radicale renaissanceportretten van aziatische vrouwen

“Toen ik opgroeide werd ik altijd gefotografeerd in een fotostudio, gekleed in verschillende outfits en met steeds wisselende achtergronden. Nu voelt het bijna als cosplay.”

door Hannah Ongley
|
19 december 2017, 12:49pm

Hailun Ma houdt echt van The Sims. De fotograaf werd in China geboren, en woont inmiddels in Brooklyn in New York. Ze speelt de game op dezelfde manier als hoe ze haar kunst benadert: ze creëert werelden en personages die haar eigen verlangens, vooroordelen en onderbewustzijn weerspiegelen. Andere invloeden van Hailun variëren van het overduidelijke — ze wordt sterk beïnvloed door de portretten van Cindy Sherman — tot de beelden die ze in het dagelijks leven consumeert, waaronder muziekvideo’s uit de jaren negentig, ongemakkelijke familiefoto’s en de even kitscherige ‘na’-foto’s in kapperszaken.

Ze is ook een voortreffelijke stylist. In de prachtige serie Imagination Portraits is een jonge Aziatische jongen met een bloedneus, een soldatenpet en een bloemenkrans te zien, glimlacht een witte tiener, gehuld in een blouse met ruches en een overdadige hoofdtelefoon (Dolce & Gabbana?), en poseren meisjes met porseleinen huiden koninklijk in spandex en badmutsen. Hailun gebruikt zichzelf vaak als model in haar ovalen frames — een knipoog naar de schilderijen uit de renaissance — om de Aziatische schoonheidsidealen en stereotypes te onderzoeken, samen met genderrollen, klassen, macht en seksualiteit. i-D sprak haar over haar droomwerelden, Chinese glamourfoto’s en waarom The Sims zo ingrijpend is.

i-D: Hoe zie je de schoonheidsnormen en verwachtingen in China, in vergelijking met die in de Verenigde Staten?
Hailun Ma: In China wordt schoonheid geassocieerd met puurheid en onschuldigheid. Vrouwen die zich schattig, zacht en kwetsbaar opstellen, worden door mannen als aantrekkelijker gezien. Qua uiterlijk zijn grote ogen, lichte huid en V-vormige gezichten over het algemeen populair in Azië. In de Verenigde Staten lijken de schoonheidsidealen diverser. Sexy en sterke eigenschappen zijn populair. Grotere lippen en gedefinieerde jukbeenderen worden bijvoorbeeld vaak benadrukt.

Je fotografeert vaak mensen van verschillende etniciteiten, religies en genders. Hoe bedenk je de personages voor elk persoon?
Mijn werk refereert zowel naar de beeldende conventies van de portretten uit mijn Chinese achtergrond als mijn vrouwelijke identiteit. In elk beeld creëer ik een personage en een droomwereld, waarin ik op zoek ga en onderwerpen suggereer die mij interesseren, zoals schoonheidsidealen, vrouwelijke rollen, klassen, macht en seksualiteit. Ik haal inspiratie uit mijn eigen ervaringen en mijn interesse in schilderijen uit de renaissance en hedendaagse cultuur.

Wat is jouw verhouding tot je fysieke uiterlijk, buiten de kunst?
Ik was me heel bewust van hoe ik eruitzag op de middelbare school. Mijn huid was te gebruind en mijn gezicht was niet klein genoeg. Daarnaast was mijn beste vriendin het mooiste meisje van de school. Om eerlijk te zijn maakte me dat verdrietig, zeker omdat er geen rolmodel of inspiratie in de media in die periode was waar ik naar kon opkijken. Maar toen ik opgroeide, realiseerde ik me dat mijn huidskleur of de vorm van mijn gezicht me nooit dwars hadden moeten zitten: ik vind nu dat mijn donkerdere huidskleur goed bij me past en ik vind het mooi. Ja, het lijkt me geweldig om mooier te zijn, maar ik ben blij met wat ik heb.

Hoe hebben de schilderijen en portretten van vrouwen je identiteit gevormd toen je opgroeide?
De familie van mijn moeder houdt ervan om gefotografeerd te worden. Toen ik klein was, werd ik altijd gefotografeerd in een fotostudio, gekleed in verschillende thema-outfits en met wisselende achtergronden. Nu voelt dat bijna als cosplay. Die foto’s heten YiShuZhao, een heel populaire vorm van fotografie in China. Dat was de eerste keer dat ik in aanraking kwam met fotografie, en ik ben gefascineerd door die foto’s. Een leuk weetje: ik had vroeger een replica van prinses Margarita [van het kunstwerk Infanta Margarita Teresa in een Blauwe Jurk] in mijn slaapkamer hangen, en het was het eerste dat ik zag als ik wakker werd. Dat heeft tien jaar geduurd, en toen zijn we verhuisd.

Ik zag dat je recentelijk een stage hebt gedaan bij het modellenbureau Re:Quest. Hoe was het om modellen te fotograferen in plaats van vrienden?
Modellen weten hoe hun lichaam en gezicht eruitziet vanuit bepaalde hoeken, en ik geloof dat een goed model belangrijk is voor de fotoshoot. Maar wanneer ik fotografeer, zie ik mijn modellen niet als modellen — ik zie ze alleen als mensen, omdat mijn werk meer gaat over het creëren van een personage en een verhaal. Ik voel niet zoveel verschil als ik mijn vrienden fotografeer.

Denk je dat modefotografie stereotypes en vooroordelen kan veranderen, op dezelfde manier waarop kunst dat kan?
Ja. Ik denk dat er tegenwoordig geen duidelijke lijn meer is tussen modefotografie en kunstfotografie. Voor mij is modefotografie een erg krachtig platform om ideeën en esthetiek over te brengen. Het speelt een gigantische rol in het vormen en begrijpen van wat relevant is in onze hedendaagse cultuur.

Ik vind het geweldig dat je een fotoserie aan het maken bent over The Sims. Waarom voel je je zo aangetrokken tot het spel?
Ik houd ervan om The Sims te spelen. Ik besteed zoveel tijd aan dat spel, alleen al om een huis te bouwen en een personage te maken. Ik ben heel geïnteresseerd in het idee van het creëren van een wereld en personage. Het biedt een virtuele ruimte, en ik kan het gebruiken om ideeën uit te werken, zonder me zorgen te maken over de beperkte middelen die ik in het echte leven heb. Bovendien is het spel zelf erg interessant en diepgaand. Het simuleert ons alledaagse leven en de basis van de samenleving. Het geeft de spelers vrijheid, en maakt van hen de ontwerpers van hun eigen wereld in het spel. Hun manier van spelen reflecteert hun eigen persoonlijkheid, ideologieën en zelfs hun onderbewustzijn.

hailunma.com

Credits


Tekst Hannah Onlgey
Fotografie Hailun Ma

Tagged:
china
Fotografie
Hailun Ma