Foto's Sydney Rahimtoola

yamuna forzani schept met haar kleurrijke ontwerpen een queer-utopia

We spraken de 25-jarige ontwerper uit Den Haag over haar activisme, psychedelische breisels en RuPaul’s Drag Race.

door Lianne Kersten
|
09 mei 2019, 11:00am

Foto's Sydney Rahimtoola

Een echte Yamuna Forzani herken je meteen. Aan de felle kleuren en de gedetailleerde glitchy patronen, maar ook aan de queer-entourage die zich in haar ontwerpen hult. De ontwerper, die in 2016 afstudeerde aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in de richting Textiel & Mode, noemt zichzelf niet voor niets een queer-activist.

Wanneer we Yamuna dinsdagochtend spreken heeft ze er al een halve dag opzitten. Ze zat om vijf uur klaar om de eerste beelden van het Met Gala te bekijken, dat de avond daarvoor plaatsvond in New York. Het thema dit jaar, ‘camp’, past namelijk precies in haar modestraatje, vertelt Yamuna aan de telefoon: “Wat me altijd zo aan mode heeft aangetrokken is de extravagantie. Zolang het op een lichaam kan, is het mode. Het Met Gala is daar hét voorbeeld van.” En niet alleen de rodeloperlooks wekten haar nieuwsgierigheid, zo vroeg in de ochtend. Er was dit jaar ook een speciale rol weggelegd voor de ballroomscene: de cast van queerserie Pose was er, en leden uit de Amerikaanse scene traden binnen op. “Dat er ruimte was voor queerness voelde revolutionair,” vertelt Yamuna enthousiast.

De ballroomscene heeft, sinds ze er als jong meisje voor het eerst mee in aanraking kwam, altijd een speciale rol vervult in haar leven. “Ik en mijn vader hebben Paris is Burning heel, heel vaak samen gekeken. We waren geobsedeerd door die film.” Inmiddels is ze lid van Kiki House of Angels uit Rotterdam en House of Comme des Garcons in New York. Haar volgende collectie zal in september te zien zijn tijdens een zelfgeorganiseerd ball in Den Haag.

Yamuna’s inzet voor de lhbt-gemeenschap is van begin tot einde, letterlijk en figuurlijk, verweven in haar werk. We spraken de jonge ontwerper over haar activisme, de speciale band met haar industriële breimachine en RuPaul’s Drag Race.

1557391435754-_DSC9740V2
Foto Sydney Rahimtoola

i-D: Hi Yamuna! Je komt uit Engeland, maar ik las dat je ook in India hebt gewoond. Hoe kwam dat zo?
Yamuna: Mijn ouders werden er in de jaren tachtig verliefd en bleven er gelijk wonen. Ik bracht er daarom een groot deel van mijn jeugd door. Iedere zomer reisden we terug naar Engeland, waar mijn ouders op muziekfestivals werkten en we met mijn broer door het land toerden. Een nogal avontuurlijke hippie-jeugd. Het was een vrij huishouden, waar allerlei kleurrijke types over de vloer kwamen – van bevriende dragqueens tot trans mensen. Ik voelde me erg thuis in die openminded gemeenschap.

Hoe kwam je uiteindelijk in Den Haag terecht?
Ik woonde tijdens mijn middelbare school in Engeland, en net toen ik klaar was besloot David Cameron het collegegeld te verdriedubbelen. Ik was sterk betrokken bij de studentenprotesten die toen plaatsvonden, en op een gegeven moment was ik zo gefrustreerd door het politieke klimaat en de gedachte dat ik zo’n enorme schuld zou opbouwen, dat ik gewoon weg moest. Ik bezocht de KABK en werd verliefd op de plek.

1557391492605-_DSC9811V2_2
Foto Sydney Rahimtoola

Je was dus al vroeg activistisch. Speelt dat nu een rol in je ontwerpen?
Ik ben een idealist en mijn werk is heel sociaal. Uiteindelijk wil ik een veilige omgeving creëren waarin mensen samenkomen, en het gevoel hebben dat ze zichzelf kunnen zijn. Kleding is daar een geweldige manier voor: je kunt evenementen organiseren, of samenwerken met gelijkgestemden. Zelf laat ik het ook terugzien in mijn kunst: ik hou ervan om sets te bouwen en tapijten te maken, zodat het een mini-universum wordt waarin iedereen welkom is.

Zou je je werk maatschappelijk geëngageerd kunnen noemen?
Absoluut! Ik zou bijvoorbeeld nooit leer en bont gebruiken in mijn werk, en ik gebruik biologisch katoen en gerecyclede reststoffen. Alles wordt in Nederland gemaakt. Ik wil die waarden sterk houden. En op het gebied van queerness wil ik ieder lichaam kleden, ongeacht welke maat, genderidentiteit, etniciteit, leeftijd en religie.

1557391872838-photography-by-Juliette-Lizotte-copy
Foto Juliette Lizotte

Is dat de reden waarom je mode bent gaan studeren?
Ik was altijd geïnteresseerd in het maken van textiel, maar er is een lichaam nodig om het sociaal te maken. Dat begint al vanaf het moment dat je in de schoolkantine mensen moet smeken om model te staan, omdat je gewoon een lichaam nodig hebt om verder te kunnen met je ontwerp. Zo kwam ik uit bij mode.

Je vertelde eerder al over hoe bijzonder de KABK voor je is geweest. Kwam je via je studie ook in aanraking met de Nederlandse ballroomscene?
Ja. In 2016 organiseerde ik er een casting voor een inzamelingscampagne voor Miles Project, een lhbt-organisatie uit Berlijn. Daar kwam iemand van Kiki House of Angels op af. We vroegen hem: “Wanneer voel je je het meeste zelfverzekerd?” Hij begon direct te voguen. Ik had nog nooit zoiets geweldigs in het echt gezien. Al snel daarna ging ik naar mijn eerste ball, nam ik danslessen en werd ik lid van Kiki House of Angels. Mijn eerste ball was in BAR in Rotterdam. Ik weet nog dat ik me kapot zweette van zenuwen en opwinding, maar vooral dacht: eindelijk heb ik gevonden waar ik al die tijd naar zocht.

1557390472358-_DSC9637_1
Foto Sydney Rahimtoola

Inmiddels lijkt de ballroomcultuur ook door de mainstream te worden opgepakt. Zo zette Nike de beroemde voguedanseres Leiomy in voor hun campagne . Wat vind je daarvan?
Dat gaat volgens mij in golven: er was de tijd dat Madonna het populair maakte, daarna werd het weer underground, en nu leeft het weer op. Wat ergens geweldig is, maar het is belangrijk dat het authentiek blijft en dat wanneer merken iemand boeken, ze de real deal boeken. Zoals bij het Met Gala, waar mensen daadwerkelijk uit de ballroomscene werden uitgenodigd. Dat in Rupaul’s Drag Race een choreograaf dansers leert voguen terwijl hij geen voguer is, is niet hoe het zou moeten.

Hoe zie jij de relatie tussen ballroom en mode?
Mode is heel belangrijk in de ballroomscene – een middel om je uit te drukken. Het is geweldig om kleding voor mijn huis te ontwerpen. Dat housemembers tot leven komen in iets wat jij hebt gemaakt, omdat ze zich zo mooi en authentiek voelen, voelt heel krachtig.

1557390498030-_DSC9491_1
Foto Sydney Rahimtoola

Je werk is ook enorm kleurrijk. Had dat altijd al je voorkeur?
Zeker. In India was ik gewend geraakt aan het kleurrijke straatbeeld, wat ik in Europa soms miste. Maar de psychedelische prints ontstonden eigenlijk tijdens mijn uitwisseling in Zweden, waar ik een half jaar aan de Swedish School of Textiles studeerde. Een geweldige school waar ze alle industriële naai- en breimachines die je maar kunt bedenken hadden staan, in een ruimte die 24 uur per dag open was. Ik zat daar soms van tien uur ‘s ochtends tot drie uur ‘s nachts met die machines te klooien. Een walhalla! Maar de Zweedse esthetiek is nogal minimalistisch, en ondanks al die mogelijkheden maakten al mijn klasgenoten ingetogen stoffen in neutrale kleuren. Ik vond dat onbegrijpelijk. Je hebt de hele regenboog en al die mogelijkheden, en je maakt een simpele grijze stof?! Vanaf dat moment gebruikte ik alle felle kleuren die ik kon vinden, bijna als protest.

Leerde je daar patronen maken en met zo’n machine werken?
Ja, de technicus daar werd mijn beste vriend. Ik wil altijd grenzen opzoeken: nog meer garen, nog meer kleuren mixen, kleuren in elkaar laten overlopen, grotere ontwerpen invoeren in de computer. Nu werk ik met een industriële breimachine in Tilburg – een enorm gevaarte dat lijkt op een ruimteschip. De patronen die ik de laatste tijd maak zijn een soort dagboekfragmenten, ze dragen allemaal een verhaal met zich mee. Het zijn collages die ik maak van foto’s, tekeningen en afbeeldingen die me raken. Het is een heel lang, technisch proces wat begint met schetsen en uiteindelijk die machine uitrolt als stof.

1557390634224-photography-by-Marilou-Chabert
Foto Marilou Chabert

Je naam komt vaak expliciet terug in je ontwerpen. Heeft dat een speciale reden?
Tijdens mijn studie was het niet echt gebruikelijk om je naam op je kleding te zetten – je bent toch nog geen merk, was de gedachte. Dus deed ik het juist, en dan meteen maar heel groot. En als kind werd ik gepest met mijn ‘aparte’ naam, dus het is ook een manier om ‘m terug te claimen.

In alles wat je doet klinkt een bepaalde positieve opstandigheid door. Zou je als ontwerper ooit op een fashion week willen staan?
Ik laat mijn kleding liever zien op een manier die toegankelijker is voor het publiek. In september organiseerde ik bijvoorbeeld een pop-up modeshow/performance met de lokale ballroomscene op Trafalgar Square in Londen. Daar kwam een goede mix van vrienden en compleet verwarde toeristen op af! Als ik op een fashion week zou mogen staan, zou mijn voorwaarde wel echt zijn dat het open is voor het publiek. Ik sta niet achter die besloten elitaire afscheiding, gastenlijsten en bevoorrechte influencers. Ik geloof er sterk in dat niets radicaal kan zijn als het iemand buitensluit – dat is het fundament onder al mijn werk.

Tagged:
Den Haag
KABK
yamuna forzani
Ballroom scene
kiki ballroom