Advertentie

de nieuwe acne-campagne vertelt ons om nooit te vergeten hoe leuk verkleden is

De nieuwe campagne van Acne is ongeremd modeplezier en een herinnering dat verkleedpartijtjes en met gender experimenteren ongekend bevrijdend is.

door Stuart Brumfitt
|
04 september 2015, 3:42pm

Tijdens mijn jeugd droeg ik mijn moeders hakken, oude theedoeken op mijn hoofd om te doen alsof ik lang haar had (grote paardenstaarten waren mijn favoriet) en dacht ik dat ik met tante Rose wilde trouwen omdat ze er zo goed uitzag in stiletto's (ik was overduidelijk gewoon uit op haar torenhoge pumps). Met Halloween verkleedde ik me als heks (terwijl mijn broertjes en neefjes als piraten en ninja's gingen) en zwalkte ik over straat in mijn kleine hakjes en fluwelen cape. Ik tekende jurken voor personages als "Fabuleuze Fiona" en ik speelde met Barbies en My Little Ponies. Het moet wel even gezegd worden dat ik beter was in voetbal, tennis en rugby dan de meeste hetero kinderen.

Ik had er zo veel plezier in, en niemand leek me tegen te willen houden. Misschien dat er onder de volwassenen meer bezorgde verhalen de rondte gingen dan ik me bewust was, maar toen ik laatst in een kroeg mijn kleine neefje dramatische hoofddeksels zag maken van tantes geurige sjaals, leek niemand van de volwassenen het iets uit te maken.

Ik vind het fijn om te denken dat Viviane Sassens nieuwe campagne voor Acne terugslaat op de blije jeugdherinneringen aan verkleedkisten, aan een tijd waarin spelen onbewust ook spelen met gender betekende. De campagne draait om de 11-jarige zoon van creative director Johnny Johansson, Frasse, die gekleed in hoge hakken en een vrouwenjas rondzwaait met een handtas. Frasse nam vrijwillig deel aan de campagne, en lijkt zich bijzonder op z'n gemak te voelen in poederroze en babyblauw.

Aangezien Frasse een paar jaar ouder is dan ik in mijn verkleed-hoogtijdagen, zou je verwachten dat hij een grotere kans loopt om gepest te worden wegens zijn keuze om een blokhak te dragen. Het feit dat een jongen (ongeacht zijn toekomstige seksualiteit) zich vrij genoeg voelt om hier zo publiekelijke mee te experimenteren, wijst volgens mij op een positieve ontwikkeling.

Toen ik 12 was had ik mijn meisjesachtige fase ondertussen achter me gelaten. Ik ging naar een middelbare school voor jongens en moest stoerder worden, zodat ze er niet achter zouden komen dat ik homo was. Hopelijk is het vandaag de dag (op progressievere plekken zoals Acne's Zweden of Jaden Smiths LA) niet nodig om te stoppen met het experimenteren met vrouwenkleding, of je nu homo bent of niet. Er zijn genoeg heteromannen die hebben toegegeven zich in hun jonge jaren weleens verkleed te hebben als vrouw. Jammer genoeg moest ik in de jaren tachtig mijn verkleedkistplezier achter me laten toen ik een jaar of acht was. Ik ben blij met de manier waarop mijn stijl veranderd is en hoe ik werd geforceerd om traditionele mannelijke manieren van kleden uit te proberen, maar ik vraag me wel af hoe ik er nu uit zou hebben gezien als mijn creatieve impulsen er niet door groepsdruk uit waren geramd.

De foto's van Acne hebben me teruggebracht naar een tijd waarin kleding puur een creatieve uiting was, en het me niks kon schelen wat voor mannen en wat voor vrouwen was. Ik betwijfel of ik binnenkort terug zal keren naar die tijd, en mijn volledige garderobe zal vervangen voor de Acne womanswear-collectie van deze herfst/winter, maar deze campagne heeft me in ieder geval wel aan het denken gezet.

Het heeft me in het bijzonder weer doen denken aan het feit dat verkleden niet zozeer ging om hoe ik eruitzag, maar om hoe het me liet voelen: de texturen van materialen, bonte kleuren, mijn 'haar' losgooien, het geklik van hakken… Het plezier kwam net zozeer voort uit het geluid en het gevoel, als uit de looks. Ik weet nog wel hoe ik altijd een vriendin van me dwong om me haar enkellaarsjes te lenen, zodat ik heen en weer kon lopen over het grindpad in haar voortuin en kon genieten van het geluid en de sensatie. Hetzelfde geldt voor het fijne gevoel van wegzinken in te grote kleding (zoals Frasse in de vrouwenjassen) - het is de reden dat meisjes de truien van hun vriendjes stelen, kinderen de truien van hun vader en Kanye momenteel van grunge sweaters met lange mouwen houdt. Kleding hoeft niet om gender te draaien, maar zou een sensatie en persoonlijk gevoel moeten zijn waar je je prettig bij voelt.

Of ik Frasse nu in zijn daden zal volgen of niet, ik ben blij om te horen dat de campagne wereldwijd op billboards in grote steden zal verschijnen en iedereen eraan zal herinneren dat kinderen (en volwassenen) zich vrij zouden moeten voelen om zich te kleden zoals ze zelf willen. Het is goed om te zien dat modecampagnes van grote merken nog steeds een progressieve invloed kunnen uitoefenen - van Benettons briljante campagnes over rassenrelaties en de aidscrisis, tot Céline's omarming van de oudere, intellectuele vrouw Joan Didion. Acne springt eruit, niet alleen vanwege de manier waarop het ons laat zien dat jongens meisjeskleding kunnen dragen, maar ook in breder opzicht. Het is een viering van de kracht om te zijn wie je wil zijn, en de aantrekkelijkheid van de vrijheid dat dat met zich meedraagt.