Hoe #Alexfromtarget een gouden tijdperk voor de boy next door verwelkomt

“Toen ik drie maanden geleden voor Target begon te werken, had ik nooit in een miljoen jaar verwacht dat dit zou gebeuren”, zegt de 15-jarige Alex. “Het is gek hoe een foto iemands leven compleet kan veranderen.” Maar hoe en waarom zijn mannelijke...

|
nov. 18 2014, 2:47pm

De foto die iemand zonder dat hij het merkte van de 15-jarige Alex nam bij een kassa van Target, werd bijna een miljoen keer geretweet. Dat niet alleen: hij is sindsdien op tv verschenen en trekt inmiddels al de aandacht van Hollywood.

Er is niks bijzonder raars of buitenaards aan Alex, maar op de één of andere manier is die wazige foto van een tienerkassière het equivalent geworden Caravaggio's Boy with a Basket of Fruit; een lustbeeld van de alledaagse jongensjaren. Doodnormale mensen veranderen opeens in beroemheden zoals normaalgesproken alleen in sprookjes gebeurt. Wat zegt dit over ons veranderende idee van schoonheid?

Laten we beginnen met een korte geschiedenis van de Amerikaanse tiener. Ooit waren er volwassen acteurs die de rollen van middelbare scholieren speelden - Melissa Joan Hart was 27 jaar toen het laatste seizoen vanSabrina, the Teenage Witch werd afgerond, maar haar gefeest in de Playboy Mansion en geëxperimenteer met paddo's en mescaline sloten meer aan bij een psychedelische visionaire volwassen heks dan bij een tiener. Vervolgens was er een eindeloze stroom aan in scène gezette reality shows - van Laguna Beach tot Made in Chelsea - waarin niet acteurs maar "echte" mensen leukere versies van zichzelf speelden. We konden onszelf iets meer herkennen in de hoofdrolspelers -ondanks het feit dat het nog steeds een ver-van-je-bed-show was - en de sterren werden iets minder idealistisch. Er waren minder moorden en auto-ongelukken, maar meer stages, falende eigen bedrijfjes en varkens als huisdier.

Nu hebben we het "Alex van Target"-fenomeen als nasleep van de ophef omtrent Jeremy Meeks van afgelopen zomer. Meeks was het blauwogige model met een traantattoo die werd veroordeeld wegens vuurwapenmisdrijven, en die dankzij zijn mugshot een modellencontract van 30.000 dollar aangeboden kreeg. (Als hij een gewapende overval op een Target had gepleegd, was het helemaal te mooi voor woorden geweest.) Maar Alex is een goede jongen en zijn verhaal is werkelijk een Assepoestersprookje. Plotseling werd hij uit de achterkamer getrokken en over nacht veranderd in een sekssymbool. Niet slecht voor een tiener. Het had mij ook kunnen overkomen als de Tesco in Oxford mij niet had afgewezen.

Misschien is er iets stiekems en viezigs aan supermarktliefde. Vaak is het zo dat als iemand valt op een winkelmedewerker (het is jou ook overkomen, toch), diegene daar niks mee doet; het is namelijk nogal ongemakkelijk om ze mee uit te vragen. Brooklyn -de maakster van de foto van Alex - heeft ook niet echt met hem gepraat, maar heeft stiekem een foto van hem gemaakt. Hij had het niet eens door.

Ooit zullen er geen kassières meer over zijn om verliefd op te worden. Ooit zullen er vreemde automaten met robotstemmen werken in je plaatselijke supermarkt. Ooit zullen we verloren zijn in een liefdeloze dystopie. Tegelijkertijd veranderen apps als Tinder romantiek in digitale supermarkten gevuld met vage profielen. Seks is zeker nog beschikbaar, maar het is in de uitverkoop. Iedereen kan zijn telefoon aanzetten en door de mogelijke kandidaten scrollen alsof je door de schappen van een supermarkt wandelt. Als liefde een online supermarkt is, is het logisch dat we nu kassières idealiseren in de daadwerkelijke supermarkten. Hoe zit dat toch met shoppen en verlangens? Iemand vertelde me ooit dat de meest sexy plek op aarde - de hele aarde - de Whole Foods in Santa Monica was. Hij vertelde dat daar de mooiste vreemdelingen ooit liepen. Oké, ze werkten er niet, maar toch…

Laatst vertelde ik dit aan iemand en zij zei: "Whole Foods is mijn tweede huis, ik ga er altijd heen als ik me verdrietig voel." Als winkels onze nieuwe kerken zijn, en we blij worden van winkelen, is het eigenlijk alleen maar logisch dat we zo intens verliefd in de winkels kunnen worden.

Seks en verlangens worden altijd ingezet om producten te verkopen. Denk aan Abercrombie & Fitch, waar ze modellen aannemen om in de winkel te werken en hangen. Ik werkte in Mayfair toen de Flagship winkel in Londen opende, en plotseling poseerden gespierde topless mannen in de ijskou, en lag deze plek op de route van door chauffeurs bestuurde Porsche's gevuld met giechelende schoolmeisjes. Jeugd en schoonheid waren net als elk ander product te koop in dit rijke deel van het centrum. Abercrombie - en Hollister en Victoria's Secret - maakt winkels die meer als discotheken en villa's aanvoelen. De winkels bieden Disneylandachtige ervaringen van het erfgenamen/surferdude-type dat we kennen uit series als Gossip Girl en The O.C.

Alex van Target daarentegen is een viering van de doorsnee boy next door die in een doodnormale winkel werkt. Hoewel hij geen snelwegen afsluit voor illegale straatraces of (naar verluidt) modellen betast achter de schermen van de Victoria's Secret-show, is er geen enkele reden waarom hij niet meer harten zou kunnen breken dan Justin Bieber. Alex is een echt persoon, een attent persoon die op Twitter alle vragen van zijn fans beantwoordt. Vragen als: "Pannenkoeken of wafels?" (pannenkoeken), "Koekjes of popcorn?" (koekjes), en "Zou je liever worden opgesloten met beroemdheden of fans?" (fans). Hmmm…

Wat er met hem is gebeurd zien we ook terug in de mode, in de opkomst van modellenbureaus als Anti-Agency en de populariteit van straatcasting. Kijk maar naar de open oproep van Meadham Kirchhoff voor hun laatste show, waarbij iedereen naar de studio mocht komen om in aanmerking te komen als model. Uiteindelijk stuurden ze een bebrilde gast de catwalk op waarvan iedereen zijn zaakje door de doorschijnende zwarte broek kon zien, en zetten ze een van de meest besproken shows neer van de afgelopen Fashion Week. Mensen die in de mode werken zien constant de piemels van vreemden, en het zou dus niet choquerend moeten zijn om er een op de catwalk te zien. Dat was het wel omdat het ongewoon is om een 'normale' man over de catwalk te zien lopen in een doorschijnende broek.

Apps als Grindr of Tinder, of inderdaad Instagram, promoten de cult van het individu en de lust naar het alledaagse, en hebben ons geleid naar het gouden tijdperk van de boys en girls next door. Dit is een goed iets voor iedereen die klaar is met de gephotoshopte perfectie. Het grijpt ook terug op de oorsprong van i-D waarin het belang van echte mensen en authentieke fotografie centraal stonden.

Door de wazige en warrige groei van de celebritycultuur zijn mensen voor een lange tijd beroemd geworden door niets de doen. Maar zij wilden bekend worden. Kan je nu beroemd worden door niets te doen en zelfs zonder het zelf te willen, gewoon omdat je er goed uitziet? Kan iedereen morgen wakker worden en de meest begeerde persoon op aarde zijn geworden? Het gaat nu niet meer om popsterren en supermodellen, of om vampiers en weerwolven; het gaat erom wie je tegenkomt in de winkels.

Credits


Tekst Dean Kissick