de surrealistische alledaagsheid van wonderkind tristan pigott

Deze jonge schilder heeft humor en veel talent.

door Alice Newell-Hanson
|
06 november 2015, 10:15am

De personen op de schilderijen van Tristan Pigott hadden je vrienden kunnen zijn. Vrienden die samen in de metro zitten, of die met een niet zo'n fraai gezicht achter de ontbijttafel hangen. Je vindt veel verveelde hipsters bij Piggot. Hij schildert op zo'n manier, dat het zowel alledaags als surrealistisch aandoet.

Op Big Softie, een van de nieuwste stukken uit zijn solo-expositie in de Londense Cob Gallery, zien we een man op een stoel wachten op zijn kokende spaghetti, terwijl hij met zijn hand stevig in zijn boxer graait. Door de eendimensionale achtergrond lijkt de man zo de keuken uit te kunnen zweven naar een droomwereld. Tristan, afgestudeerd aan Camberwell College of Arts, tornt met zijn werk op ludieke wijze aan de behoefte aan zelfverheerlijking, zoals op Instagram vaak te vinden is.

Terwijl hij met zijn werk de figuratieve kunst op de hak neemt, hangt hij wel in twee van de meest historische galeries in Engeland. The Cynic, een portret van zijn vriendin Josephine, werd geselecteerd voor de prestigieuze BP Portrait Awardshow in The National Portrait Gallery. Daarnaast exposeerde hij een deel van zijn kunst in de jaarlijke zomerexpositie van The Royal Academy. Nu is dat een hoogtepunt in de loopbaan van elke kunstenaar, maar in het geval van Tristan is het extra bijzonder: hij is namelijk geboren in 1990. En dan ben je nog maar jong, naar het schijnt. 

Kun je het eerste dat je ooit schilderde nog herinneren?
Niet specifiek. Ik herinner me dat ik rond mijn twaalfde veel stillevens schilderde, zoals hertenschedels of schoenen. Daarna heb ik twaalf jaar lang geen stilleven meer geschilderd. Tot ik dit jaar Save the Cacti maakte.

Was er een bepaald moment waarop je wist dat je een professioneel kunstenaar wilde worden?
Op het moment dat ik de keuze had om óf de hele dag kleerhangers te sorteren in een sportzaak óf serieus bezig te zijn met schilderen. 

Wie heeft je beïnvloed bij de ontwikkeling van je eigen stijl?
Het mooie aan de kunstacademies van nu is dat ze je geen technische training opdringen. Op die manier kom je sneller bij je eigen stijl uit. Terwijl ik mijn eigen stijl probeerde uit te zoeken, keek ik naar schilders als Jeroen Bosch, Bronzino, Goya, John Currin en Ken Kiff.

Vertel eens over je nieuwe expositie, dead natural. Wat betekent die titel voor jou?
Dead natural verwijst naar volstrekt normaal zijn. Het is een ironische steek naar de manier waarop wordt gemodelleerd en geposeerd. Het speelt ook met de nature morte manier van schilderen. Op Lemon Peeler neem ik dat op de hak, daar zette ik items van symbolische waarde, of die tekenend waren voor welvaart, weg op een kitscherige manier.

Wat is je favoriete schilderij van die show?
Contrary Mary. Rechts onderin zie je een stapeltje tijdschriften, een knipoog naar de luie objectificatie van het vrouwelijke lichaam, zoals die vaak afgebeeld wordt door mannen in hedendaagse kunst. Het doel was om te richten op het menselijk bestaan, met in de hoofdrol de vrouw in de eenentwintigste eeuw. Het is bedoeld als een algemene beschouwing op de geschiedenis van westerse kunst, in relatie tot het hedendaagse leven. Het is ook een manier om te spotten met hoe de 'artiest' het vrouwelijke perspectief op de hedendaagse maatschappij interpreteert.

In hoeverre heb je de situaties die je schildert echt meegemaakt?
Mijn doel is om te spelen met de serieuze en traditionele kijk die vaak gepaard gaat met figuratieve olieschilderingen. Dat doe ik door te spotten met de waarde die wij hechten aan foto's, door het narcisme dat vaak gepaard gaat met portretten van een satirische ondertoon te voorzien. Afbeeldingen worden vaak maar een paar seconden bekeken, dus het is belangrijk om zo snel mogelijk het verhaal over te brengen. Ik werk vaak met foto's vanwege de vrijheid die ze bieden. Hoewel ik denk dat de meest bevrijdende manier van schilderen zonder enige referentie is. 

We zien een groot deel van je onderwerpen voor een achtergrond met een veranderd perspectief of soms zelfs gewoon een blok met kleur. Hoe beïnvloedt dat de setting van de afbeelding?
Het doel is om het theatrale van de setting te benadrukken. Ik speel met de manier waarop onderwerpen vaak afgebeeld worden. De gezichten hebben verschillende lagen om zo realistisch mogelijk te lijken, terwijl de strakgetrokken gelaagde achtergrond de aandacht naar het tweedimensionele trekt. Ik hoop dat de abstracte achtergronden je helpen te kijken naar de psychologische staat waarin de persoon verkeert.

Wat is er veranderd in de manier waarop je je werk presenteert sinds je expositie bij The Royal Academy en National Portrait Gallery?
Als er al iets is veranderd, dan is het dat ik verschillende dingen probeer. De installatie bijvoorbeeld, die ik recentelijk tentoonstelde, waarop levende vliegen en een Nokia 3310 te zien waren. Ik vind het fantastisch om te exposeren in deze historische galeries, maar het werk waar ik echt in geïnteresseerd ben, wordt vooral in minder traditionele galeries tentoongesteld. Rashid Johnson bij Hauser and Wirth of Samara Scott bij The Sunday Painter zijn daar goede voorbeelden van.

Van welke opdracht droom je als artiest?
Ik zou graag een portret schilderen van de varkenskop waar David Cameron seksuele handelingen mee zou hebben verricht. 

'dead natural' is te zien van 6 tot 8 november bij Cob Gallery, Londen.

tristanpigott.com

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Beeld Tristan Pigott

Tagged:
Instagram
Cultuur
Schilderijen
tristan pigott
cob gallery