitingen van racisme dan ik ooit in mijn leven heb gezien.

Fotografie Gillian Laub / dank aan Benrubi Gallery

Hoeveel gemengde koppels heb je ontmoet? In hoeverre gingen de kinderen in tegen de traditionele gebruiken van dit plaatsje?
Ik heb veel mensen ontmoet die alleen maar privé over hun gemengde relatie wilden praten. Dat kwam niet voort uit rebelsheid. Ik ben er heilig van overtuigd dat deze jongen bang waren voor de repercussies van hun ouders en de gemeenschap. Deze kinderen zijn allemaal samen opgegroeid en kennen elkaar van jongs af aan. Toch trokken sommige ouders een lijn bij bepaalde interacties, bijvoorbeeld als het ging om gemengde relaties.

Tegenwoordig is er veel veranderd. Ik zie nu veel openlijk gemengde relaties. Dat is iets wat ik daar in 2002 maar zelden zag.

Fotografie Gillian Laub / dank aan Benrubi Gallery

Wat was de motivatie achter de beslissing om de verschillende proms bij elkaar te brengen? Vond er werkelijke omslag plaats in de overtuigingen van de gemeenschap of waren ze bang voor kritiek van buitenaf?
Ik denk dat de meeste kinderen graag een gezamenlijke prom wilde hebben met hun vrienden. De ouders hielden voet bij stuk en wilden deze traditie niet veranderen. Pas toen zij zich realiseerden dat de rest van het land dit een verwerpelijke zaak vond, hebben zij besloten om het te veranderen.

Photography Gillian Laub / courtesy Benrubi Gallery

Op een bepaald moment in je documentaire wordt de camera uit je hand geslagen. Wat gebeurde daar?
Ik werd aangevallen door de sheriff van die regio omdat ik een optocht aan het filmen en fotograferen was. Dit was een autoriteitsfiguur die juist mijn rechten had moeten beschermen. Het was niet de bedoeling dat hij ze juist zou schenden. Dus dat was best eng. Vooral omdat het toen pas echt werd: ik ervoer eindelijk zelf de angst waar mensen het al die tijd over hadden.

Fotografie Gillian Laub / dank aan Benrubi Gallery

De komst van je documentaire en de uitgave van dit fotoboek vallen toevallig samen met een onrustige tijd in de Verenigde Staten, denk aan de raciale spanningen in Baltimore en Ferguson. Wat betekent dit voor het boek? Wat hoop je dat mensen uit je werk halen?
Het lijkt erop dat mensen bewust worden van de problemen in dit land. Er wordt eindelijk gesproken over deze serieuze kwesties. Het neerschieten van ongewapende zwarte mannen gebeurt al veel te lang. Ik ben blij dat het de gemoederen nu bezig houdt. Toen ik in 2002 begon aan Southern Rites, voelde niemand zich er gemakkelijk bij om over de raciale problemen in dit land te praten. Nu worden er eindelijk stappen in de goede richting gezet.

Fotografie Gillian Laub / dank aan Benrubi Gallery

gillianlaub.com

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Fotografie Gillian Laub / dank aan Benrubi Gallery

Tagged:
GEORGIA
amerika
Cultuur
segregatie
gillian laub