Girltalk met Jemima Kirke

Jemima Kirke, die je waarschijnlijk kent van de serie Girls, is een meisjes meisje – ze houdt echt van vrouwen en kan net zo goed met ze opschieten als dat ze ze kan schilderen.

door Rory Satran
|
17 november 2014, 11:35am

Tijdens een typisch Brooklyn-ontbijt bij Court Street Grocers praat Jemima lovend over haar dagbaan ("de show" zoals ze het noemt), haar avondbaan (het schilderen van voornamelijk vrouwelijke naakten) en haar eeuwige baan (moederschap). Omdat Girls-fans vast willen weten hoe erg Jemima en Jessa op elkaar lijken zeg ik alvast dit: ze heeft een leren Smythson-agenda waarin lange to-do-lijsten tot in perfectie zijn uitgeschreven. Ja, ze is beeldschoon, spontaan, direct, en ze eet, rookt en drinkt, maar vergis je niet: Jemima heeft een grip op haar leven die de twintigers van Lena Dunham absoluut niet hebben. Terwijl buiten een broeiende New Yorkse zomerdag begon, kletsten twee meisjes over het opvoeden van sterke vrouwen en schilderen…

Voor een New Yorker ben je best jong om al een huis en twee kinderen te hebben.
Dat klopt, maar ik vind het fijn. Er zijn natuurlijk momenten dat ik tot vier uur 's nachts op wil blijven en niet thuis wil komen voordat de zon op is. Soms wil ik op zondag gewoon op de bank hangen en een filmpje kijken zoals mijn vrienden dat doen wanneer ze dat willen, maar die keuze heb ik niet.

Wat is het verschil tussen het opvoeden van een jongen en een meisje?
Dat weten we nog niet omdat ze nog zo jong zijn. Vraag het me nog eens als mijn zoon 15 is, wanneer hij een puber is en we het over respect gaan hebben, want ik weet dat hij irritant gaat zijn. Ik denk dat meisjes een stuk kwetsbaarder zijn. Meisjes kunnen viezerikken aantrekken.

Hoe voed je tegenwoordig een sterke vrouw op?
Ik wil mijn dochter een heel sterk zelfvertrouwen meegeven, zodat ze niet bezwijkt aan pesterijen op school of mensen op straat die willen dat ze bepaalde dingen doet. Ik probeer uit te zoeken wat ik graag had willen horen in die tijd. Ik probeer mijn dochter bewust te leren dat ze zelf dingen kan doen en een onafhankelijk, sterk meisje is. Maar ik weet niet hoe ik dat moet doen, dus misschien kan je me beter niet om advies vragen.

Girls heeft laatst de opnames voor het vierde seizoen afgerond. In interviews zeg je dat je per ongeluk in de acteerwereld terecht bent gekomen. Hoe ervaar je het nu?
In het begin verzette ik me ertegen omdat ik het gevoel had dat ik dat moest doen. Ik had het idee dat als ik ooit serieus genomen wilde worden als schilder, ik niet alleen moest laten zien dat ik serieus ben, maar het er ook bij mensen in moest stampen. Dat was de onvolwassen rebel in mij. Ik realiseerde me later dat je gewoon kan schilderen én acteren. Wees volwassen, ga werken zoals iedereen en gebruik dat geld om je passie te financieren. Ik heb erg veel geluk met het feit dat ik geen kantoorbaan hoef te hebben, maar mijn werk komt ook met dingen die ik niet leuk vind. Ik hou er niet van om herkend te worden. Ik vind jou leuk, maar ik hou niet van interviews. Ik dacht eerst dat het de tv-show was die mij weerhield van dingen, maar dat is het niet - het zijn mijn kinderen. In de serie speel ik alleen een bijrol, en ik werk eigenlijk niet zoveel. Ik heb ook veel geleerd - in het begin had ik geen flauw idee wat ik aan het doen was. Ik weet het nog steeds niet, maar ik heb trucjes nu. Ik weet nu wat ik zoek, die momenten waarop je een scène doet met iemand en dat het goed begint te voelen en logisch wordt.

Hoelang schilder je al?
Ik ben begonnen op de basisschool, en ben nooit meer gestopt.

Herinner je je het eerste schilderij nog waar je echt blij mee was?
Ja, ik heb ze nog. Het was een set: een kleine roze vaas, en een diepgroene vaas met een donkerblauwe achtergrond. Het zijn super platte olieschilderingen. Ik was pas acht, maar bedacht me hoe cool het was dat de donkere kleuren zo goed samengingen. Het was ook de eerste keer dat ik iets had gemaakt dat driedimensionaal leek.

Wanneer wist je dat je schilder wilde zijn?
Ik heb het nooit echt geweten. Mijn moeder wilde dat ik schilder werd en heeft mij enigszins die kant op geduwd, maar ik zou niet weten waar ik zelf heen zou zijn gegaan. Ik las laatst mijn oude schoolrapporten, en er stond in dat mijn visuele kant het sterkst was. Het is niet iets slechts om naartoe te worden geduwd. Nu is dit waar ik ben en ik zou niet weten wat ik anders zou doen. Ik ben te bang om andere dingen te proberen.

Wat stond er nog meer in je schoolrapporten?
De leraren waren erg op me gesteld, maar zeiden allemaal hetzelfde: "Ze kan veel beter zijn als ze zou komen opdagen. Als ze er is maakt ze indruk, maar haar zelfvertrouwen is erg laag. Ze kan al deze dingen, maar dat denkt ze zelf niet." Ik wist nooit dat het op school ook zichtbaar was, maar ik weet dat ik als kind altijd dacht dat ik dingen niet kon. Daarom leer ik mijn kinderen dat ze geweldig zijn en zelf dingen kunnen doen.

Heb je therapie gevolgd?
Ja, sinds mijn 5e ofzo. Therapie is geweldig. Ik hou ervan. Ik bedoel, sommige dagen heb ik niets om over te praten en dat zijn dan de dagen waarop je tien minuten voor tijd op iets heel goeds komt. Zit jij in therapie?

Nee, maar ik ben wel nieuwsgierig.
Het is goed, iedereen zou het moeten doen. Het is niet alleen voor mensen met problemen. Geen enkele therapeut gaat je advies geven of je vertellen wat je moet doen, maar ze sturen het gesprek zodanig dat je zelf tot de oplossingen komt.

Schilder je nog steeds bijna alleen vrouwen?
Ja, ik denk omdat ik me het meest op mijn gemak voel tussen vrouwen. Ik heb eigenlijk voornamelijk mannelijke vrienden, maar ik hou van vrouwen.

Hoe krijg je vrouwen zover om hun kleding uit te trekken?
Ik vraag het gewoon. Meestal zeggen ze ja omdat ik ook een vrouw ben. Een keer zei een meisje nee, en ik was zo van "je bent stom". Ze weet wie ze is, en jij weet ook wie ze is. Ze weet dat ik geïrriteerd was. Ik denk dat mensen denken dat ik hen afbeeld op het schilderij, maar dat is niet zo. Ja, het lijkt ergens misschien wel op je, maar ik gebruik je gewoon om een schilderij te maken.

Je hebt een geweldige film ingesproken over vrouwelijke kunstenaars voor de Tate Modern. Tegen welke vrouwelijke kunstenaressen kijk je op?Er zijn er een aantal, maar er is niemand die ik in de voetsporen wil volgen omdat ze allemaal wel iets hebben opgefokt. Er is een kant in mij die graag zou willen zeggen "ik ben niet thuis vanavond, ik ben in de studio". Maak ik dit jaar liever een geweldige collectie schilderijen of wil ik liever elke avond de kinderen op bed leggen? Ik weet het echt niet. Ik ben verplicht om voor mijn kinderen te zorgen omdat het een biologische noodzaak is. Ik geloof echt dat er geen manier is om het kunstenaarschap en moederschap te balanceren; de één zal ten koste gaan van de ander. Als ik geen kinderen had, zou ik zeker weten een betere schilder zijn. Van de kunstenaressen door wie ik ben beïnvloed, is Alice Neel het duidelijkst aanwezig in mijn werk. Ze was een geweldige schilder, maar dat ging ten koste van haar moederschap. Elizabeth Murray is ook een schilder met kinderen en zij was een geweldige moeder. Dan heb je nog Louise Bourgeouis, die een paar kinderen had, volgens mij ook op jonge leeftijd zoals ik. Ze schilderde wanneer ze kon, met niet-chemische materialen aan de keukentafel. Ze heeft zich later in het leven weer volledig aan schilderen toegewijd, dus er is nog hoop voor mij.

Credits


Fotografie Frances Tulk Hart
Styling Michelle Cameron
Haar Romina Manenti bij See Management, maakt gebruik van Oribe Hair Care
Make-up Mariko Hirano voor NARS
Digital technician Rob Northway
Styling assistentie Marianne Dabir 

Tagged:
girls
Jemima Kirke