intieme portretten van een joods-orthodoxe familie

Kovi Konowiecki fotografeerde de Joodse gemeenschap in New York om in contact te komen met zijn Joodse identiteit.

door Emily Manning
|
17 november 2016, 11:40am

Uit een studie in 2012 bleek dat de Joodse bevolking in New York weer aan het groeien is. Er zijn nu meer dan 1,1 miljoen New Yorkse Joden. Deze groei ontstond door de explosieve uitbreiding van de orthodoxe gemeenschap. Die zit vooral in het zuiden van Williamsburg, een van de meest historische buurten van New York. Iedereen leeft dicht op de orthodoxen, maar weinig mensen kennen deze New Yorkers en de levens die ze leiden. Fotograaf Kovi Konowiecki startte een project op om de orthodoxe mensen en hun geloof beter te begrijpen.

De 24-jarige Konowiecki heeft intieme portretten gemaakt van een orthodoxe familie voor zijn serie Bei Mir Busti Shein. Hij begon in zijn thuisstad Long Beach in California, reisde daarna af naar Londen, en kwam uiteindelijk terecht in dorpen net buiten Jeruzalem. In de serie probeert Kovi modefotografie en zijn fascinatie voor verhalen te combineren. Daarmee is hij ook genomineerd voor de Taylor Wessing Photographic Portrait Prize. Nog voor de uitreiking van vandaag spraken we met Kovi om wat meer te weten over mode, familie, en geloof in de orthodoxe wereld.

Ik heb wat research gedaan naar je achtergrond en kwam erachter dat je bijna je hele leven voetbal speelt.
Ja, vanaf mijn dertiende of veertiende was voetbal echt mijn leven. Maar sinds een paar jaar ben ik me gaan focussen op fotografie. Ik verhuisde op mijn dertiende naar Duitsland om in het jeugdteam te spelen van profclub 1860 München. Ik kwam daarna hier in de VS terecht en speelde voor de universiteit, en later nog in Israël. Ik ging echt van hot naar her.

Waren voetbal en fotografie gescheiden werelden?
Ik heb altijd van kunst gehouden, en had geluk dat mijn ouders me altijd meenamen naar exposities. Dat vond ik toen heel leuk en dat groeide uit tot iets waar ik verliefd op werd, wat ik nooit van mezelf had verwacht. Maar pas toen ik ging studeren aan de Wake Forest University in North Carolina greep ik voor het eerst naar een camera. Ik begon de mensen uit North Carolina te fotograferen, en daarna de mensen van school, en de omgeving. Ik wilde de groep vastleggen die net iets anders was dan de 'normale' gemeenschap in Wake. En sindsdien ben ik verliefd op portretteren en fotograferen. Ik voetbalde wel voor de top van de scholen in de VS, dus dat ging wel voor, maar ik wist dat fotografie langzaam mijn echte passie werd. Ik dacht er constant aan. Ik vond het toentertijd moeilijk om mensen op school te vinden die er uitsprongen. Ik was op zoek naar mensen die er anders uitzagen, zich anders gedroegen of een andere ideologie hadden. Ik raakte toen geïntrigeerd door mensen en hun verhalen.

Hoe ben je begonnen met het fotograferen van orthodoxe gemeenschappen, en waar haalde je je inspiratie uit?
Ik groeide op in een Joodse familie en ging naar een Joodse dagschool toen ik heel jong was. Ik was op een plek waar ik het Jodendom begreep, en ik voelde me er best door aangetrokken. Maar nadat ik naar de basisschool ging en overal op de wereld was geweest, stond het Jodendom plots niet meer op de eerste plaats. Ik kwam Joods-Orthodoxe mensen tegen in Londen en Israël. En in zekere zin voelde zij vertrouwd aan, maar tegelijkertijd ook heel vreemd. Ik wilde ze leren kennen, op een dieper niveau met ze in contact komen, en ze aan de wereld laten zien. Aan de ene kant zijn ze namelijk heel gastvrij omdat het wordt gezien als iets goeds als je je deuren opent voor gasten. Maar aan de andere kant zijn ze onbereikbaar voor de meeste andere gemeenschappen. Ze leven een heel privé en ouderwets leven. En als je daar niet tussen zit, sluiten ze zich liever af. En bij een aantal van hun haarstijlen en hoeden, zien ze er misschien ook vervreemdend uit. Ik wil een intieme lens bieden en mensen de kans geven om naar ze te kijken op een fysieke en persoonlijke manier. 

Hoe kwam je in contact met de mensen die je hebt gefotografeerd?
Ik kwam in contact met een rabbi in Long Beach en vertelde hem over het project en dat ik in contact wilde komen met mijn Joodse identiteit. Ik had mijn eerste shoot met de rabbi, zijn vrouw, kinderen, kleinkinderen en verdere familieleden. Ik begon simpel en had geen idee van de schaal van dit project. De familie is een groot aspect van de gemeenschap, en werd uiteindelijk ook het grootste aspect van het project. Alle foto's, op twee na, zijn foto's van één familie. Ik wilde een portretfoto maken van iedereen in de familie. Ik schoot de eerste foto in Long Beach, ging daarna verder in Londen, Jeruzalem, een ander dorp in Israël, gewoon om zijn hele familie te volgen. Gefotografeerd worden is niet iets wat joods-orthodoxen normaal gesproken doen, maar deze familie was verbaasd over het idee en vond het goed dat ik portretten van ze nam. Ik printte de foto's ook uit zodat ze er iets fysieks aan overhielden. Een paar jonge leden van de familie hadden sommige andere familieleden nog nooit ontmoet, en het was mooi om hun reactie te zien wanneer ze foto's in handen kregen van familieleden waar ze geen contact mee hadden.

Waren er nog cultuurverschillen binnen de orthodoxe gemeenschappen die je hebt bezocht in verschillende steden?
Zeker, ze hebben allemaal wat andere stijltrucs. Ik ga mijn master behalen in de modefotografie, en ik zie deze foto's ook als modefoto's. Dat komt door de kleding die ze dragen, en hoe ze die dragen.

Wo, dat idee had ik zelf ook toen ik in Williamsburg woonde.
Absoluut. Het was niet mijn insteek, maar de orthodoxen hebben wel hun eigen stijl. In Israël zag ik bijvoorbeeld een familielid die gekke sokken had die ik nooit eerder had gezien. In Long Beach was het wat subtieler en traditioneler. Ook het haar, de pijpenkrullen, variëren per land.

In de tekst van de serie schrijf je dat "de onderwerpen van deze portretten zich op de lijn van de geschiedenis en moderniteit bevinden." Het voelt alsof orthodoxen veel begrip hebben voor het leven in grote steden.
Dat is waar. Veel dingen over hun privéleven lijken ouderwets voor ons, zoals het geen elektriciteitsgebruik op de sabbat of een vrouw geen knuffel kunnen geven. Maar aan de andere kant zijn ze wel deel van de moderne maatschappij en hebben we contact met ze. Net als wat je zei. Ze nemen de metro, hebben een telefoon, het is een dunne lijn.

Heb je plannen om de serie uit te breiden in de toekomst?
Ik ben nog geen gevestigde fotograaf, ik zit nog op school. Ik denk dat ik een pauze inlas na dit project en me op andere projecten ga focussen, maar ik wil deze serie zeker gaan uitbreiden. Ik heb een diepe connectie met dit project, het voelt alsof ik ben gegroeid sinds de start. De familie die ik heb gefotografeerd wil graag dat ik wat familieleden in Canada en Zuid-Afrika fotografeer. Ze bemoedigen me, en het voelt alsof ik een deel ben van hun familie. Ik krijg nu ook elke vrijdag wat berichtjes van familieleden die me dan 'shabbat shalom' wensen. Een van de oudere mannen die ik heb vastgelegd is een paar maanden geleden overleden, dus dit was waarschijnlijk de laatste, en misschien een van slechts een handvol foto's die ooit van hem zijn genomen. Ik heb hem leren kennen en heb een paar avonden met ze gegeten. Het was meer dan alleen een fotoproject.

De Taylor Wessing Photographic Portrait Prize is te zien bij de National Portrait Gallery in Londen vanaf 17 november 2016 tot 27 februari 2017. Meer informatie hier.

Credits


Tekst Emily Manning 
Fotografie Kovi Konowiecki

Tagged:
Kunst
orthodox
Londen
Cultuur
Kovi Konowiecki
bei mir bistu shein