keanu forever: waarom we voor altijd van keanu reeves zullen houden

In de nasleep van #metoo is hij een lichtpuntje binnen de verdorven Hollywood-cultuur.

door Philippa Snow
|
25 september 2018, 12:04pm

“Heeft er iemand een lijst voor me met mannen in Hollywood die me niet zullen teleurstellen?” tweette ik vorig jaar toen de #MeToo-discussie op haar hoogtepunt leek te zijn. Die lijst werd uiteindelijk een post-it, met alleen de naam ‘Keanu Reeves’ erop.

Het is moeilijk om precies vast te stellen hoe Keanu Reeves de ultieme good guy van Hollywood werd. In een filmwereld waarin geschreeuw in telefoons en op de billen van vrouwen slaan voor sommigen aan de orde van de dag is, is Keanu’s stille vriendelijkheid een verademing. Keanu maakte afgelopen tijd de idiote maar geweldige actiefilms John Wick en John Wick: Chapter Two, die een ode zijn aan bisexual lighting, en hij zette zijn eigen uitgeverij op: X Artists’ Books. Hij was de uitzondering op de ogenschijnlijke regel dat een mannelijke acteur in een romcom altijd gekoppeld zou moeten worden aan een twintig jaar jongere actrice. In de film Destination Wedding heeft Keanu (53) millennial- en Gen-Z-crush Winona Ryder (46) als tegenspeler. Tijdens de perstour kwamen er al wat schattige anekdotes aan het licht: zo vertelden ze hoe ze in 1992 per ongeluk echt trouwden tijdens het filmen van de klassieker Dracula.

Zelf ontdekte ik dat Reeves het toppunt van Hollywood-vriendelijkheid was toen ik op Reddit las hoe lief hij is voor collega’s, zijn familie en fans. De acteur gaf onder andere het special-effects- en make-upteam van The Matrix, 50 van de 70 miljoen dollar die hij met de film had verdiend. “Geld is het laatste waar ik aan denk. Ik kan voorlopig makkelijk leven van wat ik de afgelopen tijd verdiend heb,” vertelde hij. In dezelfde subreddit stond dat hij zijn stuntteam motorfietsen cadeau deed, dat hij voor zijn zus heeft gezorgd en dat hij een geheim fonds voor leukemie heeft opgezet waar hij veel geld aan schenkt. Bovendien neemt hij het openbaar vervoer en is zijn idee van eeuwig geluk “tijd doorbrengen met vrienden en familie, wijn, geweldig eten en fijne gesprekken”.

“De acteur gaf het special-effects- en make-upteam van The Matrix een groot deel van zijn inkomsten: 50 van de 70 miljoen dollar die hij met de film had verdiend.”

“Whatever!” antwoordde hij vorig jaar toen Esquire hem naar de subreddit vroeg. “Ik ben gewoon een normaal persoon. Maar het is fijn om de reputatie van good guy te hebben.” Het is niet alleen fijn: het is binnen de industrie ook nog eens heel erg zeldzaam. ‘Black Twitter’ grapt vaak dat alleen ‘onproblematische’ witte mannen, zoals Paul Rudd, mooi oud worden. De onproblematische Chinees-Engelse-Ierse-Portugese-Hawaiiaanse Reeves, die werd geboren in Beirut en opgroeide in Canada, ziet er op z’n vierenvijftigste nog zo jong uit dat er vaak gesuggereerd wordt dat hij onsterfelijk is.

Toch kiest Keanu Reeves ook voor wat meer sinistere rollen. In The Neon Demon van regisseur Nicolas Winding Refn speelt hij een moteleigenaar en verkrachter die Elle Fanning een mes laat deepthroaten. Backstage bracht de scène hem meer van slag dan je tijdens het kijken naar de film zou denken. “Het mes was van rubber,” vertelde Fanning aan de New York Magazine. “Maar toch was Keanu helemaal ontdaan. Hij vroeg steeds ‘gaat het wel met je?’ Hij was helemaal aan het trillen! Hij is een van de aardigste mensen die ik ken.”

Zo aardig zelfs, dat er tijdens het begin van #MeToo een nepartikel circuleerde me de kop ‘Keanu Reeves is volgens enkele vrouwen aangeklaagd omdat hij ze meenam op fijne dates’. Keanu is een een dankbare inspiratie voor memes, en dat vind hij totaal niet erg. Hij was ooit al Sad Keanu, Happy Keanu, en in de afgelopen dagen ook Paardrijdende Keanu. Hij geeft toe dat het misschien beter was geweest als hij er niet zo verdrietig uit had gezien tijdens het eten van een sandwich, maar toch noemt hij de Sad Keanu-meme een “onschuldig grapje”. Ook voelt hij zich altijd op zijn gemak: of hij nou een queer crush is, of de crush van Diane Keaton in Something’s Gotta Give (vraag het aan iedere vrouw: het meest onwaarschijnlijke deel van die film is dat Keaton Jack Nicholson boven Reeves verkiest.)

“Hij geeft toe dat het misschien beter was geweest als hij er niet zo verdrietig uit had gezien tijdens het eten van een sandwich, maar toch noemt hij de Sad Keanu-meme een 'onschuldig grapje'.”

Zijn dit genoeg redenen om van Keanu Reeves te houden? Zeker. Maar er is er nog een: Keanu kan echt acteren. “Keanu’s kracht ligt niet zozeer in zich kunnen transformeren in een ander personage of het kunnen spelen met woorden,” schrijft filmcriticus Angelica Jade Bastién. “Maar Keanu is op zijn sterkst als hij op zijn simpelst is. Een korte blik of een gekrulde lip kan veel over de geschiedenis van een bepaald personage onthullen. Ook kan hij met zulke simpele gebaren het publiek een nieuwe verwachting geven over de plot van de film. Acteren is voor Keanu geen manier om zichzelf te transformeren, maar een manier van zijn.” Het is dus niet zo dat hij geen skills heeft, maar eerder hele specifieke skills. Zijn vibe is cowboy-achtig, met een tedere en toch jongensachtige manier van doen. In Francis Ford Copola’s Dracula kwam hij niet zo goed uit de verf, maar dat komt omdat er in 1893 nog geen dudes rondliepen. Daarentegen is hij wel sterk als Ted, de tijdreizende sukkel in Bill and Ted en als de slinkse hustler Scott Favour in My Own Private Idaho. Zijn Californische stijl kan op sommigen misschien een beetje sloom en verdacht overkomen, maar eigenlijk is het gewoon een uiting van Keanu's unieke gevoeligheid en oprechtheid.