de coming-of-age-momenten van de transitie van een meisje

Terwijl Liath Hannon taboes doorbreekt en zich open over haar eigen transitie uitspreekt, deelt fotograaf Ellius Grace beelden van hun lopende fotoproject.

door Liath Hannon
|
28 april 2017, 12:10pm

In 2013 realiseerde ik me eindelijk dat mijn performatieve mannelijkheid een miserabele mislukking was geweest. Androgyniteit had mij voor het grootste deel van mijn korte leven gedefinieerd. In mijn kindertijd werd ik door onbekenden regelmatig aangezien als vrouw. Op dertienjarige leeftijd deed ik mijn laatste poging tot mannelijkheid, en knipte ik mijn schouderlange haar kort. 

Als ik terugkijk kan ik niet begrijpen hoe iemand mij ooit als man kan hebben gezien. Het is een gek idee te bedenken dat ik er blijkbaar ooit een was. Mijn veronderstelde mannelijke levensweg kwam tot een einde tegen de tijd dat ik vijftien was, en dat proces heeft me altijd als een een soort gecastreerde melaatse doen voelen. De puberteit was een fase waar ik niet in paste. Het maakte me aseksueel, en zonder enige specifieke gender-eigenschappen. Dit probleem was zowel sociaal als biomedisch; op een leeftijd waarop mijn leeftijdsgenoten heen en weer stuiterden van de hormonen, viel ik tussen wal en schip. Mijn vrouwelijke vrienden namen afstand van mij en de jongens pesten mij, omdat ik symbool stond voor datgene dat ze geleerd hadden te haten.

In transitie gaan was nooit echt een duidelijk afgebakende keuze voor mij. Er waren bepaalde, dramatische momenten die me het zelfvertrouwen gaven om me steeds minder te hoeven verbergen, maar op het moment dat mijn authentieke leven begon, was het niet per se een urgent proces. Het voelde gewoon alsof mijn puberteit eindelijk was aangebroken. De radicale verandering was niet de transitie van jongen naar meisje; het was van kind naar vrouw.

Een definiërend moment voor mij was niet dat ik tegenover de klas werd gedwongen informatie te delen over mijn identiteit. Het ging me niet om het verkrijgen van hun sympathie, wat ze ook mogen beweren. Voor mij was het de vrijheid van anonimiteit die mijn zelfbewustzijn versterkte. Het gebeurde toen ik van school veranderde. Ik had voor eventjes het gevoel te kunnen bestaan zonder de kortzichtige ideeën die kleven aan wat een transvrouw, of ik, was of zou moeten zijn. 

Het is vier jaar later, en ik praat nu nog steeds over mijn transitie. Het voelt bijna belachelijk omdat ik niet echt heb gedaan om de transitie voort te zetten, behalve dat ik elke maand medicijnen haal bij de apotheek. Welke revolutionaire verandering ook heeft plaatsgevonden, het is lang geleden. Het is gewoon een van de zovele ervaringen, zoals toen ik verhuisde op m'n negende. Mijn meest vormende jaren waren jaren waarin ik een vrouwelijk leven leidde - mijn ervaringen komen het meest overeen met die van een cis-vrouw. Ik ben natuurlijk een constant veranderende en evoluerende entiteit, maar wie is het niet?

Met deze realisatie verliest de transitie aan gravitas. Iedereen is altijd 'in transitie'. Voor de meeste mensen zijn de uiterlijke en mentale veranderingen wat subtieler en genuanceerder, maar het verschil van je haar verven en in transitie gaan hangt af van de betekenis die eraan gegeven wordt.

Ons stereotype idee dat diegenen die een transitie doorgaan de machine ingaan als een onverschrokken man en eruitkomen als een delicate mooie vrouw, hangt samen met het voyeurisme van onze maatschappij. Die verandering van het ene uiterste naar het andere zou moeten worden geobserveerd met verbazing en verwondering. Als gevolg ervan wordt er van ons verwacht dat we onszelf erdoor definiëren. Dit idee is echter een mythe. De proliferatie decentraliseert de dialoog en verschuift van de ervaringen van de transvrouwen naar een verhaal dat door de cis-maatschappij is gecreëerd ten behoeve van haar eigen bevrediging. We krijgen een gietvorm aangereikt van hoe we moeten leven zodat mensen wanneer het hen schikt medelijden met ons hebben, en worden vervolgens onverschillig aan de kant gezet. We hebben geen precedent om ons aan vast te houden voor de drama die volgt na de transitie, en er is weinig mogelijkheid voor ons om te bestaan zonder fixatie op onze veranderende lichamen.

Trans-zijn, voor mij, is een ondergeschikt aspect van mijn identiteit. Het is iets waar ik van hou en omhels en empowered door voel als ik het deel. Maar in de kern, is het een herinnering. 

Credits


Fotografie Ellius Grace, van het project Liath
Tekst Liath Hannon
Met dank aan Roo

Tagged:
transgender
Fotografie
ierland
transitie
ellius grace
liath hannon