we spraken annie atkins, de grafisch ontwerpster achter the grand budapest hotel

Ze ontwerpt alles van de brief die Henry VIII's doodvonnis bevatte in The Tudors tot de roze Mendl’s-doosjes in The Grand Budapest Hotel. Annie Atkins is het gezicht dat nooit in de schijnwerpers staat, maar zonder wie jouw favoriete films niet...

door Rebecca Boyd-Wallis
|
20 april 2015, 9:30am

Annie Atkins, een grafisch ontwerpster uit Dublin, werkte bij een marketingbureau in IJsland voordat ze besloot weer te gaan studeren en maar liefst twee diploma's behaalde - een voor de opleiding Visuele Communicatie en de ander voor Filmproductie. Kort na de filmacademie sleepte ze haar eerste opdracht binnen - op de set van het derde seizoen van de serie The Tudors. Ze heeft alles ontworpen van oude raamkozijnen tot middeleeuwse perkamenten. Haar werk verscheen voor het eerst in de grote spotlight toen ze haar eerste opdracht voor een grote speelfilm kreeg, en wel The Grand Budapest Hotel. Van de kaart die M. Gustave prees vanwege de artistieke waarde tot de taartdoosjes van Mendl's, zonder Annie was The Grand Budepest Hotel niet de iconische film geweest die het nu is.

Was de overgang van marketing naar film heet?
Toen ik de marketing gedag zei, dacht ik dat ik ook design gedag zei - ik was het door de jaren heen steeds minder leuk gaan vinden. In plaats daarvan dacht ik aan dingen als schrijven, fotografie en film. Toen ik weer ging studeren opende er zich echter een heel nieuwe wereld van design. Dat was er een waarvan ik echt weer ben gaan houden.

Wat is er veranderd sinds je begon met The Grand Budapest Hotel?
Alles! Ik heb jarenlang grafisch ontworpen voor series, maar niemand toonde toen echt veel interesse. Zelf noemde ik het "alles dat iedereen ziet maar waar niemand echt iets om geeft". Nu krijgt mijn werk opeens aandacht. De manier waarop Wes gebruik maakt van grafisch ontwerp om zijn verhaal kracht bij te zetten, heeft denk ik echt geholpen om mensen te laten beseffen dat er grafisch kunst in alle films zit, maar dat ze het alleen nog nooit opgemerkt hebben. Nu ontvang ik van over de hele wereld uitnodigingen om over mijn baan te praten. Het is te gek.

Hoe was het om met Wes Anderson te werken?
E
cht fantastisch. We hebben een winter lang met dezelfde cast en crew aan de film gewerkt, en het was echt net alsof we in een Wes Anderson-film leefden. Hij nam ons allemaal mee naar een klein dorpje, Gorlitz, op de grens van Duitsland en Polen. Je kon letterlijk over een bruggetje heen lopen en je zat in Polen te lunchen.

Voor de fictieve wereld van The Grand Budapest Hotel moest je alles creëren - van bankbiljetten tot stempels. Gaf dit je meer creatieve vrijheid dan wanneer je bijvoorbeeld aan een project werkt waar een specifieke tijdsperiode aan vastzit?
Ja, het is een fictieve wereld en dat maakte het heel leuk. Wel hebben we met elk ontwerp gekeken naar echte verwijzingen uit die tijd. De bankbiljetten zijn een goed voorbeeld eigenlijk. Ik weet nog dat ik een keer aan een tv-serie waarvan het verhaal zich in de 19e eeuw afspeelde. Daarvoor had ik heel grote bankbiljetten ontworpen - ze schijnen destijds drie keer zo groot te zijn geweest als nu. De regisseur wilde ze niet gebruiken omdat hij vond dat ze lachwekkend groot waren, ook al waren ze historisch gezien accuraat. Wes stond voor The Grand Budapest Hotel wel open voor zulke dingen. We waren constant samen aan het uitzoeken hoe dingen er vroeger anders uitzagen, in plaats van dat we op ons eigen gevoel afgingen. Ik vond dit heel fascinerend. Bij zoveel shows waar ik aan gewerkt heb was het eerste wat je hoorde dat het allemaal niet te uitbundig moet. Dat is jammer, want design was rond 1900 juist heel kleurrijk en levendig. Dat laten we uit de geschiedenis verdwijnen door films en series te maken waarvan het publiek denkt dat ze realistisch zijn, maar die eigenlijk veel ingetogener zijn. Dat komt doordat we uit die tijd alleen maar verkleurde sephia-foto's kennen. 

Was het werken moeilijker doordat je op een afgelegen plek in het buitenland zat?
Gorlitz was inderdaad best afgelegen, maar er wonen allemaal creatieve ambachtslieden die samen met ons aan de rekwisieten hebben gewerkt. Een lokale boekbinder, glazenschilder en een rubberen stempelwinkel bijvoorbeeld.

Heb je ooit gehad dat je heel blij was met een prop maar dat die het uiteindelijk niet goed deed op beeld?
Ik heb door de jaren heen verschillende trucjes geleerd om ervoor te zorgen dat dingen niet te veel opvallen. Ik gebruik bijvoorbeeld vaak gebroken wit of en crèmekleurig papier zodat het de cameralichten niet te veel reflecteert. Het moeilijkst is ervoor zorgen dat de rekwisieten ook werken in de handen van acteurs - dat dingen open- en dichtgaan zoals de bedoeling is, dat ze niet uit elkaar vallen en dat je genoeg replica's hebt als er wel een keer iets kapotgaat op de set.

Heb je ooit in je carrière een blunder gemaakt?
Oh, ik maak zo vaak fouten. Ik heb een spelfout gemaakt op een Mendl's-doos, wat best gênant was, vooral omdat ik altijd zo wijs doe over het feit dat ik foutloos schrijf. We hebben het achteraf nog goed kunnen zetten dus je ziet de spelfout gelukkig niet terug in de film. 

Heb je een specifieke tijdsperiode waaraan je graag werkt?
Het Victoriaanse tijdperk in Londen is denk ik mijn favoriet. Al die gekke, uitgesproken lettertypen… Ik hou ervan.

Rekwisieten zijn vaak gemaakt om een acteur in staat te stellen zich beter in te kunnen leven in zijn of haar personage. Vind je het erg dat sommige props nooit goed in beeld komen?
Ik denk dat mensen ervan uitgaan dat elke prop die je maakt bestemd is voor de kijker, want wat heb je er anders aan toch? Maar filmdesign draait niet alleen hierom. We creëren een wereld waarin de acteurs en regisseurs kunnen werken. Ik schat dat slechts zo'n 10 procent van wat ik gemaakt heb ooit in beeld is gekomen.

Wat is tot op heden de lastigste prop die je ooit hebt gemaakt?
Om voor het fictieve Zubrowka-imperium van The Grand Budapest een compleet krantenaanbod te creëren. Wes had voor het script de Trans-Alpine Yodel bedacht, dat in de film steeds het nieuws laat zien. Maar daarnaast voegde hij voor de leeskamer van het hotel ook nog The Continental Drigt en The Daily Fact toe, en een hele stapel andere krantentitels.

Wat is je favoriete prop en waarom?
Ik vind de Mendl's-dozen geweldig. Ik moet helaas altijd nee zeggen als mensen me e-mailen met de vraag of ik er misschien eentje over heb die ik ze kan opsturen. Het is het dierbaarste bezit uit mijn collectie. Je kan er op de zwarte markt goedkope versies van kopen maar ik zie meteen dat ze niet echt zijn. Zo hebben ze bijvoorbeeld niet de spellingsfout…

Waar ben je nu mee bezig?
Eerder dit jaar heb ik mijn werk afgerond voor Spielbergs nieuwe thriller, Bridge of Spies, die geloof ik in oktober uitkomt. Momenteel maak ik wat grafische stukken voor de nieuwe film van Ang Lee, Billy Lynn's Long Halftime Walk, en ik ben ook bezig met een nog onaangekondigd spel voor de Playstation 4. 

annieatkins.com

Credits


Tekst Rebecca Boyd-Wallis
Beeldrechten Annie Atkins

Tagged:
Wes Anderson
The Grand Budapest Hotel
the tudors
annie atkins