Andreea indossa camicia NLST.

schoonheid gaat dieper dan de huid

Retouchen is niet altijd slecht, maar waar trekken we de lijn tussen het uiten van een artistieke visie en een slaaf zijn van homogene ideeën van schoonheid?

door Bertie Brandes
|
02 januari 2015, 11:30am

Andreea indossa camicia NLST.

Tenzij je gezicht je bron van inkomsten is of je een perfect verzorgde online persoonlijkheid hebt (ik heb het tegen jullie Photoshop-doe-het-zelf-filmpjes op YouTube) heb je waarschijnlijk maar weinig directe ervaring met retouching. De meeste mensen kennen het sowieso vooral van de blunders - de verschrikkelijke magazinecovers waarop de armen van celebrities direct uit hun ribben ontspruiten, of editorials waarin de dijen van supermodellen enthousiast ontleed en opnieuw gevormd werden. Ondanks het feit dat Photoshop overal is, heeft het airbrushen en dunner maken van modellen een slechte reputatie, en terecht. Je kunt je maar moeilijk voorstellen dat iemand het er niet mee eens is dat het retouchen van modellen en celebrities een bijzonder negatief aspect van de media is - South Park wijdde er zelfs een hele aflevering aan. Het idee dat vrouwen geairbrushed moeten worden tot ze anatomisch onmogelijke vormen hebben is overduidelijk verontrustend. In haar boek One Dimensional Woman uit 2009 omschrijft feminist Nina Power hoe Photoshop van modefotografie iets heeft gemaakt dat je "wilt likken, in plaats van nabootsen", en ze heeft absoluut gelijk als ze zegt dat vrouwenlichamen in bladen en advertenties zo onherkenbaar gemaakt zijn dat ze meer op geglazuurde donuts lijken. Retouching heeft geen geweldige reputatie en dat zou het waarschijnlijk ook niet moeten hebben - het is moeilijk om te pleiten voor een praktijk die zich bezighoudt met het homogeniseren van schoonheid. 

Ronja draagt T-shirt Scout Vintage, oorbel stylist's own.   

Anya draagt jas Levi's.

Dat gezegd hebbende verdient dit onderwerp meer aandacht dan alleen een snauw van afkeuring en een Change.org-petitie. Vanuit een creatief perspectief is er eigenlijk niks mis met het editen van foto's, en waar vrijwel elke foto die je in modebladen ziet gephotoshopt is, is dat vaak alleen om de kleuren of texturen te belichten, die anders verloren zouden zijn gegaan. Digitale foto's voelen vaak te plat, en nu de magie van analoog schieten steeds duurder wordt, zoeken fotografen naar andere manieren om te experimenteren met super scherpe digitale beelden. Wat mij betreft wordt retouchen pas problematisch als het uiteindelijke beeld op een luie manier haar toeschouwers probeert te misleiden of manipuleren. Zie het als een deel van een dialoog tussen een fotograaf en de toeschouwer. Belangrijker nog is dat je je er überhaupt mee bezig houdt, je er je gedachten over laat gaan - het is vaak makkelijker om dat gewoon niet te doen. Het zou verkeerd zijn om de nuances gewoon te negeren omdat het makkelijker is om een neutrale mening te hebben. Reflexmatig airbrushen om bedrieglijk natuurlijke idealen te promoten is slecht, ja, maar dat is niet het einde van het verhaal.

Tussen de eindeloos dieper gemaakte decolletés en de gecropte tailles is er een daadwerkelijk overtuigend argument in het voordeel van retouchen. Het mag smakeloos zijn om lichamen digitaal langer en dunner te maken, maar is het niet nog smakelozer om de visie van kunstenaars en fotografen te censureren om er maar voor te zorgen dat hun werk past bij acceptabele culturele principes? Mensen hebben het vaak over hoe geretoucheerde beelden het zelfvertrouwen van jonge vrouwen schaadt, maar retouchen en beeldbewerking gaat verder dan de Victoria's Secret-catalogus.

Mona draagt top vintage Hysteric Glamour, oorbellen Mona's own.

Matilda draagt jas Kaufman's Army & Navy, oorbellen Maria Tash. 

Jac draagt T-shirt Melet Mercantile, oorbellen Maria Tash.

Natuurlijk is het sleutelen aan een foto van een vrouwenlichaam om ervoor te zorgen dat je je producten verkoopt weerzinwekkend, maar retouchen om een creatief idee na te jagen dat op de een of andere manier het kapitalisme tegengaat is iets heel anders. Weg van de mainstream zijn er mensen als Jeff Koons en Nick Knight die Photoshop omarmd hebben als deel van hun artistieke nalatenschap - in hun handen kan homogeniteit zelfbewust en grappig worden.

Het onderwerp is duidelijk complexer dan gewoonweg iedereen dwingen om een stempel van afkeur te plaatsen op alles dat niet onbewerkt en vers van de USB-stick van de fotograaf komt. in de eerste plaats is er een verschil tussen high fashion en super commerciële advertenties, dat we hier absoluut niet mogen vergeten. Op het moment dat we voor gaan schrijven hoe alles gedaan zou moeten worden, zullen we erachter komen dat onze liberale intenties langzaam vooral ook conservatief zijn geworden. Als ik begin te klinken als een van die mensen die weigeren om het effect dat media kunnen hebben op ons zelfvertrouwen te erkennen, is nu waarschijnlijk het juiste moment om te zeggen dat ik mezelf ook weleens aan de verkeerde kant van retouchen heb gevonden en dat dat verschrikkelijk was.

Karmen draagt T-Shirt Melet Mercantile, oorbellen Maria Tash.

Sophie draagt trui Levi's, oorbellen Maria Tash.

Ysanny draagt T-shirt What Goes Around Comes Around Vintage. 

Hoewel ik voor creatieve vrijheid ben en ik absoluut vind dat het verkeerd is om alle geretoucheerde beelden af te keuren, is het duidelijk dat er iets moet veranderen als het aankomt op op de automatische piloot beelden manipuleren. Meer dan eens besloot iemand in een lab dat mijn neus smaller gemaakt moest worden door een super misplaatste schaduw te plaatsen. Het voelde raar en een beetje beschamend, en hoewel de foto aan mijn oma's muur hangt, zei ze me een paar weken geleden dat ik helemaal niet op die foto lijk en dat ze een nieuwe wil. Ik ben het ermee eens. Toen ik 11 was gebruikten ik en mijn beste vriendin plakband om onze neuzen omhoog te plakken voordat we gingen slapen, in de hoop dat we wakker zouden worden met een schattig wipneusje. Natuurlijk is dat iets dat je ontgroeit, en tegen de tijd dat ik twintig was kon het me niet minder schelen, totdat iemand besloot om het heft voor me in handen te nemen. Ik heb het idee dat overijverig retouchen ervoor zorgt dat we allemaal weer veranderen in die onzekere 12-jarige ik.

Ik denk dat het er uiteindelijk om draait hoe we schoonheid zien. Voor mij draait schoonheid om diversiteit, en als airbrushing gebruikt wordt om homogene ideeën van schoonheid door te drukken, dan moet er genoeg variatie zijn om die esthetiek tegenwicht te bieden. In plaats van een boze vinger te wijzen naar de mensen die volgens ons dingen doen waar we het niet mee eens zijn, moeten we een gezamenlijke inspanning leveren om een wijder beeld van schoonheid te omarmen. Als er vandaag aliens naar de aarde zouden komen en zij de mensheid zouden proberen te begrijpen door naar onze media te kijken, zouden ze denken dat we allemaal honingkleurige, lenige en slanke wezens zouden zijn. Eigenlijk zijn we rauwer, vettiger, hebben we sproeten en zijn we stuk voor stuk uniek, en dat is iets prachtigs. Ik dank God dat de plakband mijn neus niet echt veranderd heeft. En dat ik er niet door gestikt ben.

@BertieBrandes 

Credits


Tekst Bertie Brandes
Fotografie Matt Jones
Styling Havanna Laffitte
Haar Marco Braca bij Kramer + Kramer
Make-up Itsuki bij BRIDGE Artists voor La Mer
Styling assistentie Rochelle Adam
Haar assistentie Rieko Shiba
Make-up assistentie Arisa
Printing Lovely NYC
Geschoten in Jack Studios NYC
Modellen Anya L, Ysaunny Brito en Sophie Touchet bij The Society. Mona Matsuoka, Andreea Diaconu, Karmen Pedaru, Jacquelyn Jablonski, Jac Jagaciak en Ronja Furrer bij IMG. Matilda Lowther bij Select. 

Tagged:
Beauty
photoshop
Mode
Bertie Brandes
fashion stories